Rafaellicious

Δε σε γουστάρει #το ραντεβού

2012-01-09T17:43:00.000-08:00

Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δε σε γουστάρει τόσο; Εγώ στα λεγα αλλά εσύ δε με άκουγες! Και συνέχισες τη προσπάθεια μέχρι που κανονίσατε καφέ, αν και δε το λες κανονίσατε αφού εσύ το πρότεινες, εσύ του έστειλες πρώτη κι εσύ πήρες τη μέρα του ραντεβού μετά από 3 ώρες ετοιμασίας να τον ρωτήσεις αν ισχύει το ραντεβού σας και να λάβεις ένα «εχμ ναι ας βρεθούμε»!

Αφού χρυσό μου το ξέρουμε ότι οι μαζοχικές τάσεις δε σου ταιριάζουν, δε το χειρίζεσαι το θέμα «φτύσιμο» γιατί δε βλέπεις το πρώτο σημάδι; Αν σε γούσταρε, δε θα σε άφηνε να περιμένεις μέχρι το απόγευμα για να σε πάρει τηλέφωνο. Θα σε είχε πάρει από νωρίς ώστε να είσαι ενήμερη και σε περίπτωση που δε μπορούσε, να μην έχανες τη μέρα σου. Που καταλήγουμε; Δε σε γουστάρει.

Εσύ όμως επέμεινες και τον πήρες και φυσικά δέχτηκε. Όχι επειδή σε γουστάρει, απλώς το παιδί δε θέλει να χαλάσετε τις καρδιές σας, του αρέσει η παρέα σου αλλά ως εκεί. Κι αν δε με πιστεύεις, δες λίγο πως πήγε το ραντεβού σας.

Εσύ επέλεξες μέρος για να βρεθείτε, που συγνώμη αλλά για μένα είναι φάουλ, καθίσατε και φυσικά ξεκίνησε η συζήτηση. Μέχρι που σου λέει «μισό λεπτό να πάρω ένα τηλέφωνο» και τον ακούς να κανονίζει για το βράδυ. Και μετά το τηλέφωνο του ξαναχτυπάει και ξαναχτυπάει και μέχρι το τέλος της βραδιάς έχει χτυπήσει 8 φορές κι έχει φάει τη μισή ώρα από τη μιάμιση που είστε συνολικά μαζί στο να σε αγνοεί και να μιλάει με τους φίλους του. Μη με κοιτάς έτσι με το ύφος «μα έχει κοινωνική ζωή το παιδί» γιατί το παιδί είναι ΠΑΙΔΙ που δεν έμαθε να βάζει το κινητό του στο αθόρυβο όταν είναι σε ραντεβού και αγνοεί τη κυρία/κοπέλα/γυναίκα που είναι μαζί του.

Συγχωρείς και το τηλέφωνο γιατί τέτοια είσαι και παρατηρείς το σώμα του. Ωραία, πολύ ωραία! Κάθεται με το σώμα του γυρισμένο προς τα εσένα, παλάμες ανοιχτές αρά είναι άνετος κι ειλικρινής, γελάει με τα αστεία σου, τέλεια, όλα κυλούν τέλεια! Ανακαλύπτεις ότι έχετε κοινά και κάποιες μικρές διαφορές που σου φαίνονται τόσο μικρές ξαφνικά, γιατί εσύ είσαι στη ροζ φούσκα τώρα και τον θέλεις, τα είπαμε αυτά. Φυσικά δε λαμβάνεις υπόψη τα χαμόγελα που ρίχνει κάθε φορά που πετάς κάποιο υπονοούμενο κάτι που όχι δεν είναι καλό γιατί αν θέλει θα απαντήσει, δε χαμογελάει από ευγένεια αλλά αμηχανία. Για να μη τονίσω το σημαντικότερο όλων πως όλα αυτά δε θα έπρεπε να τα σκέφτεσαι καν και θα έπρεπε απλά να τα ζεις.

Φτάνει στο τέλος το ραντεβού, πληρώνει σαν gentleman και αυτό του έλειπε φυσικά και περπατάτε δίπλα δίπλα στο πεζόδρομο καθώς φεύγετε. Εσύ φυσικά ελπίζεις σε ένα φιλί, σε ένα καλό αποχαιρετισμό γιατί όπως και να το κάνουμε αγαπητή αναγνώστρια, ο αποχαιρετισμός είναι πιο σημαντικός από το φιλί στο πρώτο ραντεβού. Είναι σαν να κάνεις απολογισμό του πως πήγε, αν θα ξαναβρεθείτε και τα σχετικά. Κι ενώ εσύ ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για το μεγάλο φιλί, αυτός πετάει ένα απλό «ήρθε ο φίλος μου» τρέχει στο αμάξι, φωνάζει ένα «ε sorry ε πρέπει να φύγω» κι εσύ συνεχίζεις να περπατάς σε λάθος κατεύθυνση πλέον, όπως λέμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Μη κλαις! Μη διανοηθείς και κλάψεις. Το έβλεπες από την αρχή και επέλεξες να «πολεμήσεις». Τώρα μάζεψε τα κομμάτια, συμμορφώσου και συνειδητοποίησε κάτι. Σε αυτή τη ζωή δε μπορούν να μας γουστάρουν, όλοι όσοι γουστάρουμε. Και η αλήθεια είναι ότι κι εσένα το φτύσιμο σου άρεσε. Άρα δε τον γουστάρεις ούτε εσύ όσο νομίζεις. Ανέβασε τα standards σου και άνοιξε τα μάτια σου.

Τα πνεύματα των Χριστουγέννων.

2011-12-27T09:00:00.000-08:00

Τι ωραίες μέρες αυτές οι γιορτινές! Όλο χαρά, ξεγνοιασιά, διασκέδαση, έρωτα, φίλους, φαγητό, ξέρεις… όλα αυτά που κάνουν αυτή την εισαγωγή cliché! Μη μου αγχώνεσαι όμως γιατί αυτό το κείμενο δεν θα σου μιλήσει για έναν ευτυχισμένο έρωτα ή ένα τέλειο Χριστουγεννιάτικο δώρο!

Γιατί στα φετινά Χριστούγεννα νιώθω σαν τον Σκρουτζ, πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς «το πνεύμα των Χριστουγέννων»! Όχι, δεν με έπιασε η τσιγκουνιά, απλά με επισκέφτηκαν τα 3 πνεύματα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και μάντεψε…. Είχαν τη μορφή των πρώην, μελλοντικών και μη!!

Το πρώτο πνεύμα αφορά το παρελθόν και η αλήθεια είναι ότι φέτος με επισκέφτηκε νωρίτερα απ’ ότι περίμενα. Μου έστειλε μήνυμα μετά από ένα χρόνο χωρισμού γιατί νομίζει ότι είμαστε ακόμα φίλοι. Ξέρω ότι τους πρώην δε πρέπει να τους κακολογείς γιατί αυτοί σε διαμόρφωσαν κι εκεί πάντα προσθέτω ένα μεγάλο «ΑΛΛΑ». Με διαμόρφωσαν αλλά δε με όρισαν και δε θα με ορίσουν ποτέ. Τους δέχομαι ως υποχρεωτικά μαθήματα στο πανεπιστήμιο του έρωτα και σε κάποιους δυστυχώς κόπηκα. Ένας από αυτούς ήταν και «το πνεύμα» που έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα. Πέρα από την εμμονή του να ανεβάζει τραγούδια γεμάτα νόημα και πόνο, έχει την εντύπωση ότι έχω μείνει κολλημένη εκεί. Σε ποιόν δεν έχει συμβεί άλλωστε?

Θα σου πω όμως ένα μυστικό που μου έμαθαν όταν έκανα ραδιόφωνο. Ότι ειπώθηκε κι ότι συνέβη, αποτελεί παρελθόν, ακόμα κι η πρόταση που μόλις διάβασες. Δε μπορείς να το πάρεις πίσω, μπορείς απλώς να μάθεις και να προχωρήσεις. Γι’ αυτό συγχωρώ «το πνεύμα» του παρελθόντος για τα ψυχολογικά του και δηλώνω καλή μαθήτρια. Έμαθα να αφήνω χώρο στον σύντροφο μου, να συμβιβάζομαι περισσότερο και να μη πέφτω με τα μούτρα στις σχέσεις μου.

Κάτι που με οδήγησε στην αγκαλιά του δεύτερου πνεύματος, αυτό του παρόντος που λέγεται μοναξιά. Ένα χρόνο μόνη, συνειδητοποιημένη και όλως περιέργως ασυνήθιστα ευτυχισμένη. Το δεύτερο πνεύμα έφερε κοντά μου νέους φίλους, ταξίδια, νέα hobbies και πολλές καλές στιγμές! Μπορεί το μαξιλάρι δίπλα μου να ήταν άδειο αλλά ήταν για καλό!

Το τρίτο πνεύμα είναι αυτό του μέλλοντος. Κι εδώ πολύ εύστοχα μπορείς να με ρωτήσεις «πως θα μιλήσεις για το μέλλον? Τι είσαι? Μέντιουμ?». Φυσικά, η απάντηση είναι όχι. Απλά είμαι της άποψης ότι το μέλλον μας το φτιάχνουμε εμείς κι εγώ έχω ένα πλάνο για το 2012 που σκοπεύω να το ακολουθήσω με νύχια και με δόντια. Το τρίτο πνεύμα λοιπόν, μου δείχνει ένα αεροπορικό εισιτήριο, μια βαλίτσα και μία δουλειά στο Λονδίνο. Μου δείχνει γέλια με φίλους, ξενύχτια, τρέλες αλλά και κλάμα γιατί κι αυτό στη ζωή είναι και το κυριότερο, μου έδειξε ένα νέο έρωτα, νέα καρδιοχτύπια κι όλα αυτά πριν καν μπει το 2012!

Κατά βάθος τέτοιες μέρες, όλοι αντιμετωπίζουμε τα τρία αυτά πνεύματα. Είναι κατά κάποιο τρόπο η μορφή της συνείδησης μας, ένας μικρός απολογισμός του έτους που μας αποχαιρετά και όπως όλα τα πράγματα που φεύγουν έτσι κι από αυτό, πρέπει να μάθουμε, να κρατήσουμε τα θετικά και να μην αφήσουμε τα αρνητικά να μας στοιχειώσουν.

Καλή χρονιά fa.ve. people!

Απλώς δε σε γουστάρει.... τόσο!

2011-11-02T08:33:00.000-07:00

Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Η’ καλύτερα, ας τα πάρουμε ανάποδα μια φορά.
Είσαι στο chat, είναι στο chat. Τον βλέπεις και λογικά σε βλέπει κι αυτός. Του είχες στείλει πριν μια εβδομάδα μήνυμα αλλά δε σου απάντησε παρόλο που εσύ σαν άλλος Πουαρό, παρακολουθούσες όλες του τις διαδικτυακές κινήσεις και τον είδες να γράφει status και να ανεβάζει τραγούδια.

Αυτή είναι η στιγμή για σένα να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.
Είτε θα αποφασίσεις να συνεχίσεις να παραπλανείς τον εαυτό σου με δικαιολογίες, είτε θα το πάρεις απόφαση.
Αυτός που γουστάρεις απλώς δε σε γουστάρει αρκετά.

