Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

Η μαγεία του έρωτα....

     Έβγαλε τα ρούχα της, τα δίπλωσε προσεκτικά και τα ακούμπησε στο μαύρο γραφείο. Καθώς ξάπλωνε στο διπλό κρεβάτι το βλέμμα της κόλλησε στο παράθυρο και τον μαύρο ουρανό που απλωνόταν μέσα του. "Ούτε ένα αστέρι" σκέφτηκε και κοίταξε προσεκτικά το φεγγάρι. Έμοιαζε τόσο σκοτεινό και μοναχικό, χωρίς ένα αστέρι για συντροφιά. Όπως ακριβώς ένιωθε και αυτή απόψε. 
     Έγειρε σιγά σιγά το κορμί της στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού και αμέσως ένιωσε την απουσία του. Ακόμη κι όταν αυτός λείπει, κοιμάται μόνη της στη μία πλευρά ελπίζοντας να νιώσει την ανάσα του στο λαιμό της να τη νανουρίζει. Κι όταν αυτό δε συμβαίνει, ξυπνάει ιδρωμένη από τον εφιάλτη ότι εκείνος που αγάπησε τόσο, δε θα τη πάρει ποτέ ξανά αγκαλιά και δε θα της κάνει ποτέ ξανά έρωτα έχοντας τα αστέρια για θεατές. Και αν στο κρεβάτι παραμένει μισή, στη καρδιά της δε θα μπορούσε να νιώθει πιο γεμάτη.
     Ένιωθε ακόμη εκείνον τον ενθουσιασμό των πρώτων ημερών, τις πεταλούδες να γυρίζουν στο στομάχι της, οι κόρες των ματιών της διαστέλλονταν στη σκέψη του και μόνο. Ήταν, είναι και θα είναι ερωτευμένη μαζί του. Ακόμη κι όταν όλοι προσπαθούν να τη πείσουν ότι ο έρωτας είναι απλά μια ταμπέλα και η αγάπη ένας συμβιβασμός, δε θα το δεχτεί ποτέ. Ακόμη κι αν εκείνος τη ξέχασε... 
     "Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τι πάει να πει συναίσθημα, έρωτας, πόθος"! μου έλεγε με τη βραχνή φωνή της και έσφιγγε τα χείλη της. Φαινόταν ξεκάθαρα στα μάτια της ότι πίστευε βαθιά κάθε της λέξη. Μπορεί η ίδια να πονούσε από αυτά που εκθείαζε αλλά δεν άλλαζε το εγώ της. Έτσι ήταν και δε θα άλλαζε για κανέναν. 
     "Πως μπορείς να λες οτι ο έρωτας είναι απλά μια ταμπέλα? Σίγουρα μια σχέση φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου αλλά ποτέ δε μπορείς να αμφισβητήσεις μία τόσο μαγική ύπαρξη...Εκείνο το συναίσθημα που σε φτάνει στα ουράνια. Εσύ μπορεί να πληγώθηκες και να ξέχασες εκείνον τον καλό καιρό αλλά για μένα εκείνες οι στιγμές διαιωνίστηκαν....Γιατί εκείνες τις στιγμές ένιωθα πιο ζωντανή από ποτέ..." είπε και τα λόγια της ακόμη ηχούν στα αυτιά μου...

To be continued.



Η ιστορία είναι fictional, όπως και τα πρόσωπα που αναφέρονται σε αυτή. Καμία σχέση με τη πραγματικότητα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: