A few words...

Τώρα τελευταία είχα αμφιβολίες για τα κείμενα μου σε αυτό το blog και γενικά για αυτό το blog. Μετά όμως απο μια συζήτηση με τον καλό μου, την είδα αλλιώς.

Δεν ήμουν σίγουρη για τα θέματα που έγραφα, ακόμη χειρότερα για το αν μπορούσα να γράφω πλέον. Όχι οτι δεν έχω ιδέες στο μυαλό μου αλλά καμιά φορά νιώθω ότι ανοίγομαι υπερβολικά και εκτίθεμαι.

Το συζήτησα λοιπόν με τον Σπύρο και μου είπε να μη το σκέφτομαι τόσο (πολύ κακό συνήθειο αυτό να υπεραναλύω τα πάντα) και μου πρότεινε να γράφω τα κείμενα μου όπως ακριβώς τα σκέφτομαι, σαν να μιλάω στον εαυτό μου. Συμφώνησα και αυτό κάνω το τελευταίο διάστημα.

Κατά διαβολική σύμπτωση, σήμερα στο facebook ένας φίλος μου ο Γιώργος μου είπε οτι διαβάζει συχνά το blog μου, του αρέσει πολύ και μέσα απο αυτό παρατηρεί τις αλλαγές στον χαρακτήρα μου και την εξέλιξη μου σαν άνθρωπος. Δε μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσα.

Δε μπορώ να πω οτι το blog σφίζει απο σχόλια παρόλο που αρκετοί μου λέτε κατά καιρούς οτι το διαβάζετε. Όταν λοιπόν κάποιος χαίρεται με αυτά που γράφω, ταυτίζεται, ακόμη κι όταν θυμώνει, ε κάτι σημαίνει. Ειδικά για μένα σημαίνει πάρα μα πάρα πολλά.

Λένε πως οι καλύτερες φιλίες είναι με ανθρώπους που δε γνωρίζεις ποτέ απο κοντά αλλά επικοινωνείς συχνά. Σας ευχαριστώ όλους όσοι διαβάζετε το blog ακόμη κι αν κάποιοι με θεωρείται μια απλή χαζογκόμενα.

Now please... Leave a comment ;)