Από μικρή προσπαθούσα να μη κλαίω εύκολα, να μην ανοίγομαι εύκολα και να μη φοβάμαι εύκολα. Για ένα διάστημα είχα καταφέρει και δεν έκλαιγα καθόλου αλλά έπειτα συνειδητοποίησα πως το να εξωτερικεύω αυτά που νιώθω με βοηθάει οπότε παράτησα την καμπάνια κατά των δακρύων!Μεγαλώνοντας έβλεπα τους ανθρώπους που αγαπώ να προσπαθούν να με πλησιάσουν αλλά να τους απομακρύνω με τη συμπεριφορά μου. Τότε άρχισα να ανοίγομαι αλλά με μέτρο. Δυστυχώς όμως οι φόβοι που με κυνηγούσαν απο παιδί, με στοιχειώνουν μέχρι σήμερα.
Οι πιο πολλοί, τουλάχιστον οι πολύ κοντινοί, γνωρίζουν τη φοβία μου με τη θάλασσα. Δεν είναι απλά μια φοβία, αλλά κάτι μεταξύ αηδίας και τρόμου. Σιχαίνομαι την αλμύρα, τα φύκια και οτι κάνει βόλτες στον πάτο και με τρομάζουν ΑΠΕΙΡΑ τα κύματα, ακόμη και ο ήχος μερικές φορές. Αν και λατρεύω να θαυμάζω το μπλε του ουρανού (παιδί του αέρα βλέπετε) μισώ το μπλε της θάλασσας. Όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είμαι και fan των βουτιών, μιας και προσπάθησε κάποιος να με πνίξει μικρή, κάνοντας με ιδιαίτερα "ευαίσθητη" στο θέμα αυτό... Παρ' όλ' αυτά, το καταπολεμώ, οι φίλοι με βοήθησαν πολύ και μπορεί να μην σηκώνω πρώτη το χέρι στην ερώτηση "Πάμε θάλασσα?" αλλά είμαι σίγουρα πιο..θετική!
Το σκοτάδι. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο στο βιβλίο των φόβων μου. Άλλοι φοβούνται τη μοναξιά, άλλοι το θάνατο...εγώ φοβάμαι τα πλάσματα της φαντασίας μου που με πλησιάζουν κάθε φορά που κλείνω τα μάτια. Θα ορκιζόμουν πως όταν μένω σπίτι μόνη, δεν είμαι μόνη. Τουλάχιστον, δε νιώθω μόνη. Κάθε φορά που γυρίζω το βλέμμα νομίζω οτι κάποια σκιά περνάει και κάθε βράδυ που ξαπλώνω κάποιος στέκεται απο πάνω μου και με κοιτάζει. Ένα βήμα κοντά στη παράνοια? Υπερ- φαντασιόπληκτη? Δε ξέρω...αλλά κρατώ ενα φωτάκι αναμμένο για παν ενδεχόμενο. Το περίεργο είναι πως δε το παθαίνω όταν είμαι με άλλους και πριν σκεφτείς οτι είναι ανασφάλεια, να προσθέσω οτι απο πολύ μικρή είχα μάθει να μένω μόνη.
Τέλος, οι τάσεις φυγής μου. Ένας φόβος στον οποίο δε μπορώ να δώσω ακριβή τίτλο αλλά συμβαίνει πάντα. Όταν αγαπάω, όταν ανοίγομαι, όταν πονάω... πιάνω με τα χέρια το κεφάλι μου, κρύβομαι στη γωνία και μέχρι να γυρίσεις την πλάτη σου έχω γίνει καπνός. Προστατεύω τον εαυτό μου? Δε ξέρω. Ίσως κατα βάθος να φεύγω πριν φύγουν οι άλλοι. Αν και τόσες φορές που έχουν φύγει, θα έπρεπε να είχα πάρει πτυχίο. Το περίεργο είναι οτι δε το κάνω μόνο στα ερωτικά μου αλλά σε όλους τους τομείς. Υπερ τη σταθερότητας μεν, όπου φύγει φύγει δε. Μπορεί να μου τη δώσει έτσι ξαφνικά και να εξαφανιστώ. Να αλλάξω αριθμό, τρόπο ζωής, περίγυρο και να γίνω απο Μαρία...Ραφαέλλα (και τούμπαλιν!).
