Το καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, δε πρόσεχα ιδιαίτερα. Δε φορούσα αντιηλιακό και καθόμουν όλη μέρα στον ήλιο μέχρι που έγινα σαν κάβουρας. Δεν είχα καεί απλώς, είχα πάθει εγκαύματα τα οποία πονούσαν και χρειαζόντουσαν κρεμούλες. Και εσύ είχες πάρει τη κρεμούλα σου, αν και με ήξερες ελάχιστα (ή έστω, λιγότερο απο τους "φίλους") και ήρθες μες στη βροχή και την έφερες. Την επόμενη μέρα, κυκλοφορούσε ένα κείμενο "τρελές φαντασιώσεις με γιαούρτια ανάμεσα απο τα κόκκινα μπούτια μιας ξανθιάς". To be honest, σκέφτηκα "οκ κι άλλος ανώμαλος στη ποδιά μου. Thank u God!!" αλλά το κείμενο αποδείχτηκε προφητικό και όντως υπήρξε συνέχεια απο κοντά (αλλά με χρονοκαθυστέρηση).
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΥΣΗ...
Αγαπητές κακές μου γλώσσες, ναι εσείς που ξέρετε πολύ καλά ποιές είστε, η παύση είναι αφιερωμένη σε εσας με σκοπό να σας προλάβει (και απώτερο σκοπό την ψυχική μου ηρεμία). Όχι δεν είμαι κολλημένη μαζί του (ή με οποιονδήποτε πρώην μου), όχι δεν έχω σκοπό να αγιοποιήσω κανέναν, όχι δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και όχι δε θα συνεχίσω άλλο τη παύση δίνοντας σας αξία. Τελευταία παράκληση όμως, αν και εφόσον διαβάσετε το κείμενο και ΚΥΡΙΩΣ τη παύση, μη μου πρήξετε τα @@ με ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις βρίσκονται μπροστά σας.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...
Όλα τελειώνουν. Όχι μόνο τα ωραία (ευτυχώς). Όχι μόνο τα ερωτικά. Χάνουμε έναν έρωτα βρίσκουμε έναν άλλο. Χάνουμε έναν φίλο, ε, θα βρεθεί κάποιος άλλος. Εμείς ορίζουμε τη μοναξιά μας.
Ο ξανθούλης μας τελείωσε. Και ναι με πείραξε αλλά όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φανταστήκατε αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Ο ξανθούλης μας τελείωσε. Κι εδώ γελάμε, διότι υπάρχει καθημερινή επαφή και διατηρούμε αυτό που θα έλεγε και μια γνωστή μου "είμαστε ώριμοι και μεγάλοι άνθρωποι δεν υπάρχει λόγος να μη μιλάμε επειδή κάποτε λέγαμε προστυχόλογα στο κρεβάτι".
Δεν είμαι στεναχωρημένη, πληγωμένη, ερωτευμένη ή μόνη. Είμαι όμως περίεργη να μάθω τι κρυβόταν στο γαλάζιο των ματιών σου.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΥΣΗ...
Αγαπητές κακές μου γλώσσες, ναι εσείς που ξέρετε πολύ καλά ποιές είστε, η παύση είναι αφιερωμένη σε εσας με σκοπό να σας προλάβει (και απώτερο σκοπό την ψυχική μου ηρεμία). Όχι δεν είμαι κολλημένη μαζί του (ή με οποιονδήποτε πρώην μου), όχι δεν έχω σκοπό να αγιοποιήσω κανέναν, όχι δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και όχι δε θα συνεχίσω άλλο τη παύση δίνοντας σας αξία. Τελευταία παράκληση όμως, αν και εφόσον διαβάσετε το κείμενο και ΚΥΡΙΩΣ τη παύση, μη μου πρήξετε τα @@ με ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις βρίσκονται μπροστά σας.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...
Όλα τελειώνουν. Όχι μόνο τα ωραία (ευτυχώς). Όχι μόνο τα ερωτικά. Χάνουμε έναν έρωτα βρίσκουμε έναν άλλο. Χάνουμε έναν φίλο, ε, θα βρεθεί κάποιος άλλος. Εμείς ορίζουμε τη μοναξιά μας.
Ο ξανθούλης μας τελείωσε. Και ναι με πείραξε αλλά όχι για τους λόγους που οι περισσότεροι φανταστήκατε αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Ο ξανθούλης μας τελείωσε. Κι εδώ γελάμε, διότι υπάρχει καθημερινή επαφή και διατηρούμε αυτό που θα έλεγε και μια γνωστή μου "είμαστε ώριμοι και μεγάλοι άνθρωποι δεν υπάρχει λόγος να μη μιλάμε επειδή κάποτε λέγαμε προστυχόλογα στο κρεβάτι".
Δεν είμαι στεναχωρημένη, πληγωμένη, ερωτευμένη ή μόνη. Είμαι όμως περίεργη να μάθω τι κρυβόταν στο γαλάζιο των ματιών σου.
2 σχόλια:
o ouranos !!!
kanelonia!!!
Δημοσίευση σχολίου