Είμαι στο αυτοκίνητο και γυρίζω σπίτι. Μόλις αγόρασα κάρτα μνήμης για την ολοκαίνουργια nikon d3000 μου και βιάζομαι να επιστρέψω για να τραβήξω τις πρώτες μου φωτογραφίες. Καινούργιο hobby βλέπεις. Πατάω λίγο πιο δυνατά το γκάζι και νιώθω τον πόνο πιο έντονα. Πριν 2 μέρες χτύπησα τον αστράγαλο μου (προφανώς τον δεξιό αφού πατάω γκάζι)! Μουδιάζω αλλά αυτό δεν είναι απο τον πόνο.
Τον τελευταίο χρόνο έχω χάσει την έμπνευση μου. Που κολλάει αυτό με τα παραπάνω? Αυτό με πονάει περισσότερο απο κάθε άλλο. Για μένα η έμπνευση μου είναι πηγή ζωής. Με αυτή τρέφομαι. Κι επειδή η έμπνευση σαν έννοια είναι πολύ γενική θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Δε ξέρω τι και πως να γράψω στο blog, στίχους γράφω σπάνια, ακόμη και με τη φωτογραφία μόλις ανακάλυψα οτι δεν ξέρω τι θα τραβήξω. Λες κι η φαντασία μου τράβηξε shutdown και με άφησε σ' ένα μέρος όπου συχνάζουν όλοι αυτοί οι βαρετοί άνθρωποι που τα βλέπουν όλα μονοδιάστατα.
Πρέπει να ερεθίσω το μυαλό μου? Πρέπει να αποκτήσω καινούργιες παρέες που θα μου δώσουν ιδέες? Η΄μήπως πρέπει να γίνω κι εγω Φοίβος, να το γυρίσω στην αντιγραφή άλλων κειμένων, άλλων τραγουδιών? Νιώθω οτι κάτι χάνω. Έχω την εικόνα αλλά δε βλέπω κάτι. Χρειάζομαι καινούργιες εμπειρίες? Perhaps.
Ίσως το θέλω και το ψάχνω υπερβολικά πολύ. Ίσως αν χαλαρώσω να μου έρθουν οι στίχοι, οι φωτογραφίες, τα κείμενα. Άραγε η έμπνευση έχει τέλος? Μήπως εξάντλησα τη δική μου? Πολλές απορίες έχω για χαζοξανθιά. Απλά αυτή η κατάσταση δε μοιάζει να έχει τέλος.
Όσο βρισκόμουν στις Σέρρες έγραφα συνέχεια στίχους. Όταν γύρισα απο Σέρρες πίσω στη Θεσσαλονίκη έγραφα κάθε μέρα στο blog. Και δώστου ποιήματα και δώστου ρομαντζάδες. Τώρα πάπαλα. Τώρα το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι οι δόσεις του αυτοκινήτου, οι υποχρεώσεις στη δουλειά και το μαλλί μου.
Θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου, τη φαντασία μου, θέλω να δημιουργώ, να ονειρεύομαι, να μη με νοιάζει το ΔΝΤ, να μη με νοιάζει το ωράριο στη δουλειά, να είμαι ερωτευμένη και να το τραγουδάω, να είμαι ανοιχτόμυαλη και να βλέπω πράγματα που οι άλλοι δε βλέπουν. Θέλω να ξυπνήσω τη Ραφαέλλα μέσα μου. Θέλω να ξαναπαω στη χώρα του Ρ-οζ.
Τον τελευταίο χρόνο έχω χάσει την έμπνευση μου. Που κολλάει αυτό με τα παραπάνω? Αυτό με πονάει περισσότερο απο κάθε άλλο. Για μένα η έμπνευση μου είναι πηγή ζωής. Με αυτή τρέφομαι. Κι επειδή η έμπνευση σαν έννοια είναι πολύ γενική θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Δε ξέρω τι και πως να γράψω στο blog, στίχους γράφω σπάνια, ακόμη και με τη φωτογραφία μόλις ανακάλυψα οτι δεν ξέρω τι θα τραβήξω. Λες κι η φαντασία μου τράβηξε shutdown και με άφησε σ' ένα μέρος όπου συχνάζουν όλοι αυτοί οι βαρετοί άνθρωποι που τα βλέπουν όλα μονοδιάστατα.
Πρέπει να ερεθίσω το μυαλό μου? Πρέπει να αποκτήσω καινούργιες παρέες που θα μου δώσουν ιδέες? Η΄μήπως πρέπει να γίνω κι εγω Φοίβος, να το γυρίσω στην αντιγραφή άλλων κειμένων, άλλων τραγουδιών? Νιώθω οτι κάτι χάνω. Έχω την εικόνα αλλά δε βλέπω κάτι. Χρειάζομαι καινούργιες εμπειρίες? Perhaps.
Ίσως το θέλω και το ψάχνω υπερβολικά πολύ. Ίσως αν χαλαρώσω να μου έρθουν οι στίχοι, οι φωτογραφίες, τα κείμενα. Άραγε η έμπνευση έχει τέλος? Μήπως εξάντλησα τη δική μου? Πολλές απορίες έχω για χαζοξανθιά. Απλά αυτή η κατάσταση δε μοιάζει να έχει τέλος.
Όσο βρισκόμουν στις Σέρρες έγραφα συνέχεια στίχους. Όταν γύρισα απο Σέρρες πίσω στη Θεσσαλονίκη έγραφα κάθε μέρα στο blog. Και δώστου ποιήματα και δώστου ρομαντζάδες. Τώρα πάπαλα. Τώρα το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι οι δόσεις του αυτοκινήτου, οι υποχρεώσεις στη δουλειά και το μαλλί μου.
Θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου, τη φαντασία μου, θέλω να δημιουργώ, να ονειρεύομαι, να μη με νοιάζει το ΔΝΤ, να μη με νοιάζει το ωράριο στη δουλειά, να είμαι ερωτευμένη και να το τραγουδάω, να είμαι ανοιχτόμυαλη και να βλέπω πράγματα που οι άλλοι δε βλέπουν. Θέλω να ξυπνήσω τη Ραφαέλλα μέσα μου. Θέλω να ξαναπαω στη χώρα του Ρ-οζ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου