Με κόκκινο μελάνι....

  Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος. Μια ματιά στα κείμενα του blog θα σε πείσει. Απλά προτιμούσα να σκέφτομαι αρνητικά ώστε αν το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό να μην απογοητευτώ παρά να ενθουσιαστώ και να φάω τα μούτρα μου. Αυτό όμως απαιτεί γερά νεύρα κι εγώ νεύρα έχω αλλά όχι γερά.

  Έφαγα λοιπόν φλασιά. Δε γίνετε να συνεχίσω αυτή τη σκέψη και την υπερ-ανάλυση. Πρέπει να βρω τρόπο να με καλμάρω. Είδα σε μια σειρά το εξής και μου άρεσε αν και γελοίο. Κάθε φορά που η πρωταγωνίστρια θύμωνε έλεγε στον εαυτό της "ο θυμός μου είναι ένα μοβ μπαλόνι. Τώρα το αφήνω να φύγει ψηλά!" κι έκανε με το χέρι της ότι αφήνει ένα μπαλόνι. Εγω πάλι βρήκα κάτι πιο εύκολο.

  Έγραψα στο εσωτερικό της παλάμης μου με κόκκινο μελάνι "όλα θα πάνε καλά :)". Κάθε φορά που σκέφτομαι αρνητικά θα το κοιτάζω. Κάθε φορά που θα σβήνεται θα το ξαναγράφω μέχρι να γίνω όχι αναίσθητη, απλά να μην αγχώνομαι τόσο με το κάθε τι. Ακόμη και το να γράψω κάτι τέτοιο μου φαίνεται δύσκολο. Εγώ να μην αγχώνομαι... Αλλά το οφείλω στον εαυτό μου. 

Δε μπορείς να γυρίσεις πίσω στον χρόνο και να κάνεις μια νέα αρχή, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις σήμερα για να κάνεις ένα καινούργιο τέλος.