Είναι αστείο το πόσο μικρός είναι ο κόσμος και τραγικό το πως όλοι περνάμε τις ίδιες καταστάσεις. Για μένα όλα είναι ρόδα που γυρίζουν, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, οι λέξεις όλα. Πολλές φορές μάλιστα συμπίπτουν ίδιες καταστάσεις την ίδια χρονική στιγμή σε διαφορετικούς, άγνωστους ανθρώπους.
Εδώ και καιρό διαβάζω ένα καταπληκτικό blog από έναν τύπο εν ονόματι Γιώργο, τον οποίο δε γνωρίζω προσωπικά και ούτε είχα τη χαρά να συνομιλήσω μέσω ίντερνετ. Μου άρεσαν όμως παρα πολυ τα κείμενα του, το χιούμορ του, μου άρεσε που δε ντρεπόταν να μιλήσει για τα γκομενικά του και γενικά ο τύπος είναι χαβαλές. Προχτές όμως έγραψε ενα κείμενο (respect φίλε) για τον χωρισμό του με τη κοπέλα του και βρήκα πολλά κοινά στοιχεία.
Οι περισσότεροι απο εσας που διαβάζετε αυτό το blog θα ξέρετε οτι είχα σχέση τους τελευταίους μήνες με κάποιον που αγάπησα και ακόμη αγαπώ πάρα πολύ. Όπως και ο Γιώργος, το διάστημα αυτό που είχα σχέση απείχα αρκετά απο το blog παρόλο που ένιωθα την ανάγκη να εκφραστώ κάποιες φορές. Δε κατηγορώ κανέναν οτι με κράτησε μακριά απο εδώ, απλά ήθελα να είμαι μαζί του, δεν ήθελα να συζητάω για αυτή τη σχέση με τους πάντες και ήθελα να μπορώ να εκφράζομαι σε αυτόν (και όχι στο σύμπαν).
Μετά τον χωρισμό, τις τελευταίες δηλαδή μέρες πέρασα ακόμη πιο δύσκολα καθώς απο τη μια είχα την ανάγκη να μοιραστώ τον "πόνο" μου αλλά απο την άλλη ήθελα να κλειστώ σε μένα όσο μπορούσα. Κάποιες πληγές τις επουλώνει μόνο η μοναξιά. Αυτό το κείμενο δε το γράφω για αυτόν, ούτε για να κλαφτώ. Το γράφω γιατί νιώθω πλέον πως προχωράει η ζωή μου και ξεκινάει ένα καινούργιο κεφάλαιο για μένα. Δεν έχει σημασία τι έγινε ή πως ή γιατί. Ότι έγινε, έγινε.
Ελπίζω απο δω και πέρα να μπορώ να συζητάω μόνο για πράγματα που προκαλούν χαμόγελα και γέλια, για βλακείες που μπορει να ανακαλύψω στο ίντερνετ, για σχέσεις που θα με κάνουν ευτυχισμένη και για όλες αυτές τις μικρές άχρηστες πληροφορίες- λεπτομέρειες της ζωής μας που μας κάνουν ροζ. Ας μη ξεχνιόμαστε άλλωστε. Είμαι μια χαζοξανθιά στη χώρα του Ρ-οζ.
Εδώ και καιρό διαβάζω ένα καταπληκτικό blog από έναν τύπο εν ονόματι Γιώργο, τον οποίο δε γνωρίζω προσωπικά και ούτε είχα τη χαρά να συνομιλήσω μέσω ίντερνετ. Μου άρεσαν όμως παρα πολυ τα κείμενα του, το χιούμορ του, μου άρεσε που δε ντρεπόταν να μιλήσει για τα γκομενικά του και γενικά ο τύπος είναι χαβαλές. Προχτές όμως έγραψε ενα κείμενο (respect φίλε) για τον χωρισμό του με τη κοπέλα του και βρήκα πολλά κοινά στοιχεία.
Οι περισσότεροι απο εσας που διαβάζετε αυτό το blog θα ξέρετε οτι είχα σχέση τους τελευταίους μήνες με κάποιον που αγάπησα και ακόμη αγαπώ πάρα πολύ. Όπως και ο Γιώργος, το διάστημα αυτό που είχα σχέση απείχα αρκετά απο το blog παρόλο που ένιωθα την ανάγκη να εκφραστώ κάποιες φορές. Δε κατηγορώ κανέναν οτι με κράτησε μακριά απο εδώ, απλά ήθελα να είμαι μαζί του, δεν ήθελα να συζητάω για αυτή τη σχέση με τους πάντες και ήθελα να μπορώ να εκφράζομαι σε αυτόν (και όχι στο σύμπαν).
Μετά τον χωρισμό, τις τελευταίες δηλαδή μέρες πέρασα ακόμη πιο δύσκολα καθώς απο τη μια είχα την ανάγκη να μοιραστώ τον "πόνο" μου αλλά απο την άλλη ήθελα να κλειστώ σε μένα όσο μπορούσα. Κάποιες πληγές τις επουλώνει μόνο η μοναξιά. Αυτό το κείμενο δε το γράφω για αυτόν, ούτε για να κλαφτώ. Το γράφω γιατί νιώθω πλέον πως προχωράει η ζωή μου και ξεκινάει ένα καινούργιο κεφάλαιο για μένα. Δεν έχει σημασία τι έγινε ή πως ή γιατί. Ότι έγινε, έγινε.
Ελπίζω απο δω και πέρα να μπορώ να συζητάω μόνο για πράγματα που προκαλούν χαμόγελα και γέλια, για βλακείες που μπορει να ανακαλύψω στο ίντερνετ, για σχέσεις που θα με κάνουν ευτυχισμένη και για όλες αυτές τις μικρές άχρηστες πληροφορίες- λεπτομέρειες της ζωής μας που μας κάνουν ροζ. Ας μη ξεχνιόμαστε άλλωστε. Είμαι μια χαζοξανθιά στη χώρα του Ρ-οζ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου