Είναι η μεγαλύτερη σχέση που είχα μέχρι τώρα. Τέσσερα χρόνια με χαρές και λύπες, ανάμεσα τους κι ένας χωρισμός λίγων μηνών που με δυσκόλεψε. Ναι, η δουλειά μου στον δήμο μοιάζει με σχέση, από εκείνες που σου αφήνουν σοφία και εμπειρίες για να συνεχίσεις. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνω τώρα. Να προχωρήσω.
Όπως ένας σύντροφος που έχεις περάσει πολλά μαζί του, έχεις κλάψει γι' αυτόν, έχεις θυσιάσει πράγματα γι' αυτόν, έτσι κι ο δήμος υπήρξε μεγάλος σταθμός στη ζωή μου. Πρέπει όμως να προχωρήσω γιατί η σχέση αυτή δε με καλύπτει. Μπορεί να μου προσφέρει μία οικονομική σταθερότητα προς το παρόν (γιατί στο μέλλον δε προβλέπεται) αλλά δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκα. Και δε μπορείς να "παντρευτείς" κάποιον που δεν γουστάρεις πια. Σίγουρα μετά από τόσο καιρό νιώθεις ευγνωμοσύνη κι εκτίμηση για όσα πήρες κι έδωσες αλλά τα θέλω σου άλλαξαν. Στη περίπτωση μου δε ξέρω καν αν μπορώ να το πω αυτό γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου τα ίδια θέλω είχα σε αυτό το θέμα (και μόνο σε αυτό, το τονίζω)! Να φύγω στο Λονδίνο.
Και φέτος το πήρα απόφαση. Παρόλο που κέρδισα το δικαστήριο, τα παρατάω όλα για να κυνηγήσω το όνειρο μου στο Λονδίνο. Είμαι 25 χρονών και δε κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια, όχι όλα αλλά τα τελευταία 5 τουλάχιστον. Θέλω να ζήσω αυτά που έχω ονειρευτεί και να ρισκάρω και να κάνω λάθη πριν να είναι αργά, πριν να έχω οικογένεια και υποχρεώσεις. Φέτος λοιπόν δε θα με σταματήσει κανείς.
Το είπα στους γονείς μου, το είπα στη δουλειά, το είπα στον κολλητό μου ότι ανεβαίνω και θα μείνουμε μαζί (i owe u dude) και κυρίως το είπα στον εαυτό μου. Και αφού το συνειδητοποίησαμε όλοι, το μόνο που μένει είναι να τακτοποιήσω τελευταίες εκκρεμότητες και να αποχωρήσω. Θα έφευγα Απρίλιο αλλά ο Αύγουστος βολεύει καλύτερα από πολλές απόψεις.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Πρώτον, για τον ίδιο λόγο που γράφω και όλα τα υπόλοιπα (hellooo, είναι το blog μου!!) και δεύτερον γιατί πάντα φοβόμουν να ρισκάρω και να φύγω και να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Αλλά κυρίως φοβόμουν να το πω στους δικούς μου και να έρθω σε σύγκρουση. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που δεν πετάξαν και τη σκούφια τους, είναι αρκετά υποστηρικτικοί και κατάλαβα ότι τζάμπα αγχωνόμουν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γίνει μια συζήτηση ήρεμη και με επιχειρήματα για να καταλάβουν πόσο πολύ το θέλω και ότι είναι η δική μου ζωή και πρέπει να με αφήσουν να τη ζήσω όπως θέλω εγώ.
Και αυτή είναι η συμβουλή μου. Ζήστε τη ζωή σας όπως εσείς τη θέλετε, κυνηγήστε τα όνειρα σας. Να ακούτε και τις συμβουλές των άλλων αλλά να θυμάστε ότι κατά βάθος μόνο εσείς γνωρίζετε τι πραγματικά θέλετε και τι είναι καλό για εσάς.
Όπως ένας σύντροφος που έχεις περάσει πολλά μαζί του, έχεις κλάψει γι' αυτόν, έχεις θυσιάσει πράγματα γι' αυτόν, έτσι κι ο δήμος υπήρξε μεγάλος σταθμός στη ζωή μου. Πρέπει όμως να προχωρήσω γιατί η σχέση αυτή δε με καλύπτει. Μπορεί να μου προσφέρει μία οικονομική σταθερότητα προς το παρόν (γιατί στο μέλλον δε προβλέπεται) αλλά δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκα. Και δε μπορείς να "παντρευτείς" κάποιον που δεν γουστάρεις πια. Σίγουρα μετά από τόσο καιρό νιώθεις ευγνωμοσύνη κι εκτίμηση για όσα πήρες κι έδωσες αλλά τα θέλω σου άλλαξαν. Στη περίπτωση μου δε ξέρω καν αν μπορώ να το πω αυτό γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου τα ίδια θέλω είχα σε αυτό το θέμα (και μόνο σε αυτό, το τονίζω)! Να φύγω στο Λονδίνο.
Και φέτος το πήρα απόφαση. Παρόλο που κέρδισα το δικαστήριο, τα παρατάω όλα για να κυνηγήσω το όνειρο μου στο Λονδίνο. Είμαι 25 χρονών και δε κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια, όχι όλα αλλά τα τελευταία 5 τουλάχιστον. Θέλω να ζήσω αυτά που έχω ονειρευτεί και να ρισκάρω και να κάνω λάθη πριν να είναι αργά, πριν να έχω οικογένεια και υποχρεώσεις. Φέτος λοιπόν δε θα με σταματήσει κανείς.
Το είπα στους γονείς μου, το είπα στη δουλειά, το είπα στον κολλητό μου ότι ανεβαίνω και θα μείνουμε μαζί (i owe u dude) και κυρίως το είπα στον εαυτό μου. Και αφού το συνειδητοποίησαμε όλοι, το μόνο που μένει είναι να τακτοποιήσω τελευταίες εκκρεμότητες και να αποχωρήσω. Θα έφευγα Απρίλιο αλλά ο Αύγουστος βολεύει καλύτερα από πολλές απόψεις.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Πρώτον, για τον ίδιο λόγο που γράφω και όλα τα υπόλοιπα (hellooo, είναι το blog μου!!) και δεύτερον γιατί πάντα φοβόμουν να ρισκάρω και να φύγω και να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Αλλά κυρίως φοβόμουν να το πω στους δικούς μου και να έρθω σε σύγκρουση. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που δεν πετάξαν και τη σκούφια τους, είναι αρκετά υποστηρικτικοί και κατάλαβα ότι τζάμπα αγχωνόμουν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γίνει μια συζήτηση ήρεμη και με επιχειρήματα για να καταλάβουν πόσο πολύ το θέλω και ότι είναι η δική μου ζωή και πρέπει να με αφήσουν να τη ζήσω όπως θέλω εγώ.
Και αυτή είναι η συμβουλή μου. Ζήστε τη ζωή σας όπως εσείς τη θέλετε, κυνηγήστε τα όνειρα σας. Να ακούτε και τις συμβουλές των άλλων αλλά να θυμάστε ότι κατά βάθος μόνο εσείς γνωρίζετε τι πραγματικά θέλετε και τι είναι καλό για εσάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου