Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011

What would you do?

Δε ξέρω αν σας το είπα αλλά άλλαξα τμήμα στη δουλειά. Από το διπλογραφικό με μετέφεραν στη πρόνοια. Ήθελα και πήγα, με τη συμφωνία βέβαια να μην έχω επαφή με το κοινό. Χτες χρειάστηκε να εξυπηρετήσω κόσμο λόγω έλλειψης προσωπικού και δεν ήταν τόσο δύσκολο. Το κοινό μας είναι αλλοδαποί, αθίγγανοι, άποροι, καρκινοπαθείς κλπ. Συνήθως είναι σε άθλια κατάσταση και λένε την άλήθεια. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις σαν κι αυτή που μόλις με διέκοψε από το γράψιμο, που σκάνε με το πανάκριβο γυαλί και το γαλλικό νύχι και θέλουν βιβλιάριο ασθενείας γιατί έχουν εισόδημα μέχρι 6000€ (not).
Αυτό που θέλω να περιγράψω όμως είναι αυτό που μου συνέβη χτες όταν ένας νεαρός μου είπε ότι βιάζεται να εξυπηρετηθεί γιατί είναι φορέας του Aids. Εδώ σε θέλω καρδιά μου. Μη γυρίσεις και πεις ότι δε σε πειράζει και θα ήσουν cool και άλλες χαζομάρες. Είναι πολύ διαφορετικό να λες ότι υπάρχουν φορείς του Aids και άλλο να στο λέει κάποιος μπροστά σου σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου. Είμαι μεγάλο παιδί και ξέρω πως μπορεί να κολλήσει κάποιος τον ιό αλλά εκείνη τη στιγμή ειλικρινά πάγωσα. Το σοκ συνεχίστηκε όταν ο επόμενος μου είπε ότι έχει ηπατίτιδα.
Δεν είμαι ρατσίστρια ή σιχασιάρα γενικά. Ξέρω πολύ καλά πως μπορείς να κολλήσεις και δείχνω παραπάνω από κατανόηση στα προβλήματα υγείας ενός ανθρώπου. Αλλά δε περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο. Τα παιδιά έδω είναι τόσο συνηθισμένα σε αυτό που δε τους φάνηκε καθόλου περίεργο. Εγώ πάλι τηλεφώνησα στη μητέρα μου, ελαφρώς έντρομη ομολογώ να ρωτήσω τι εμβόλια έχω κάνει. Κι εκεί μαθαίνω για το αυστραλιανό αντιγόνο. Σε πολύ απλά ελληνικά, έχεις μια μορφή ηπατίτιδας αλλά ανενεργή. Δε μπορείς να το κολλήσεις σε άλλους και δε μπορούν να στο κολλήσουν.
Αναρωτιέμαι όμως... αν εγω πω σε κάποιον που δε με ξέρει καλά ότι έχω περάσει κάτι τέτοιο μικρή και πλέον είναι ανενεργό στον οργανισμο μου, θα αγχωνόταν? Πως μπορεί να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν μια ασθένεια όπως το Aids σε όλη τους τη ζωή? Περιμένω τις απόψεις σας.

ΥΓ. Οι συνθήκες υγιεινής στη πρόνοια είναι το λιγότερο τραγικές. Οι κρατικοί φορείς πρέπει επιτέλους να κάνουν κάτι γι' αυτό. Γιατί υπάρχει η πλευρά του δημοσίου που ξύνεται αλλά υπάρχει και αυτή η πλευρά που είναι άγνωστη στους περισσότερους.

1 σχόλιο:

Θ είπε...

Άλλο να τα ακούς και άλλο να τα ζεις-- προφανώς θα φρικάρεις, γιατί είναι κάτι ξένο, κάτι επικίνδυνο (δυνητικά) και κάτι που το σχολείο, η οικογένεια κι ό,τι άλλο είχες δεν σε προετοίμασε να αντιμετωπίσεις.
Δεν είναι στο θέμα μας το πώς θα αντιδράσεις (και μπράβο που είσαι ειλικρινής κι όχι αφ' υψηλού σ' αυτό το θέμα), αλλά το πώς θα σε κάνει να νιώσεις ;)