Πρόσεξε με, όχι δε σε γουστάρει καθόλου. Δε σε γουστάρει ΑΡΚΕΤΑ!
Όπου αρκετά σημαίνει το να ενδιαφέρεται τόσο ώστε να απαντήσει στο μήνυμα σου. Ναι, αν τον πάρεις τηλέφωνο θα το σηκώσει γιατί δεν είστε μαλωμένοι και σίγουρα αν σε δει στο δρόμο ένα γεια θα στο πει βρε αδερφέ αλλά δε σε γουστάρει τόσο ώστε να σου στείλει από μόνος του ένα μήνυμα που θα σου λέει «σε σκέφτομαι» ή «απλά είπα να πω ένα γεια».
Εσύ όμως στο χαβά σου. «Θα έχει δουλειές», «δεν έχει χρόνο», «μήπως έχει άλλη?»!

Χρυσό μου, δε γίνεται σε αυτό τον κόσμο να μας θέλουν όλοι και σημαντικότερα, να μας θέλουν όσοι θέλουμε. Αυτό θα ήταν το τέλειο και συγνώμη αν σου σκάω τη ροζ φούσκα αλλά τελειότητα δεν υπάρχει. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό, εσύ να τον γουστάρεις ακόμη περισσότερο με το φτύσιμο που σου ρίχνει αντί να δεχτείς ότι απλά δε τον νοιάζει και να προχωρήσεις σε κάποιον άλλο. Σε κάποιον που θα σε εμπνέει και θα γίνει ο «μούσος» σου αντί για ένα που γίνεται «μουσώνας» και ξυπνάει μέσα σου τα άχρηστα γυναικεία ένστικτα του κυνηγητού.
Θυμήσου: ο άντρας κυνηγάει, η γυναίκα όμως επιλέγει. Και ο άντρας που δε σε κυνηγάει… απλώς δε σε γουστάρει τόσο.

Homework:
Να το γράψετε 3 φορές αντιγραφή και να το μάθετε απέξω. Αν είστε καλές μαθήτριες σε ένα μήνα ή θα σας κυνηγάει αυτός ή θα έχετε βρει κάποιον καλύτερο.

(Πλέον τα κείμενα μου βρίσκονται και στο Fave.gr!Support!)

Φράιντει σακς.

2011-10-28T13:04:00.000-07:00

   So it's Friday night, τα σχέδια που είχαμε για την αποψινή έξοδο ακυρώθηκαν και μας (δηλαδή με) έπιασε το γνωστό mood "δε θέλω να μείνω σπίτι αλλά δε θέλω και να βγω" οπότε ο κλήρος έπεσε εκεί που πέφτει πάντα. Movie night για σίγουρα πράγματα.
   Αν εσύ φίλτατε αναγνώστη είσαι σε mood εξόδου, έρωτα, διασκέδασης και χαράς γενικότερα απέφυγε να διαβάσεις το παρακάτω κείμενο, κλείσε το pc και τράβα στην ευχή του Θεού.
   Για εμάς τους υπόλοιπους, που είστε πολλοί διότι σας βλέπω στο fb chat, αφιερωμένη η παρακάτω γκρίνια. Που δε πληρωνόμαστε εγκαίρως, που δεν έχουμε ένα ταίρι ή τον σκύλο μας παρέα να πούμε μια κουβέντα βρε αδερφέ να ισορροπήσουμε τη μιζέρια μας, που είμαστε τα αδικημένα πλάσματα της ζωής. Οκ υπερβάλλω γιατί μου αρέσει και το ξέρεις και σου αρέσει και σένα αλλά μια αλήθεια τη λέω.
   Τι θα γίνει επιτέλους με αυτή την ισορροπία στη ζωή μας? Γιατί ή θα ζούμε στον υπόνομο και θα περιτριγυριζόμαστε από σκατά ή θα είμαστε στο άλλο άκρο του ουράνιου τόξου να κάνουμε παρέα με πεταλούδες? Γιατί όταν θέλουμε να μείνουμε μόνοι εμφανίζεται το άλλο μας μισό και γιατί όταν θέλουμε έναν, αυτός κάνει τη πάπια?
   Για όλα αυτά τα γιατί κι επειδή έψαχνα αφορμή, σήμερα θα ξεχάσω τον ιδρώτα που έχυσα στο γυμναστήριο προχτές, θα ξεχάσω τον προπονητή μου που θα με σκίσει αν το μάθει και θα καταβροχθίσω μία ολόκληρη κρέπα. Και θα πιω και μια μπύρα έτσι για να πω ότι ήπια κι εγώ το "ποτάκι μου" τη Παρασκευή. Κι ας μην έχω δίπλα μου ούτε γκόμενο, ούτε σκύλο.

Destiny's callin...

