Στα δεξιά μου ένα μπουκάλι νερό άδειο αφού ξυπνούσα ανα 2 λεπτά όλο το βράδυ κι έπινα νερό.
Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι.
Αμα μπει κάτι στο μυαλό μου τη βάψαμε, δε βγαίνει μέχρι να "λυθεί".
Θέλει λέει να με φέρει στα όρια μου για να δει τι άνθρωπος είμαι. Εχμ... είμαι ήδη άνθρωπος των άκρων, του ύψους και του βάθους οπότε μη προσπαθείς άλλο. Είμαι αυτό που βλέπεις.
Κάποιοι όμως δεν είναι. Το έχω ξαναπεί και το πιστεύω, καταλαβαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο όταν η σχέση σας τελειώσει. Αυτό φυσικά δεν είναι απόλυτο γιατί χωρισμός με χωρισμό διαφέρει. Αλλά αν ο άλλος δε σε πάρει ούτε ενα τηλ, αν σου έχει πει οτι σ'αγαπάει και παρόλα αυτά αρχίσει το ξεφάντωμα τότε κάτι δε πάει καλά. Μην ακούσω μπούρδες του τύπου "βγαίνει για να ξεχάσει" κλπ γιατί αυτό συμβαίνει πραγματικά μία στις εκατό. Οι υπόλοιπες 99, ε, απλά δε σε γούσταρε και τόσο οπότε τώρα που η παρανοϊκή βγήκε απο τη μέση μπορεί να αρχίσει να καλύπτει το χαμένο χρόνο με τους/τις κολλητούς/ες. Μη το παίρνεις προσωπικά. Δεν εννοώ εσένα. Μόνο.
Το γαμάτο είναι βέβαια όταν μετά το χωρισμό και τα σιχτίρια γίνεστε φιλαράκια. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι.
Δε μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον πρώην σου. Μπορείς να διατηρείς "φιλικό κλίμα και σχέση" αλλά δε μπορείς να είσαι φίλος και τα λεω έτσι γιατί διαφέρουν. Εγώ δε γουστάρω να λεω στον πρώην μου "αχ ξέρεις γνώρισα κάποιον". Αυτό όμως δε σημαίνει πως αν τον δω στο δρόμο θα τον βρίζω. Κρατάμε δηλαδή τον πολιτισμό και αποφεύγουμε την υπερβολική οικειότητα. Και ξαναλέω, αυτό δεν είναι απόλυτο. Είναι απλά η δική μου άποψη.
ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟ.
Εδώ να κάνω μια μεγάλη παρενθεσούλα την οποία την εμπνεύστηκα χτες βράδυ (και τους τελευταίους μήνες).
Γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε τόσο άτιμο φύλο, μου λέτε?
Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο με έρευνες, τη πέφτουμε περισσότερο σε κάποιον αν αυτός είναι δεσμευμένος/παντρεμένος/αρραβωνιασμένος. Μας αρέσει η πρόκληση του να κερδίσουμε κάποιον που έχει κάποια άλλη? Φταίει η ζήλεια? Η΄μαλλον λάθος το έγραψα. Φταίει η ζήλεια (χωρίς ερωτηματικό).
Πόσες φορές έχω εκνευριστεί σε παρέες ή σε μαγαζιά με φίλους, γνωστούς και σε καταστάσεις που δεν αφορούσαν καν δικό μου γκόμενο, παρατηρούσα κοπέλες που πειράζαν κάποιον μπροστά στη κοπέλα του. Λες και το κάνουν επίτηδες μερικές. Κι εδώ θα μου πεις πάλι (σίγουρα) αμα δεν έχεις χιούμορ και δε καταλαβαίνεις εσύ αυτές φταίνε? Εγώ έχω μάθει πως στα πιο αστεία λέμε τις πιο μεγάλες αλήθειες. Πάντα υπάρχει μια μικρή (ή και μεγάλη) δόση αλήθειας.
