Πονάμε (όσοι αγαπάμε)

Πονάω. Όχι δε κατάλαβες. ΠΟΝΑΩ. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά για τη "μεταφορά" αυτή τη στιγμή δε με νοιάζει γιατί το δόντι μου με τρελαίνει. Ναι ναι πονάει το δοντάκι μου....
Και συμβαίνει η γνωστή βλακεία που όσο το σκέφτομαι χειροτερεύω αλλά δε μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι!!!

Παρασκευή φεύγω διακοπές. Ελπίζω ως τότε να έχω ηρεμήσει γιατί έχω σκοπό να καταβροχθίσω όλο το Μέλαθρον. Έκλεισα ραντεβού για σήμερα στις έξι και μισή με τον γιατρό μου. Πάρα πολύ καλός, πάντα φοβόμουν τις ενέσεις, αυτόν τον αφήνω να με τρυπάει άνετα (ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΕΣΕΙΣ ΗΛΙΘΙΕ!). Φοβάμαι την ετυμηγορία. Λες να θυσιάσω το δόντι μου για χάρη των ζαχαρωτών? Ελπίζω πως όχι.

Δε περνάει η ώρα μέχρι τις εξίμιση. Απολογισμός : 2 depon, 1 voltaren και μια Ραφαέλλα κομμάτια απο τον πόνο. Σας λέω, 3 παυσίπονα και το σκασμένο επιμένει. Είναι γνωστό πως ο πονόδοντος είναι ο χειρότερος πόνος. Της γέννας δεν τον έχω ζήσει ακόμη για να σας πω. Τώρα που το σκέφτομαι, εμείς οι γυναίκες τρώμε πολλές φρίκες στη ζωή μας. Ζητώ λοιπόν απο τη μαμά φύση να με αποζημιώσει (αντιπροσωπεύω το γυναικείο φύλο όπως αντιλαμβάνεσαι) δίνοντας στους άντρες 7 μέρες πονόδοντο τον μήνα (κάτι σαν τη περίοδο μας!). Αν όχι 7...5!Πιο κάτω δε πάω, δε βγαίνω, καταλαβαίνεις...

Πονάω τόσο πολύ που δε μπορώ να μιλήσω (μη χαίρεσαι!), να κουνηθώ απο τα νεύρα μου, κακοδιάθετη απο ενα σκατουλάκι τόσο δα!!! Και άντε...για τον κυριολεκτικό πονόδοντο θα πάω στον οδοντίατρο μετά...για τον άλλο που με σφάζει εδώ και μέρες τι θα κάνω?ε?

Υ.Γ. : Η εικόνα είναι μια προσφορά του κ. Ζουρνατζή!