2011-10-25T00:51:00.000-07:00

Είναι η μεγαλύτερη σχέση που είχα μέχρι τώρα. Τέσσερα χρόνια με χαρές και λύπες, ανάμεσα τους κι ένας χωρισμός λίγων μηνών που με δυσκόλεψε. Ναι, η δουλειά μου στον δήμο μοιάζει με σχέση, από εκείνες που σου αφήνουν σοφία και εμπειρίες για να συνεχίσεις. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνω τώρα. Να προχωρήσω.
Όπως ένας σύντροφος που έχεις περάσει πολλά μαζί του, έχεις κλάψει γι' αυτόν, έχεις θυσιάσει πράγματα γι' αυτόν, έτσι κι ο δήμος υπήρξε μεγάλος σταθμός στη ζωή μου. Πρέπει όμως να προχωρήσω γιατί η σχέση αυτή δε με καλύπτει. Μπορεί να μου προσφέρει μία οικονομική σταθερότητα προς το παρόν (γιατί στο μέλλον δε προβλέπεται) αλλά δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκα. Και δε μπορείς να "παντρευτείς" κάποιον που δεν γουστάρεις πια. Σίγουρα μετά από τόσο καιρό νιώθεις ευγνωμοσύνη κι εκτίμηση για όσα πήρες κι έδωσες αλλά τα θέλω σου άλλαξαν. Στη περίπτωση μου δε ξέρω καν αν μπορώ να το πω αυτό γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου τα ίδια θέλω είχα σε αυτό το θέμα (και μόνο σε αυτό, το τονίζω)! Να φύγω στο Λονδίνο.
Και φέτος το πήρα απόφαση. Παρόλο που κέρδισα το δικαστήριο, τα παρατάω όλα για να κυνηγήσω το όνειρο μου στο Λονδίνο. Είμαι 25 χρονών και δε κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια, όχι όλα αλλά τα τελευταία 5 τουλάχιστον. Θέλω να ζήσω αυτά που έχω ονειρευτεί και να ρισκάρω και να κάνω λάθη πριν να είναι αργά, πριν να έχω οικογένεια και υποχρεώσεις. Φέτος λοιπόν δε θα με σταματήσει κανείς.
Το είπα στους γονείς μου, το είπα στη δουλειά, το είπα στον κολλητό μου ότι ανεβαίνω και θα μείνουμε μαζί (i owe u dude) και κυρίως το είπα στον εαυτό μου. Και αφού το συνειδητοποίησαμε όλοι, το μόνο που μένει είναι να τακτοποιήσω τελευταίες εκκρεμότητες και να αποχωρήσω. Θα έφευγα Απρίλιο αλλά ο Αύγουστος βολεύει καλύτερα από πολλές απόψεις.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Πρώτον, για τον ίδιο λόγο που γράφω και όλα τα υπόλοιπα (hellooo, είναι το blog μου!!) και δεύτερον γιατί πάντα φοβόμουν να ρισκάρω και να φύγω και να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Αλλά κυρίως φοβόμουν να το πω στους δικούς μου και να έρθω σε σύγκρουση. Σας πληροφορώ ότι παρόλο που δεν πετάξαν και τη σκούφια τους, είναι αρκετά υποστηρικτικοί και κατάλαβα ότι τζάμπα αγχωνόμουν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γίνει μια συζήτηση ήρεμη και με επιχειρήματα για να καταλάβουν πόσο πολύ το θέλω και ότι είναι η δική μου ζωή και πρέπει να με αφήσουν να τη ζήσω όπως θέλω εγώ.
Και αυτή είναι η συμβουλή μου. Ζήστε τη ζωή σας όπως εσείς τη θέλετε, κυνηγήστε τα όνειρα σας. Να ακούτε και τις συμβουλές των άλλων αλλά να θυμάστε ότι κατά βάθος μόνο εσείς γνωρίζετε τι πραγματικά θέλετε και τι είναι καλό για εσάς.

Remember...

2011-10-10T12:45:00.000-07:00

Να θυμάσαι να κάνεις ότι θέλεις να σου κάνουν.

Να θυμάσαι ν' αγαπάς όπως θέλεις να σ' αγαπούν.
Να θυμάσαι να εκτιμάς όπως θέλεις να σε εκτιμούν.

Και να θυμάσαι να μου δίνεις απαντήσεις όταν σου κάνω ερωτήσεις γιατί θα έρθει η μέρα που θα ρωτάς εσύ και θα βρίσκεις μόνο σιωπή.

Trolling in the deep.

2011-09-15T04:10:00.000-07:00

Περνάω φάση και μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να το λέω φωναχτά.
Αν με πλησιάσεις και μου πεις "μπριζώνεσαι κάθε τόσο" θα σου ρίξω σφαλιάρα.
Σφαλιάρα θα φας και αν αποκτήσεις δικαιώματα "επάνω" μου από μόνος σου.
Ξέρω ότι το χιούμορ μου είναι περίεργο, λίγο Chandler, λίγο Mr Bean και λίγο κρύο κατά καιρούς αλλά εσύ θα πρέπει να καταλαβαίνεις πότε αστειεύομαι και πότε σοβαρολογώ.
Είναι το μόνο γυναικείο χαρακτηριστικό που θα χρησιμοποιήσω υπέρ μου.
Πρέπει να μαντεύεις τι εννοώ.
Καθώς επίσης, θα πρέπει να εκτιμάς τη προσπάθεια που κάνω για να σε ικανοποιήσω.
Τη προσπάθεια που 9 στις 10 είναι πετυχημένη και αν δεν είναι, δε θα φταίω εγώ.
Αν δε το εκτιμήσεις θα σε πάρει ο διάολος. Και σίγουρα δε θα σε ξαναπάρω τηλέφωνο εγώ.
Κάνε ένα καλό στον εαυτό σου και στη κοινωνία.
Γίνε λιγότερο μαλάκας.
Εκτίμησε έναν άνθρωπο που σε στηρίζει και σε βοηθάει ειδικά όταν το κάνει με συνέπεια και ανιδιοτέλεια.
Εκτός του οτι θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, θα με κάνεις να θέλω να προσπαθώ ακόμη περισσότερο (ακριβώς επειδή θα το εκτιμάς)!
Και μη ξεχνάς....
Οι γυναίκες πλέον δε ψάχνουν τον πρίγκηπα αλλά τον λιγότερο μαλάκα.
Μπορείς. Το ξέρω.

Needless to say.

2011-09-14T08:22:00.000-07:00

I need a bottle of wine.
I need to feel the alcohol running through my veins.
I need to stop listening to the same song over and over again.
I need to stop being awake at night.
I need to stop forcing myself to sleep all day thinkin this will make time move faster.
I need to be surrounded by friends.
I need peace and serenity.
I need to find a new goal.
I need someone to make me happy.
I need you.

U.Came.

2011-09-12T03:04:00.000-07:00

U.Saw.
U.Conquered.

Wake me up, wake me..
I'll stop my fall, when I'm at my weakest.
Tape me up, then break me up,
Ever so gently.
Then it's not so hard, every time you go.

What would you do?

2011-08-19T02:22:00.000-07:00

Δε ξέρω αν σας το είπα αλλά άλλαξα τμήμα στη δουλειά. Από το διπλογραφικό με μετέφεραν στη πρόνοια. Ήθελα και πήγα, με τη συμφωνία βέβαια να μην έχω επαφή με το κοινό. Χτες χρειάστηκε να εξυπηρετήσω κόσμο λόγω έλλειψης προσωπικού και δεν ήταν τόσο δύσκολο. Το κοινό μας είναι αλλοδαποί, αθίγγανοι, άποροι, καρκινοπαθείς κλπ. Συνήθως είναι σε άθλια κατάσταση και λένε την άλήθεια. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις σαν κι αυτή που μόλις με διέκοψε από το γράψιμο, που σκάνε με το πανάκριβο γυαλί και το γαλλικό νύχι και θέλουν βιβλιάριο ασθενείας γιατί έχουν εισόδημα μέχρι 6000€ (not).
Αυτό που θέλω να περιγράψω όμως είναι αυτό που μου συνέβη χτες όταν ένας νεαρός μου είπε ότι βιάζεται να εξυπηρετηθεί γιατί είναι φορέας του Aids. Εδώ σε θέλω καρδιά μου. Μη γυρίσεις και πεις ότι δε σε πειράζει και θα ήσουν cool και άλλες χαζομάρες. Είναι πολύ διαφορετικό να λες ότι υπάρχουν φορείς του Aids και άλλο να στο λέει κάποιος μπροστά σου σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου. Είμαι μεγάλο παιδί και ξέρω πως μπορεί να κολλήσει κάποιος τον ιό αλλά εκείνη τη στιγμή ειλικρινά πάγωσα. Το σοκ συνεχίστηκε όταν ο επόμενος μου είπε ότι έχει ηπατίτιδα.
Δεν είμαι ρατσίστρια ή σιχασιάρα γενικά. Ξέρω πολύ καλά πως μπορείς να κολλήσεις και δείχνω παραπάνω από κατανόηση στα προβλήματα υγείας ενός ανθρώπου. Αλλά δε περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο. Τα παιδιά έδω είναι τόσο συνηθισμένα σε αυτό που δε τους φάνηκε καθόλου περίεργο. Εγώ πάλι τηλεφώνησα στη μητέρα μου, ελαφρώς έντρομη ομολογώ να ρωτήσω τι εμβόλια έχω κάνει. Κι εκεί μαθαίνω για το αυστραλιανό αντιγόνο. Σε πολύ απλά ελληνικά, έχεις μια μορφή ηπατίτιδας αλλά ανενεργή. Δε μπορείς να το κολλήσεις σε άλλους και δε μπορούν να στο κολλήσουν.
Αναρωτιέμαι όμως... αν εγω πω σε κάποιον που δε με ξέρει καλά ότι έχω περάσει κάτι τέτοιο μικρή και πλέον είναι ανενεργό στον οργανισμο μου, θα αγχωνόταν? Πως μπορεί να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν μια ασθένεια όπως το Aids σε όλη τους τη ζωή? Περιμένω τις απόψεις σας.

ΥΓ. Οι συνθήκες υγιεινής στη πρόνοια είναι το λιγότερο τραγικές. Οι κρατικοί φορείς πρέπει επιτέλους να κάνουν κάτι γι' αυτό. Γιατί υπάρχει η πλευρά του δημοσίου που ξύνεται αλλά υπάρχει και αυτή η πλευρά που είναι άγνωστη στους περισσότερους.

DONT: Kiss and tell

2011-08-10T01:58:00.000-07:00

Όι άνθρωποι μεγαλώνουν και οι απόψεις τους αλλάζουν.
Μαζί με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς μεγαλώνω κι εγώ, κατά συνέπεια να αλλάζουν και οι δικές μου απόψεις.

Κι εκεί που μπορεί να διαβάζεις στο blog περί "open relation-shit" σχέσεις και να βλέπεις μια Ραφαέλλα έξαλλη κατά αυτού, τώρα θα εκπλαγείς. Όχι δεν μου έκαναν μεταμόσχευση εγκεφάλου απλά.... μεγάλωσα (i guess).
Δεν έγινα υπερ των ελεύθερων σχέσεων, εξακολουθώ να πιστεύω ότι όλο αυτό είναι ένα κόλπο των γυναικών για να καλύψουν την ανασφάλεια του "κάνω σεξ με κάποιον χωρίς να είμαστε επίσημα μαζί", το οποίο φυσικά έχει προκληθεί άπο κάποιον μ****** άντρα που υποστήριξε κάποτε ότι οι άντρες μπορούν να πηγαίνουν με όποια θέλουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό ενώ οι γυναίκες όχι.
Κυρίες μου δε θέλω να σας σοκάρω αλλά το να κάνετε σεξ με κάποιον που σας αρέσει είναι φυσιολογικό. Άλλωστε το σεξ πέρα από την ευχαρίστηση που προσφέρει, αποτελεί και φυσική σωματική ανάγκη. Καμία δε θέλει να κυκλοφορεί με σπυράκια, χεχε!
Αυτό που παρατηρώ πάντως είναι ότι οι γυναίκες σε αυτό το θέμα είναι των άκρων, είτε θα συμφωνούν 100%, είτε θα διαφωνούν απόλυτα που και πάλι (άποψη μου) συμβαίνει λόγω ανασφάλειας. Αν σας έλεγε κάποιος ότι δε θα μάθει ποτέ κανείς με ποιόν πήγατε το περασμένο βράδυ θα το κάνατε?
Και φτάνοντας εδώ, θέλω να θίξω κάτι άλλο που με εκνευρίζει. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για έναν άντρα πλέον να ωριμάσει. Λίγο οι δυναμικές γυναίκες, λίγο οι ελληνίδες μαμάδες, λίγο τα 15χρονα με τα οποία συναναστρέφεστε κάποιοι, σας έχουν μετατρέψει σε... πως το λένε ευγενικά... ανώριμους (δε το λένε αλλιώς)!! Δεν γίνετε λοιπόν να είστε 30+ και να μη μπορείτε να μιλήσετε ανοιχτά σε μια γυναίκα για το τι θέλετε από αυτήν. Το έχουμε ξαναπεί αλλά δε μας πιστεύετε. Οι γυναίκες εκτιμούν την ειλικρίνεια, the end.-
Θέλεις να περάσουμε καλά, θέλω να περάσουμε καλά, μου αρέσει και η παρέα σου αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλω και σχέση μαζί σου. Δε χρειάζεται να φρικάρεις, ούτε όμως να με πρήζεις στον πρόλογο μια εβδομάδα για να καταλήξουμε κάπου. Και φυσικά γίνεσαι τραγικός όταν το λες στους φίλους σου έτσι? Μη ρωτάς πως το ξέρουμε. Όταν ξαφνικά ο φίλος σου αποκτά ένα τρομερό ενδιαφέρον για τη πάρτη μας ξέρουμε ότι κάτι έχεις πει, κάτι καλό μεν αλλά όπως λέει κι ο τίτλος Dont kiss and tell dude!
Αυτά από εμένα, περιμένω τις απόψεις σας!