Γιατί λοιπόν πρέπει να πεις στον κολλητό σου "έπρεπε τελικά να είχαμε κάνει κάτι πέρυσι" (ε hallo είμαι ακόμη εδώ!!), στον συνάδελφο σου "ερωτευμένος είσαι και παίζεις τόσο καλά" (όχι τίποτα άλλο, αμα είσαι να μας το πεις κι εμάς) ή στον φίλο σου "αχ θυμάσαι που είχαμε πάει εκεί και είχαμε κάνει εκείνο..." και με το που ρωτάς τι λέτε "α τίποτα κάτι δικά μας"!
Όλες είμαστε φίλες κάποιου, κολλητές, αδερφές, ξαδέρφες. Το point παραμένει το ίδιο. Μάθε να σέβεσαι τη κοπέλα ή τον φίλο της φίλης σου (γιατί αυτό το κάνουν και μερικοί άντρες). Όσο και αν δε τη πας, παραμένει δική του επιλογή. Όχι δική σου. Και όταν δε τη σέβεσαι, τότε δε σέβεσαι και τον αδερφό σου/φίλο σου/κολλητό σου.
Το γαμάτο είναι βέβαια όταν μετά το χωρισμό και τα σιχτίρια γίνεστε φιλαράκια. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι.
Δε μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον πρώην σου. Μπορείς να διατηρείς "φιλικό κλίμα και σχέση" αλλά δε μπορείς να είσαι φίλος και τα λεω έτσι γιατί διαφέρουν. Εγώ δε γουστάρω να λεω στον πρώην μου "αχ ξέρεις γνώρισα κάποιον". Αυτό όμως δε σημαίνει πως αν τον δω στο δρόμο θα τον βρίζω. Κρατάμε δηλαδή τον πολιτισμό και αποφεύγουμε την υπερβολική οικειότητα. Και ξαναλέω, αυτό δεν είναι απόλυτο. Είναι απλά η δική μου άποψη.
ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟ.
Εδώ να κάνω μια μεγάλη παρενθεσούλα την οποία την εμπνεύστηκα χτες βράδυ (και τους τελευταίους μήνες).
Γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε τόσο άτιμο φύλο, μου λέτε?
Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο με έρευνες, τη πέφτουμε περισσότερο σε κάποιον αν αυτός είναι δεσμευμένος/παντρεμένος/αρραβωνιασμένος. Μας αρέσει η πρόκληση του να κερδίσουμε κάποιον που έχει κάποια άλλη? Φταίει η ζήλεια? Η΄μαλλον λάθος το έγραψα. Φταίει η ζήλεια (χωρίς ερωτηματικό).
Πόσες φορές έχω εκνευριστεί σε παρέες ή σε μαγαζιά με φίλους, γνωστούς και σε καταστάσεις που δεν αφορούσαν καν δικό μου γκόμενο, παρατηρούσα κοπέλες που πειράζαν κάποιον μπροστά στη κοπέλα του. Λες και το κάνουν επίτηδες μερικές. Κι εδώ θα μου πεις πάλι (σίγουρα) αμα δεν έχεις χιούμορ και δε καταλαβαίνεις εσύ αυτές φταίνε? Εγώ έχω μάθει πως στα πιο αστεία λέμε τις πιο μεγάλες αλήθειες. Πάντα υπάρχει μια μικρή (ή και μεγάλη) δόση αλήθειας.
Γιατί λοιπόν πρέπει να πεις στον κολλητό σου "έπρεπε τελικά να είχαμε κάνει κάτι πέρυσι" (ε hallo είμαι ακόμη εδώ!!), στον συνάδελφο σου "ερωτευμένος είσαι και παίζεις τόσο καλά" (όχι τίποτα άλλο, αμα είσαι να μας το πεις κι εμάς) ή στον φίλο σου "αχ θυμάσαι που είχαμε πάει εκεί και είχαμε κάνει εκείνο..." και με το που ρωτάς τι λέτε "α τίποτα κάτι δικά μας"!
Όλες είμαστε φίλες κάποιου, κολλητές, αδερφές, ξαδέρφες. Το point παραμένει το ίδιο. Μάθε να σέβεσαι τη κοπέλα ή τον φίλο της φίλης σου (γιατί αυτό το κάνουν και μερικοί άντρες). Όσο και αν δε τη πας, παραμένει δική του επιλογή. Όχι δική σου. Και όταν δε τη σέβεσαι, τότε δε σέβεσαι και τον αδερφό σου/φίλο σου/κολλητό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου