The climb

Ξεκάθαρα, αν κάποιος αυτή τη στιγμή με πει χαζή ή απλά περπατήσει δίπλα μου και με σπρώξει ή μου φάει μια πατάτα από το πιάτο μου, θα βάλω τα κλάματα. Δεν είναι από εκείνες τις στιγμές της υπερβολικής ευαισθησίας. Είναι απλά μια μάχη. Σύμπαν VS Ραφαέλλας. Τουλάχιστον έτσι το νιώθω. Και κάνω άσχημες σκέψεις. Ένα χρόνο είμαι με τον Σπύρο. Μέσα σε ένα χρόνο έχασα 2 δουλειές σημαντικές + μια πολύ καλή προσφορά. Δε λεω οτι ο Σπύρος είναι γκαντέμης. Λέω απλά οτι ισχύουν οι γνωστοί νόμοι "όταν κάτι πάει καλά, κάτι άλλο μαμιέται", 'δε γίνεται να τα έχεις όλα" και τα σχετικά. Είμαι 3 βήματα πριν τον πάτο και νομίζω πως θα τον αγγίξω πολύ πολύ γρήγορα και ίσως αυτό να είναι για καλό. Προσπαθώ πραγματικά να χαλαρώσω τον εαυτό μου, να απολαύσω λίγες μέρες ξεγνοιασιάς και μου είναι δύσκολο. The funny thing is η μαμά μου πάντα πίστευε οτι τα γράφω όλα στα α....ίδια μου. Πανελλήνιες, γκόμενους, λεφτά, υποχρεώσεις. Ένας Θεός ξέρει πως ένιωθα και πως νιώθω. Κάποιος μπορεί να πει οτι αυτή είναι η μάσκα μου. Για μένα αυτή τη στιγμή όλα μοιάζουν τεράστια κι εγω μικρή μπροστά τους αναρωτιέμαι τι σκατά μπορώ να κάνω για να ανατρέψω αυτή τη κατάσταση. Απο που να ξεκινήσω και που να πιαστώ. Κάποιοι θα με κρίνουν για αυτό το "να πιαστώ". Αλλά υπάρχουν φορές που απλά δε θέλω να είμαι μόνη. Χρειάζομαι κάποιον να με στηρίζει, όχι να με σπρώχνει. Χρειάζομαι κάποιον να με αγαπάει κι όχι να με κρίνει.  Και βασικά... χρειάζομαι δουλειά.