ΥΓ1: Πολλοί μου λένε ότι τους θυμίζω τη Ράνια από τους Singles. Δε το έχω παρακολουθήσει, είναι καλό?
ΥΓ2: Πολλοί από εσας έχετε φύγει ήδη διακοπές. Εγώ έχω κολλήσει για λίγες ακόμα εμφανίσεις Θεσσαλονίκη και μετά εξαφανιζόλ. Καλό καλοκαίρι να έχουμε!!

Ebay is my new best friend.

2011-07-25T02:13:00.000-07:00

Γειά σας.
Με λένε Μαρία Ραφαέλλα και είμαι εθισμένη στο Ebay.
Κάποιοι από εσας με καταλαβαίνετε, κάποιοι άλλοι όχι.
Όλα ξεκίνησαν πριν ένα χρόνο όταν πρωτομπήκα στο ebay για να χαζέψω. Και χάζεψα, μια για πάντα.
Έκτοτε περνάω τα βράδια μου ψάχνοντας χαζά/πρωτότυπα αντικείμενα, πράγματα που δε θα μου χρειαστούν ποτέ όπως βαλβίδες για τα λάστιχα με την αγγλική σημαία επάνω (που είναι antitheft όμως) και πινέλα για μακιγιάζ ενώ δε ξέρω ποιό χρησιμοποιούμε και που.
Ο εθισμός μου χειροτέρεψε όταν ανακάλυψα ότι έχω πιστωτική. Ευτυχώς που ήρθε ο πρώτος λογαριασμός και σοκαρίστηκα αλλιώς δε ξέρω που θα ήμουν τώρα (φυλακή).
Με περηφάνεια δηλώνω ότι το τελευταίο τρίμηνο έχω κατευνάσει την αγοραστική μου δίψα χρησιμοποιώντας το κουμπί "watch this item" και επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει μόνο μια αγορά κάθε εβδομάδα.
Η χαρά που νιώθω όμως κάθε φορά που βλέπω το χαρτάκι του ταχυδρομείου για τη παραλαβή ενός νέου δέματος μοιάζει με εκείνη ενός μικρού παιδιού που βλέπει τον Άγιο Βασίλη πρώτη φορά. Μόνο που στη δική μου περίπτωση, το δέμα υπάρχει όντως και το έχω πληρώσει, ενώ ο Άγιος είναι μούφα.
Το τελευταίο διάστημα έχω παραγγείλει απο μωρουδιακά μπλουζάκια μέχρι θήκες κινητού και σκουλαρίκια, μπλουζάκια και ταπετσαρία τοίχου, καλύμματα αυτοκινήτου και αξεσουάρ για τη φωτογραφική μηχανή και η λίστα συνεχίζεται.
Το παραδέχομαι λοιπόν.
Είμαι η Μαρία Ραφαέλλα, εθισμένη στο ebay και δεν είμαι καλά.

ΥΓ: Έχω βρει ένα μαγαζί με ΤΡΟΜΕΡΑ παπούτσια, όποια ενδιαφέρεται ας μου στείλει mail!

Harry Potter. The end. (spoilers)

2011-07-20T23:36:00.000-07:00

Το έγραψα στο τίτλο και πιάστηκε η ψυχή μου. Αυτό ήταν. Τέλος οι ταινίες Harry Potter.
Ο μικρός μάγος μεγάλωσε και μαζί του μεγάλωσαν εκατομμύρια παιδιά στο κόσμο. Ο πόλεμος με τον Βόλντεμορτ έφτασε στο τέλος του και νομίζω ότι μπορείτε να καταλάβετε από μόνοι σας πoιός κέρδισε τη μάχη.
Ο μικρός μάγος κέρδισε τον κακό μάγο, πήρε το κορίτσι, πήρε και το φιλάκι του (στο οποίο φυσικά σαν Ελληνάρες χειροκροτήσαμε) και μετά από 19 χρόνια έστειλε τον γιο του στο Χόγκουαρτς.
Η ταινία είχε δράση, συγκίνηση, ρομαντισμό και τη κατάλληλη ποσότητα γέλιου. Και όταν λέω συγκίνηση εννοώ κλάμα. Πεθαίνει κόσμος και κοσμάκις και δώστου το δάκρυ κορόμηλο. Ότι θα έκλαιγα στον Harry Potter ε δε το περίμενα!
Εννοείται πως έγινε αυτό που περιμέναμε επτά ταινίες για να το δούμε. Φιλάκι του Χάρι με την Τζίνι αλλά και του Ρον με την Ερμιόνη. Ειδικά στο δεύτερο έπεσε τρελό χειροκρότημα, ήταν πιο παθιάρικο από αυτό του Χάρι (sorry dude)!
Είχε και μερικές ανατροπές και ωραία effe, φαντάζομαι αν το έβλεπα 3d θα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό.
Η αίθουσα πάντως ήταν γεμάτη και από αυτά που έπιασε το αυτί μου φεύγοντας, όλοι έμειναν πολύ ευχαριστημένοι αλλά και στεναχωρημένοι που έφτασε μια τόσο ωραία ιστορία στο τέλος της.