Με φόβους ή χωρίς, παλεύω κάθε μέρα να μη πληγώσω αυτούς που αγαπώ κι αυτούς που με αγαπάνε. Και αυτός ο φόβος ξεπερνάει τα πάντα. Σας αγαπώ πολύ. Καληνύχτα.
Οι πιο πολλοί, τουλάχιστον οι πολύ κοντινοί, γνωρίζουν τη φοβία μου με τη θάλασσα. Δεν είναι απλά μια φοβία, αλλά κάτι μεταξύ αηδίας και τρόμου. Σιχαίνομαι την αλμύρα, τα φύκια και οτι κάνει βόλτες στον πάτο και με τρομάζουν ΑΠΕΙΡΑ τα κύματα, ακόμη και ο ήχος μερικές φορές. Αν και λατρεύω να θαυμάζω το μπλε του ουρανού (παιδί του αέρα βλέπετε) μισώ το μπλε της θάλασσας. Όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είμαι και fan των βουτιών, μιας και προσπάθησε κάποιος να με πνίξει μικρή, κάνοντας με ιδιαίτερα "ευαίσθητη" στο θέμα αυτό... Παρ' όλ' αυτά, το καταπολεμώ, οι φίλοι με βοήθησαν πολύ και μπορεί να μην σηκώνω πρώτη το χέρι στην ερώτηση "Πάμε θάλασσα?" αλλά είμαι σίγουρα πιο..θετική!
Το σκοτάδι. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο στο βιβλίο των φόβων μου. Άλλοι φοβούνται τη μοναξιά, άλλοι το θάνατο...εγώ φοβάμαι τα πλάσματα της φαντασίας μου που με πλησιάζουν κάθε φορά που κλείνω τα μάτια. Θα ορκιζόμουν πως όταν μένω σπίτι μόνη, δεν είμαι μόνη. Τουλάχιστον, δε νιώθω μόνη. Κάθε φορά που γυρίζω το βλέμμα νομίζω οτι κάποια σκιά περνάει και κάθε βράδυ που ξαπλώνω κάποιος στέκεται απο πάνω μου και με κοιτάζει. Ένα βήμα κοντά στη παράνοια? Υπερ- φαντασιόπληκτη? Δε ξέρω...αλλά κρατώ ενα φωτάκι αναμμένο για παν ενδεχόμενο. Το περίεργο είναι πως δε το παθαίνω όταν είμαι με άλλους και πριν σκεφτείς οτι είναι ανασφάλεια, να προσθέσω οτι απο πολύ μικρή είχα μάθει να μένω μόνη.
Τέλος, οι τάσεις φυγής μου. Ένας φόβος στον οποίο δε μπορώ να δώσω ακριβή τίτλο αλλά συμβαίνει πάντα. Όταν αγαπάω, όταν ανοίγομαι, όταν πονάω... πιάνω με τα χέρια το κεφάλι μου, κρύβομαι στη γωνία και μέχρι να γυρίσεις την πλάτη σου έχω γίνει καπνός. Προστατεύω τον εαυτό μου? Δε ξέρω. Ίσως κατα βάθος να φεύγω πριν φύγουν οι άλλοι. Αν και τόσες φορές που έχουν φύγει, θα έπρεπε να είχα πάρει πτυχίο. Το περίεργο είναι οτι δε το κάνω μόνο στα ερωτικά μου αλλά σε όλους τους τομείς. Υπερ τη σταθερότητας μεν, όπου φύγει φύγει δε. Μπορεί να μου τη δώσει έτσι ξαφνικά και να εξαφανιστώ. Να αλλάξω αριθμό, τρόπο ζωής, περίγυρο και να γίνω απο Μαρία...Ραφαέλλα (και τούμπαλιν!).
Με φόβους ή χωρίς, παλεύω κάθε μέρα να μη πληγώσω αυτούς που αγαπώ κι αυτούς που με αγαπάνε. Και αυτός ο φόβος ξεπερνάει τα πάντα. Σας αγαπώ πολύ. Καληνύχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου