Κάθομαι και διαβάζω το blog μου. Παλιά (πέρυσι δηλαδή) έγραφα αρκετά συχνά, οτι κι αν είχα στο μυαλό μου το έλεγα, ακόμη και για τα πολύ προσωπικά μου.
Τον τελευταίο καιρό, η αλήθεια είναι, οτι δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο αλλά τολμω να πω οτι το χαίρομαι κιόλας γιατί κάνω πράγματα που έπρεπε να κάνω απο καιρό. Και παρόλο που οι ιδέες στο κεφάλι μου αυξάνονται με τη ταχύτητα αναπαραγωγής μιας ψείρας, δε μπορώ να αποφασίσω ποιά απο όλες (τις ιδέες, όχι τις ψείρες) να αναπτύξω.
Απο τη μια θέλω να γράψω για την απόφαση μου να περάσω σε αποτοξίνωση. Αποτοξίνωση απο το facebook. Αποφάσισα να κλείσω το profile μου και να μη δίνω σημασία σε ανοησίες.
Μετά όμως σκέφτηκα να γράψω για τον τρόπο που θα πετύχεις σε αυτό που θέλεις. Dressed for success. Αυτοβιογραφικό θα έλεγα καθώς παρατηρώ τον εαυτό μου να κάνει πραγματα που πάντα ονειρευόταν με εφόδια που δεν είναι τυπικά για τους στόχους μου.
Έλα όμως που προχτές γύρισα απο Λονδίνο και δε το έχω σχολιάσει καθόλου. Τόσες διαφορές είδα με την Ελλάδα. Να μη πω τη γνώμη μου?
Κι αφού όλα τα παραπάνω χοροπηδούσαν στο μυαλό μου, σκέφτηκα να κάνω ένα κείμενο για κάθε πικραμένο (καλή ώρα) που δε μπορεί να αποφασίσει τι να γράψει στο blog του και χρειάζεται καθοδήγηση.
Αλλά εγω δε μπορώ να καθοδηγήσω τον εαυτό μου θα δώσω συμβουλές και σε άλλους?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου