Δε σε γουστάρει #το ραντεβού

   Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δε σε γουστάρει τόσο; Εγώ στα λεγα αλλά εσύ δε με άκουγες! Και συνέχισες τη προσπάθεια μέχρι που κανονίσατε καφέ, αν και δε το λες κανονίσατε αφού εσύ το πρότεινες, εσύ του έστειλες πρώτη κι εσύ πήρες τη μέρα του ραντεβού μετά από 3 ώρες ετοιμασίας να τον ρωτήσεις αν ισχύει το ραντεβού σας και να λάβεις ένα «εχμ ναι ας βρεθούμε»!

   Αφού χρυσό μου το ξέρουμε ότι οι μαζοχικές τάσεις δε σου ταιριάζουν, δε το χειρίζεσαι το θέμα «φτύσιμο» γιατί δε βλέπεις το πρώτο σημάδι; Αν σε γούσταρε, δε θα σε άφηνε να περιμένεις μέχρι το απόγευμα για να σε πάρει τηλέφωνο. Θα σε είχε πάρει από νωρίς ώστε να είσαι ενήμερη και σε περίπτωση που δε μπορούσε, να μην έχανες τη μέρα σου. Που καταλήγουμε; Δε σε γουστάρει.

   Εσύ όμως επέμεινες και τον πήρες και φυσικά δέχτηκε. Όχι επειδή σε γουστάρει, απλώς το παιδί δε θέλει να χαλάσετε τις καρδιές σας, του αρέσει η παρέα σου αλλά ως εκεί. Κι αν δε με πιστεύεις, δες λίγο πως πήγε το ραντεβού σας.

   Εσύ επέλεξες μέρος για να βρεθείτε, που συγνώμη αλλά για μένα είναι φάουλ, καθίσατε και φυσικά ξεκίνησε η συζήτηση. Μέχρι που σου λέει «μισό λεπτό να πάρω ένα τηλέφωνο» και τον ακούς να κανονίζει για το βράδυ. Και μετά το τηλέφωνο του ξαναχτυπάει και ξαναχτυπάει και μέχρι το τέλος της βραδιάς έχει χτυπήσει 8 φορές κι έχει φάει τη μισή ώρα από τη μιάμιση που είστε συνολικά μαζί στο να σε αγνοεί και να μιλάει με τους φίλους του. Μη με κοιτάς έτσι με το ύφος «μα έχει κοινωνική ζωή το παιδί» γιατί το παιδί είναι ΠΑΙΔΙ που δεν έμαθε να βάζει το κινητό του στο αθόρυβο όταν είναι σε ραντεβού και αγνοεί τη κυρία/κοπέλα/γυναίκα που είναι μαζί του.

   Συγχωρείς και το τηλέφωνο γιατί τέτοια είσαι και παρατηρείς το σώμα του. Ωραία, πολύ ωραία! Κάθεται με το σώμα του γυρισμένο προς τα εσένα, παλάμες ανοιχτές αρά είναι άνετος κι ειλικρινής, γελάει με τα αστεία σου, τέλεια, όλα κυλούν τέλεια! Ανακαλύπτεις ότι έχετε κοινά και κάποιες μικρές διαφορές που σου φαίνονται τόσο μικρές ξαφνικά, γιατί εσύ είσαι στη ροζ φούσκα τώρα και τον θέλεις, τα είπαμε αυτά. Φυσικά δε λαμβάνεις υπόψη τα χαμόγελα που ρίχνει κάθε φορά που πετάς κάποιο υπονοούμενο κάτι που όχι δεν είναι καλό γιατί αν θέλει θα απαντήσει, δε χαμογελάει από ευγένεια αλλά αμηχανία. Για να μη τονίσω το σημαντικότερο όλων πως όλα αυτά δε θα έπρεπε να τα σκέφτεσαι καν και θα έπρεπε απλά να τα ζεις.

   Φτάνει στο τέλος το ραντεβού, πληρώνει σαν gentleman και αυτό του έλειπε φυσικά και περπατάτε δίπλα δίπλα στο πεζόδρομο καθώς φεύγετε. Εσύ φυσικά ελπίζεις σε ένα φιλί, σε ένα καλό αποχαιρετισμό γιατί όπως και να το κάνουμε αγαπητή αναγνώστρια, ο αποχαιρετισμός είναι πιο σημαντικός από το φιλί στο πρώτο ραντεβού. Είναι σαν να κάνεις απολογισμό του πως πήγε, αν θα ξαναβρεθείτε και τα σχετικά. Κι ενώ εσύ ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για το μεγάλο φιλί, αυτός πετάει ένα απλό «ήρθε ο φίλος μου» τρέχει στο αμάξι, φωνάζει ένα «ε sorry ε πρέπει να φύγω» κι εσύ συνεχίζεις να περπατάς σε λάθος κατεύθυνση πλέον, όπως λέμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

   Μη κλαις! Μη διανοηθείς και κλάψεις. Το έβλεπες από την αρχή και επέλεξες να «πολεμήσεις». Τώρα μάζεψε τα κομμάτια, συμμορφώσου και συνειδητοποίησε κάτι. Σε αυτή τη ζωή δε μπορούν να μας γουστάρουν, όλοι όσοι γουστάρουμε. Και η αλήθεια είναι ότι κι εσένα το φτύσιμο σου άρεσε. Άρα δε τον γουστάρεις ούτε εσύ όσο νομίζεις. Ανέβασε τα standards σου και άνοιξε τα μάτια σου.