Ακόμη πονάμε (όσοι αγαπάμε)

Άλλη μια βραδιά πάθους που κοιμάμαι με τα amoxil παρέα, τα οποία παρεπιπτόντως δε με πιάνουν πλέον, λες να φταίει το οτι τα καταπίνω σαν καραμέλες? Ο γενικός απολογισμός του 24ωρου είναι 3 amoxil, 3 voltaren, ena panadol extra, ena depon maximum και 15 ευρώ σε ταξί για να παω στο νοσοκομείο και να γυρίσω. Αντιλαμβάνομαι οτι πρέπει να πάω στον οδοντίατρο αλλά ο δικός μου έφυγε διακοπές και αυτή στο νοσοκομείο κοιμόταν όταν πήγα.

Την ξύπνησα και είχε νεύρα, για 2 λεπτά φοβήθηκα, μέχρι που η ρίζα "μου έδωσε μπουνιά" και υποσχέθηκα πως αν δε κάνει τον πόνο να περάσει θα της δείξω πόσο δυνατό ποντιακό κεφάλι έχω. Τέλος πάντων, έκανε οτι δήθεν το κοίταξε και μου έγραψε ισχυρότερο φάρμακο αγνοώντας τα λόγια μου "Πονάει ήδη το στομάχι μου απο τα χάπια, είμαι μικρό και ευαίσθητο με πολλές αλλεργίες γι' αυτό προσοχή σε ότι μου δώσετε"... Περιττό να πω οτι συνέχισε να με γράφει στα @@ της...

Και δεν έχω ιδέα γιατί θα κάνω τον εξής παραλληλισμό (ίσως να φταίει οτι δε κοιμήθηκα) αλλά πάντα πίστευα οτι οι αγάπες και οι σχέσεις είναι σαν τα δόντια. Κάποια είναι πολύ καλά και γερά, άλλα απο το πουθενά προκαλούν πόνο και μερικά όση αντιβίωση και να πάρεις είναι απλά για εξαγωγή. Οι εξαγωγές όμως πονάνε, χώρια οτι σου αφήνουν και ένα ωραιότατο κενό ούλο. By the way, σας έχω πεί οτι φοβάμαι τρελά τους οδοντίατρους?

Για να ολοκληρώσω, πονάω τόσο πολύ που μου έρχεται να το βγάλω με τανάλια και είναι απο τις ελάχιστες στιγμές που θέλω να φωνάξω δυνατά "ΑΠΑΙΣΙΑ ΓΕΥΣΤΙΚΑ ΡΟΖ ΖΑΧΑΡΩΤΑ ΣΑΣ ΜΙΣΩ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΤΟ ΔΟΝΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΑΖΩ 2 ΚΙΛΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΡΩΩ!!!"...