Άντρες προσοχή!

2011-07-20T03:08:00.000-07:00

Καθώς διάβαζα το τελευταίο κείμενο της Ελεονώρας Μελέτη στο Queen.gr, ένιωσα μια απίστευτη σύνδεση με το παρακάτω κείμενο. Έχω γνωρίσει τέτοιους άντρες. Αφιερωμένο λοιπόν. Η Ελεονώρα δε θα μπορούσε να τα διατυπώσει πιο σωστά.

Ο άνδρας με χαμηλή αυτοπεποίθηση γοητεύεται πάντα από δυναμικές γυναίκες, γιατί βρίσκει σε αυτές στοιχεία που λείπουν στον ίδιο. Στην αρχή νιώθει όμορφα γιατί τον καλύπτει. Μετά νιώθει λίγος δίπλα της και αρχίζουν τα προβλήματα. Όταν η σχέση βαλτώσει και λυθεί, εκείνος θα καταφύγει σε μία γρήγορη ασφαλή ανώδυνη και αδιάφορη λύση , αναζητώντας πρώτον επιβεβαίωση, και έπειτα, την ηρεμία και την ασφάλεια που του στερούσε τόσο καιρό η παρουσία μίας δυναμικής γυναίκας στο πλευρό του. Με τη διαφορά ότι η μόνη ηρεμία που αποκτά είναι η ανακούφιση του ότι δεν χρειάζεται πια να νιώθει λίγος, ανεπαρκής και ανίκανος αλλά και όλα αυτά τα αρνητικά αισθήματα κατωτερότητας που τον οδηγούσαν σε εσωτερική ένταση και πίεση. Η δυναμική γυναίκα κατηγορείται ως η αιτία της εσωτερικής του κατάστασης. Η απομάκρυνση του από αυτήν και ότι του γεννά, απλά τον καθησυχάζει. Αυτό γίνεται ακόμα πιο εύκολο όταν στη συνέχεια επιλέγει να έχει δίπλα του μία νέα γυναίκα, κατώτερη από από την προηγούμενη αλλά και από τον ίδιο, που απλά τον ανεβάζει γιατί αυτή είναι πιο κάτω, και όχι ο άνδρας πιο ψηλά.
Ο άνδρας με χαμηλή αυτοπεποίθηση, ποτέ δεν κοιτάει το πρόβλημα στα μάτια. Είναι οπαδός της παυσίπονης λύσης. Στρουθοκαμηλίζει και προτιμά τις γρήγορες μεσοβέζικες λύσεις προκειμένου να νιώσει άμεσα καλά. Και όταν του πεις να πάρει βοήθεια, το βάζει στα πόδια.

Speed dating

2011-07-10T22:43:00.000-07:00

Το Speed dating είναι μια υπηρεσία γνωριμίας. Δέκα γυναίκες κάθονται και δέκα ελεύθεροι άντρες αλλάζουν θέση πηγαίνοντας από τη μία στην άλλη σε πέντε λεπτά.
Στη δική μου περίπτωση, η γυναίκα είναι μία και ελεύθερη (εγώ δηλαδή) και οι άντρες έχουν γίνει παραπάνω από δέκα και όχι όλοι ελεύθεροι. Με πιάνεις?
Από τότε που χώρισα είναι λες και με τσίμπησε ραντεβουδομέλισσα. Όλοι έχουν ένα καλό φίλο στον οποίο θέλουν να με γνωρίσουν και πέρα από τα προξενιά, υπάρχουν κι άλλοι που με προσεγγίζουν μόνοι τους. Ώρες ώρες νιώθω σαν να φοράω μια μεγάλη ταμπέλα στο κεφάλι μου "Ζητείται άντρας" ή όπως λέει κι η Άλκηστις "Απελπιστικά διαθέσιμη"!

Όπως καταλαβαίνετε, με τόσες γνωριμίες, είδαν πολλά τα ματάκια μου και άκουσαν ακόμα περισσότερα τα αυτάκια μου! Από sms για καλημέρες τύπου "είσαι σαν το boeing 747! Πετάς ψηλά και λάμπεις" (αεροναυπηγός ήταν αυτός, φαντάσου να ήταν σκουπιδιάρης) μέχρι "θέλεις να έρθεις να με πάρεις να πάμε για σεξ?"! Λυπάμαι που το λεω αλλά οι άντρες πλέον έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Δε ξέρω αν ευθύνεται η κρίση ή η τηλεόραση αλλά έχετε γίνει πολύ...γκόμενες. Ω ναι, δε με νοιάζει αν σας προσβάλλω, έτσι είναι. Κι εκεί που κατηγορούσα την ηλικία, πλέον δε μπορώ να το κάνω γιατί γνώρισα από 23χρονο μέχρι 34χρονο και trust me, μηδέν διαφορά. Αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ δεν είναι ότι μπορεί να μη ταιριάζουμε σαν άνθρωποι, σαν γούστα κλπ αλλά οι τρόποι τους. Είναι δυνατόν να βγαίνετε πρώτο ραντεβού και να κάνετε τη πάπια στο λογαριασμό? Δε σας είπε κανείς να πληρώνετε πάντα εσείς αλλά ρε παιδιά το πρώτο ραντεβού είναι! Κάποια πράγματα πρέπει να μείνουν παραδοσιακά. Έχουμε ξεχάσει τις θέσεις μας.

