My oh my prince...

Θυμάστε τον πρίγκηπα με τα μάτια στο χρώμα της θάλασσας? Τι? Τον ξεχάσατε? Καλά κάνατε γιατί κι εγώ το ίδιο έκανα. Και έμεινα μόνη στο κάστρο και περίμενα...περίμενα...ε μετά είπα να παω μια βόλτα κι εκεί με βρήκε αυτός.

Κάτι διαφορετικό. Κάτι γήινο. Και δυο μάτια διαφορετικά απο τα άλλα, με βλέμμα σίγουρο και περηφάνια όπως δεν είχα ξαναδεί. Ένιωσα ανυπεράσπιστη και απλά παραδόθηκα. Σε μια εποχή της ζωής μου που η μόνη γλύκα προέρχονταν απο τα προφιτερόλ στο ψυγείο μου, ήρθε αυτός...

Όπως λέμε "αυτός που περιμένω, αυτός που περιμένω, αυτός που περιμένω ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ"... Ε αυτός.

Γελάει με τα αστεία μου, μου μαθαίνει καινούργια πράγματα (σκάσε!όχι πονηρά!το μυαλό σου κατευθείαν εκεί), είναι προστατευτικός και καθόλου ανασφαλής. Εγώ απο την άλλη full ερωτευμένη. Αν μου κάνετε εγκεφαλογράφημα, στον εγκέφαλο που ίσως έχω (δεν ορκίζομαι κιόλας) θα ζωγραφιστούν καρδούλες.

Ένα ηλίθιο χαμόγελο στη φάτσα μου 24 7, το μυαλό μου στο κινητό μήπως χτυπήσει και τον ακούσω ακόμη λίγο και το καλύτερο. Ένας πραγματικός πρίγκηπας, χωρίς κολάν και φουστίτσες, χωρίς δικαιολογίες και χωρίς όρια. Ο δικός μου πρίγκηπας φοράει παντελόνια, δεν είναι λουλού. Κι εγώ θα σταθώ στο ύψος μου (αν και με περνάει 2 κεφάλια) και θα ορκιστώ αιώνια αγάπη.

-Μέχρι να κάνει κι αυτός καμιά μαλακία και να τον στείλω απο το κάστρο που ήρθε. Πρίγκηπες και πράσινα άλογα.
-Επιτέλους βούλωσε το και απόλαυσε το!Θες να τον πεις πρίγκηπα? Πες τον πρίγκηπα!Πες τον όπως θέλεις αλλά ζήσε το.

Έτσι που λέτε. Η ξανθούλα δάγκωσε τη λαμαρίνα. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Πάντα μετά απο τη καταιΓΙΔΑ βγαίνει το ουράνιο τόξο. Περισσότερα νέα εντός ημερών. Till then, moooochh moooochhh...