Κρίση, με πιάνει κρίση.

Αυτό που λέει ο τίτλος।

Περνάω μεγάλη κρίση। Ανασφάλειας συγκεκριμένα। Ελπίζω στιγμιαία।

Ξάπλωνα δίπλα στο μωρό μου τώρα και σκεφτόμουν όλα αυτά που θέλω να γράψω (και γράφω προφανώς)। Όχι δε περνάω κρίση ανασφάλειας με τη σχέση μου। Το αντίθετο μάλιστα। Όλα κυλούν υπέροχα στή χώρα του Ρ-οζ।

Τραγουδάω। Κι εδω ξεκινούν οι ανασφάλειες।

Κάποιοι απο εσάς το ξέρετε οτι τραγουδάω, κάποιοι άλλοι όχι। Αν είστε στη 2η κατηγορία μπορείτε να ακούσετε παλιά, πολύ παλιά δείγματα της καλλιτεχνικής μου φύσεως στο διπλανό link στα αριστερά σας "Listen to me"। Anyway, στο τραγούδι μετράνε κάποιοι συγκεκριμένοι παράγοντες। Το ταλέντο (δηλαδή η φωνή), το μυαλό (και το πως χειρίζεσαι προφανώς την εικόνα σου), η εμφάνιση και το πόσο φιλόδοξη είσαι। Ας τα πιάσουμε ένα ένα।

Εγω φωνάρα δεν έχω। Το ξέρω। Σε ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού όπως η pop τα καταφέρνω αξιοπρεπώς καθότι συνδυάζω και τη σκηνική παρουσία αλλά ως εκεί। Σοπράνο δεν είμαι, έκταση τρελή δεν έχω, ένα σπασμένο διάφραγμα έχω και αναπνοές απο το στέρνο। Πάνω απ'όλα αυτογνωσία। Μυαλό έχω αλλά δεν έχω καμία διάθεση να γλύφω για δημόσιες σχέσεις και εντάξει δεν είμαι και η Madonna!! Εμφάνιση καλή, αν εξαιρέσεις κι εσύ όπως ο Ρους, τα μερικά κιλάκια παραπάνω τα οποία όλο λέω θα χάσω και σκατούλες κάνω। Όσο για τη φιλοδοξία έχω αρκετή αρκεί αυτό να μη σημαίνει οτι θα πέσω στα τέσσερα για τον κάθε τυχαίο μάνατζερ που θέλει να με προωθήσει। Λυπάμαι αλλά εγω δε ξεπουλιέμαι στα περίπτερα για είκοσι ευρώ (όχι ούτε για πενήντα, είμαι σαν τη mastercard = αξία ανεκτίμητη)!!

Οπότε για να καταλήξουμε έχουμε μια μέτρια φωνή, μια πολύ καλή σκηνική παρουσία με μία απλά καλή εμφάνιση, όχι αρκετά φιλόδοξη για να κάνει τα πάντα πονηρά και μη και όχι αρκετά έξυπνη ώστε να καταφέρει αυτά που θέλει χωρίς να κάνει τα πονηρά που προανέφερα। Το ακούσατε αυτό το μπουμ? Το όνειρο μου ήταν।

Ναι μαμά και μπαμπά, ξέρω οτι εκπλήσεστε, ειδικά εσυ μπαμπά (πρώην τραγουδιστή) που το όνειρο της ζωής μου είναι να γίνω τραγουδίστρια। Που στα δώδεκα μου έγραψα το πρώτο μου τραγούδι। Που στα δεκαπέντε μου ονειρευόμουν τα grammys। Που κοντεύω 24 κι ακόμη κλείνομαι στο δωμάτιο μου και τραγουδάω και χορεύω με τη μουσική τέρμα। Ναι αυτό είναι τ'όνειρο μου। Και δε κάνω τίποτα απολύτως γι'αυτό। Και τα χρόνια περνάνε και το μόνο που σκέφτομαι είναι οτι θα είμαι σαράντα χρονών με २ παιδιά να διηγούμαι ιστορίες που σαν μικρό παιδί κι εγω έτρεχα και τραγουδούσα σε διάφορα συγκροτήματα αλλά ποτέ δε κυνήγησα κάτι περισσότερο।

Που αντι να στρώσω τον κώλο μου να ιδρώσει να χάσω τα κιλά που με βασανίζουν στη σκηνή, αντί να κάνω μαθήματα φωνητικής και να εξασκούμαι συνέχεια, αντί να κάνω γνωριμίες και μικρά βήματα για να κυνηγήσω τ΄ όνειρο μου, εγω που έχω την ενέργεια ίση με 10 Καλομοίρες, εγω γράφω στο blog πόσο ανασφαλής και πόσο μικρή νιώθω μπροστά στ' όνειρο μου που καταρρέει!

Και ερωτώμαι αγαπητοί αναγνώστες, για ένα όνειρο δε ζούμε γαμώτο?