this is a woman's world...

Χτες ξεκίνησα να γράφω ενα κείμενο για την ανακύκλωση των σχέσεων, ξέρετε, απο αυτές που χωρίζεις και μετά ξαναγυρνάς στον/στην πρώην σου και μετά ξαναχωρίζεις και αυτός ο φαύλος κύκλος δε κλείνει ποτέ. Μόνο που όταν ξεκίνησα να το γράφω συνειδητοποίησα οτι πραγματικά δε με ενδιαφέρει και δε θέλω καν να το σκεφτώ σαν θέμα. Γιατί? Γιατί είναι κάτι που δε θα έκανα ή εστω δε κάνω πλέον. Δε θα γυρνούσα ποτέ μα ποτέ σε πρώην, όποιος κι αν ήταν αυτός, για πολλούς λόγους. Άλλωστε αυτή τη στιγμή είμαι σε μία πολύ καλή σχέση για να σκέφτομαι τέτοια πράγματα.

Και τότε θυμήθηκα κάτι άλλο.

Θυμήθηκα τη στιγμή που είδα μια φωτογραφία του φίλου μου στο facebook. Όχι μια τυχαία φωτογραφία. Μια φωτογραφία του αγκαλιά με τη πρώην του και για μισό λεπτό... η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη τη περίοδο που εμείς φλερτάραμε/βγαίναμε/κάτι παιζόταν, όπως θέλεις πες το. Κι εκεί κάπου φόρτωσα. Ευτυχώς για τον φίλο μου είχε μια πολύ καλή δικαιολογία για όλα αυτά, με έπεισε και αργότερα συνειδητοποίησα και μόνη μου οτι κάτι τέτοιο ανήκει στο παρελθόν αφού τώρα είναι μαζί μου και δεν μου έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια ενός φίλου...

"Μαλακία σου που τα παίρνεις για τις πρώην.

Ο άνδρας σου (και ο καθένας) είναι ένα προϊόν που σου ήρθε εσένα στη σημερινή του ραφιναρισμένη μορφή χάρη στις πρώην του. Αν μη τι άλλο, τους χρωστάς.

Τι τους χρωστάς; Ότι τον πήρανε σε beta version, τον στρώσανε, ότι του μάθανε να γαμεί, ότι τον βοήθησαν να καταλαβαίνει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, ότι κατάλαβε τι θέλει στη ζωή του."

Σύμφωνα με τον φίλο μου λοιπόν όχι μόνο δε πρέπει να θυμώνω και να ζηλεύω με τις πρώην του φίλου μου αλλά τους χρωστάω και χάρη. Οφείλω να παραδεχτώ οτι εν μέρη έχει δίκιο και δε θα το δω απλά σαν τη νυν γκόμενα αλλά και σαν πρώην.

Αυτό το βλαχάκι που εσύ κυκλοφορείς τώρα με τα polo μπλουζάκια και τα ωραία (πεντακάθαρα) παπουτσάκια, που ξέρει πως να σου γλύφει το λαιμό και πληρώνει στο πρώτο ραντεβού, το είχα εγω. Και όταν είχε βγει μαζί μου πρώτο ραντεβού είχε βγάλει τα ψιλά του να πληρώσει. Και όταν βγαίναμε έξω κυκλοφορούσε σαν να πήγαινε στα χωράφια. Και ναι πολύ πιθανό αν δεν ήμουν εγω, να μην ήξερε καν τι θα πει καλό σεξ (τι μετριοφροσύνη). Γι'αυτό κι εσύ μου χρωστάς και όλες χρωστάμε κάποια πράγματα η μία στην άλλη.

Θυμάμαι τη φίλη μου την Άλεξ όταν παντρεύτηκε προσφάτως τον καλό της και μας εξιστορούσε τις πρώτες νύχτες της με τον άντρα της, ο οποίος φορούσε άσπρα εσώρουχα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια της

"οι άντρες δε καταλαβαίνουν πολλά πράγματα αλλά γι'αυτό υπάρχουν οι γυναίκες.... τον παίρνεις όπως είναι και σιγά σιγά κάποια πράγματα αλλάζουν. Όταν τα έφτιαξα με τον Π. φορούσε κάτι άσπρα φανελάκια... Ε μετά απο κανά μήνα πήγα και του πήρα εγω μια ντουζίνα μαύρα να έχει να φοράει! Από τότε παίρνει και αυτός μόνο μαύρα!"

Συμφωνώ, τα άσπρα εσώρουχα στον άντρα είναι ντεκαυλέ εκτός αν φοράει άσπρο φανελάκι με τζιν παντελόνι και όλο αυτό συνοδεύετει μ' ένα καλό πακέτο κοιλιακών!! Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο σέξυ δείχνει ένας άντρας στα εσώρουχα του αλλά το πείσμα μιας γυναίκας να αλλάξει κάποια πράγματα στον άντρα, είτε αυτό αφορά το παρελθόν του είτε τα εσώρουχα and please dont get me wrong όταν λεω οτι τον αλλάζει. Δε σημαίνει οτι πιέζουμε κάποιον ή αλλάζουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Ας το πούμε οτι βελτιώνεται και εξελίσσεται μέσα απο τη σχέση και σε αυτό βάζουμε πολύ το χεράκι μας.

Να κάνω μια μικρή παρενθεση εδώ για να πω ξανά οτι δε το κάνουν όλες οι γυναίκες αυτό. Μαρία, ετών 35, ανύπαντρη, απο καλή οικογένεια, μορφωμένη, εμφανίσιμη, με τη δουλειά της και τις φίλες της. Και... παράξενη. Ψάχνει άντρα. Μόνο που αυτός ο άντρας πρέπει να έχει καλή δουλειά, να έιναι όμορφος, έξυπνος, καλός μαζί της, καλός στο σεξ και...να μη φοράει άσπρες κάλτσες γιατί άντρα με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά γνώρισε απλά ο καημένος φορούσε άσπρες κάλτσες.

Και τώρα χάσαμε το γαμπρό για ένα ζευγάρι κάλτσες...