Στο θέμα στρατού ισχύει το γνωστό ρητό περί απόψεων. Για όσους δε γνωρίζουν, οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν μία.
Το μωρό μου αύριο φεύγει φαντάρος. Πάει να γίνει άντρας όπως είπαν πολλοί. Η΄μήπως πάει να αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα όπως είπαν άλλοι? Η΄μήπως πηγαίνει για να τον κερατώσω εγώ με την ησυχία μου όπως είπαν τρίτοι? Δε ξέρω, έχω μπερδευτεί. Όλοι οι άλλοι φαίνεται να ξέρουν καλύτερα τι θα συμβεί σε μένα και το αγόρι μου κατά τη διάρκεια του στρατού. Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν πάει ποτέ.
Ήμουν έτοιμη να γράψω τη φράση "αναρωτιέμαι αν" αλλά πραγματικά δεν αναρωτιέμαι τίποτα. Είμαι απόλυτα σίγουρη για τον εαυτό μου, το αγόρι μου και τη σχέση μου. Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι αυτό ονομάζεται εμπιστοσύνη, αγάπη και κατανόηση.
Γιατί για μένα, ο στρατός δεν αλλάζει τίποτα που δε θα άλλαζε έτσι κι αλλιώς. Δε φταίει ο στρατός αν η γκόμενα σου σε κεράτωσε. Έτσι κι αλλιώς θα το έκανε, είναι χαρακτηριστικό άπιστου ανθρώπου και εδώ κολλάει το άλλο ρητό περί μπουκαλιού. Άμα η γυναίκα θέλει να σε κερατώσει και σε μπουκάλι να τη κλείσεις θα το κάνει με τον φελλό. Κι εγώ ούτε με φελλό θέλω να πάω, ούτε με άλλο φαλλό.
Το φαινόμενο που έχω παρατηρήσει πιο συχνά είναι οι χωρισμοί Μ.Θ. Μετά θητείας δηλαδή. Ένας ταξιτζής σήμερα έσπευσε να μου λύσει την απορία..." Όταν βγαίνεις, λέει, μετά απο τόσο καιρό είσαι σίγουρος πως η δικιά σου κάποια κουτσουκέλα έκανε όσο έλειπες. Κι όλο και κάποιο μπακούρι θα έχεις να σε μπριζώνει ότι έτσι είναι και χωρίζεις"! Τρομερή λογική έτσι? Τέτοιες σχέσεις φαντάζομαι έχουν κάτι βάσεις σαν χάρτινα πυργάκια. Με το πρώτο φύσημα πάρτα κάτω.
Έφτασε λοιπόν η μέρα κι εγω έχω ακούσει τα χειρότερα. Κανονικά θα έπρεπε να με λούζει κρύος ιδρώτας, να αγχώνομαι, να πρήζω το αγόρι μου για πιθανούς χωρισμούς, να κλαίω που θα λείψει 10 ολόκληρες (ναι ολοοοοόκληρες μέρες) κλεισμένος σε ένα χώρο μόνο με άντρες. Χμμμ... σαν συνταγή χωρισμού μου ακούγεται όλο αυτό... Ευχαριστώ, δε θα φάω.
Το μωρό μου αύριο φεύγει φαντάρος. Πάει να γίνει άντρας όπως είπαν πολλοί. Η΄μήπως πάει να αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα όπως είπαν άλλοι? Η΄μήπως πηγαίνει για να τον κερατώσω εγώ με την ησυχία μου όπως είπαν τρίτοι? Δε ξέρω, έχω μπερδευτεί. Όλοι οι άλλοι φαίνεται να ξέρουν καλύτερα τι θα συμβεί σε μένα και το αγόρι μου κατά τη διάρκεια του στρατού. Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν πάει ποτέ.
Ήμουν έτοιμη να γράψω τη φράση "αναρωτιέμαι αν" αλλά πραγματικά δεν αναρωτιέμαι τίποτα. Είμαι απόλυτα σίγουρη για τον εαυτό μου, το αγόρι μου και τη σχέση μου. Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι αυτό ονομάζεται εμπιστοσύνη, αγάπη και κατανόηση.
Γιατί για μένα, ο στρατός δεν αλλάζει τίποτα που δε θα άλλαζε έτσι κι αλλιώς. Δε φταίει ο στρατός αν η γκόμενα σου σε κεράτωσε. Έτσι κι αλλιώς θα το έκανε, είναι χαρακτηριστικό άπιστου ανθρώπου και εδώ κολλάει το άλλο ρητό περί μπουκαλιού. Άμα η γυναίκα θέλει να σε κερατώσει και σε μπουκάλι να τη κλείσεις θα το κάνει με τον φελλό. Κι εγώ ούτε με φελλό θέλω να πάω, ούτε με άλλο φαλλό.
Το φαινόμενο που έχω παρατηρήσει πιο συχνά είναι οι χωρισμοί Μ.Θ. Μετά θητείας δηλαδή. Ένας ταξιτζής σήμερα έσπευσε να μου λύσει την απορία..." Όταν βγαίνεις, λέει, μετά απο τόσο καιρό είσαι σίγουρος πως η δικιά σου κάποια κουτσουκέλα έκανε όσο έλειπες. Κι όλο και κάποιο μπακούρι θα έχεις να σε μπριζώνει ότι έτσι είναι και χωρίζεις"! Τρομερή λογική έτσι? Τέτοιες σχέσεις φαντάζομαι έχουν κάτι βάσεις σαν χάρτινα πυργάκια. Με το πρώτο φύσημα πάρτα κάτω.
Έφτασε λοιπόν η μέρα κι εγω έχω ακούσει τα χειρότερα. Κανονικά θα έπρεπε να με λούζει κρύος ιδρώτας, να αγχώνομαι, να πρήζω το αγόρι μου για πιθανούς χωρισμούς, να κλαίω που θα λείψει 10 ολόκληρες (ναι ολοοοοόκληρες μέρες) κλεισμένος σε ένα χώρο μόνο με άντρες. Χμμμ... σαν συνταγή χωρισμού μου ακούγεται όλο αυτό... Ευχαριστώ, δε θα φάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου