Δον Κιχώτης

4 το πρωί, ξημερώματα δε θυμάμαι ποιάς ημέρας, Σέρρες, στα πρόθυρα χωρισμού κι εγώ να γράφω κάτω από το σπίτι του "Γιώργο σ' αγαπάω". 4 χρόνια μετά, δε θα το έκανα ξανά για κανέναν. Κι αν τότε ίσως το ένιωθα, τώρα όχι απλά το έχω ξεπεράσει αλλά συνειδητοποιώ οτι αυτά που πίστευα οτι ένιωθα, αυτούς που νόμιζα οτι ήξερα και οι "τρέλες" που μου έβγαιναν να κάνω ήταν απλά ενα..τίποτα.

Θα προσπαθήσω να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ, χωρίς να θέλω να προσβάλλω οποιονδήποτε. Άλλωστε σε αυτό το blog εκφράζω τις δικές μου απόψεις και σκέψεις, ολοκληρωμένες και μη, γι' αυτόν τον λόγο θα παρακαλούσα να σχολιάσετε με "λεπτότητα" αυτό το κείμενο καθώς αφορά σκέψεις που με βασανίζουν καιρό.

Υπήρχαν 2 στίχοι σε ένα τραγούδι από Δυτικές Συνοικίες που έλεγε
Λεω εύκολα σ'αγαπώ μα ποτέ μου δε τα πιστεύω
είμαι παιδί ρομαντικό μα οτι αγγίζω το καταστρέφω

Έτσι ακριβώς νιώθω εγώ. Είχα σχέσεις στη ζωή μου, τις οποίες έζησα με πάθος και πίστευα οτι έχω αγαπήσει αλλά δεν... Γιατί? Γιατί η αγάπη δε κρατάει 4 μήνες. Δεν αγαπάς κάποιον μόνο στα καλά, με χρονικά περιθώρια και ημερομηνία λήξης. Δεν αγαπάς κάποιον μόνο επειδή κάνει καλό σεξ, επειδή πληρώνει, επειδή είναι δημοφιλής, επειδή δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις. Και κυρίως, δεν αγαπάς επειδή σε αγαπάνε. Δεν κάνεις ανταλλαγή συναισθημάτων. Αγαπάς μια φορά και για πάντα. Ερωτεύεσαι πολλές φορές, ενθουσιάζεσαι ακόμη περισσότερες και πληγώνεσαι σχεδόν πάντα.

Σίγουρα νοιάζομαι όσους έχουν περάσει απο τη ζωή μου, ακόμη κι αν κάποιοι με πόνεσαν πολύ. Δε γίνετε να ταιριάζεις με όλους και να είναι πάντα μέλι γάλα. Το θέμα είναι αν θα αντέξετε στις κακουχίες. Και κάτι που έμαθα με τον καιρό. Κάποτε πίστευα οτι δε γίνεται να είσαι φίλος με κάποιον πρώην. Πλέον το αντέχω άνετα. Γιατί? Γιατί απλούστατα δεν αγάπησα κανέναν τόσο δυνατά ώστε να ζηλεύω την επόμενη (ίσως να έχω μια περιέργεια να δω πως είναι αλλά μόνο εξωτερικά και τίποτα περισσότερο), ούτε με πονάει αμα τους δω.

Είδα τον Γιώργο μετά απο καιρό. Με τον Γιώργο έχουμε βριστεί, πλακωθεί, "αγαπηθεί", έχουμε γίνει μαλλιά κουβάρια κλπ κλπ. Για τον Γιώργο κάποτε πίστευα οτι θα έκανα τα πάντα και νόμιζα πως δε θα το ξεπερνούσα ποτέ. Βρεθήκαμε λοιπόν πριν λίγο καιρό, πήγαμε για καφέ, τον παρατηρούσα και...τίποτα. Κενό. Τον νοιάζομαι (τον κάθε "Γιώργο" που πέρασε απο τη ζωή μου) αλλά δε με ενδιαφέρει τι θα κάνει στη ζωή του πλέον. Και αυτό δεν είναι αγάπη.

pantws thelw na ksereis oti an xreiasteis kati tha eimai edw..
eite san filos eite san kati parapanw..apla thelw na eimai edw gia sena..stis xares k stis lupes...sta ups k ta down sou..

Αυτό είναι αγάπη.