Πάμε να συστηθούμε.
Εγώ είμαι η Ραφαέλλα και είμαι γυναίκα ή καλύτερα θηλυκό.
Τι πρέπει να κάνω γι' αυτό? Να παραμείνω θηλυκό. Να βάζω τα φορεματάκια μου και τα τακουνάκια μου, να μη βρίζω σαν νταλικιέρης, να είμαι ναζιάρα αλλά και σοβαρή εκεί που πρέπει, να σε στηρίζω και να μη σε ευνουχίζω (συγνώμη αλλά εδώ μου λένε ότι έχω πρόβλημα) και όσο δυνατή κι αν νιώθω να σε αφήνω να πιστεύεις ότι εσύ κάνεις κουμάντο.
Εσύ Χ, Ψ, Ω τύπε εκεί έξω.
Θυμήσου ότι ο άντρας συνοδεύει μια κυρία όχι το αντίστροφο, θυμήσου ότι ο άντρας κερνάει το πρώτο ποτό, παίρνει και κανένα λουλούδι μιας στις τόσες, δεν είναι cliche, κάνει κι ένα κοπλιμέντο κι όταν η κυρία δίπλα του αισθανθεί άβολα τη κάνει να νιώθει ασφάλεια και προστασία. Δεν αρχίζει τις γκρίνιες και τις υπεκφυγές. Δε της φέρεται σαν να είναι αναλώσιμη.
Τέλος με τα μαθήματα φύλων.
Και που λέτε, το ένα χειρότερο από το άλλο.
Το μόνο που με παρηγορεί πλέον είναι ότι οι άντρες φίλοι μου (ναι υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών γυναικών αλλά μην αρχίζεις τώρα) μου λένε ότι δεν φταίω εγώ. Ειλικρινά, πέφτω σε περιπτωσάρες. Αφού λέω να τα κάνω βιβλίο, να χεθτώ θτο τάλιρο και μετά να το "γυρίσω" κιόλας!
Προς το παρόν, πάω να συνεχίσω τη δουλειά μου και το βράδυ θα πάω να κάνω μια φανουρόπιτα μπας και μου φανερωθεί! Κι αυτή τη φορά Άγιε Φανούριε ελπίζω να μην είναι κάποιος gay, δεσμευμένος, πιεστικός, κρυόκωλος, αναξιόπιστος τύπος.

Cheap lover.

2011-07-03T08:39:00.000-07:00

Ξέρεις πότε το σ'αγαπώ χάνει την αξία του? Όταν το δίνεις τόσο φτηνά και γρήγορα σε κάθε περιστασιακή σχέση.

Σκόρπιες σκέψεις

2011-07-01T02:13:00.000-07:00

Καλό μήνα μικρές μου τσιχλόφουσκες!
Η Χώρα του Ρ-Οζ παραμένει φωτεινή και ηλιόλουστη, δε προβλέπεται κακοκαιρία όσο κι αν θέλουν κάποιοι να βρέξει! Κι επειδή σε περιόδους χαράς το μυαλό μου βρίσκεται σε σύγχυση, ιδού και μερικές σκόρπιες σκέψεις!
- Το λέω τόσο καιρό, τώρα όμως θα το κάνω! Το δεύτερο τατουάζ είναι γεγονός! Βρήκα σχέδιο, βρήκα σημείο που θέλω να το χτυπήσω, τώρα μένει να αποφασίσω μαγαζί και φύγαμε για άλλη μια λατινική σοφία!
-Σύμφωνα με τον αστρολόγο μου αυτή την εβδομάδα θα γνωρίσω κάποιον. Κάποιον ψηλό, χαριτωμένο, με χιούμορ, κοινά ενδιαφέροντα κλπ... Ναι όλα αυτά μπορεί να μη τα προέβλεψε αλλά στο οτι θα τον γνωρίσω έπεσε μέσα!! ;)
-Σκέφτομαι να πάρω ινδικό χοιρίδιο αλλά φοβάμαι μήπως τον φάει ο Bond και κάτι τέτοιο θα ήταν απλά κακό!!!!
- Ο ανηψιός μου όσο μεγαλώνει γίνεται και πιο αξιαγάπητος! Πρέπει να του αφιερώσω ένα post, άλλωστε έχει πετάξει τρομερές ατάκες "Μπιμπίλα, γιατί σε λέει ο παππούς μοσχάρι?"
-Σε λίγο καιρό θα σας έχω πολύ ευχάριστα μουσικά νέα σε κάτι διαφορετικό από αυτά που με έχετε συνηθίσει!

Αυτά από μένα πιτσουνάκια!
Καλό μήνα να έχουμε αν και με το μεσοπρόθεσμο μας έχει ήδη μπει το αγγούρι στον κ.... αλλά ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα.
Άλλωστε, η ελπίδα (ακόμα) είναι αφορολόγητη!

The time is now.

2011-06-28T08:32:00.000-07:00

Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι, κι εγώ ανάμεσα τους, είναι ότι περιμένουν κάποιο σημάδι για να αλλάξουν τη ζωή τους, αυτά που δε τους αρέσουν ή για να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο. Το σημάδι αυτό μπορεί να είναι μια ημερομηνία (1/1/11), ένα μήνυμα που θα λέει συγνώμη, ακόμη και πιο "ανόητα" πράγματα όπως αυτά που λέγαμε μικρές "αν το φανάρι ανάψει πράσινο, θα τον πάρω τηλέφωνο"!
Για μένα ήρθε η ώρα να αλλάξω κάποια πράγματα. Ξέρω ότι φέτος στο blog είναι trending topic οι αλλαγές αλλά έτσι νιώθω. Το πρόβλημα με κάποιους γνωστούς μου είναι οτι δεν με εμπιστεύονται, εμένα και τον λόγο μου. Νομίζουν οτι δε τον τηρώ ιδιαίτερα. Well...i'm about to prove you wrong.

*Προσοχή στη σκόνη τώρα που θα'σαι πίσω μου.

ΤουΤΕΣΤιν...

2011-06-27T01:55:00.000-07:00

Blonde geometry test!Ha!

    Αεροσυνοδός. Αυτή ήταν η απάντηση μου σαν παιδί κάθε φορά που με ρωτούσαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Μεγάλωσα, έτσι νομίζω δηλαδή και ακόμη δεν έχω αποφασίσει τι θα γίνω (όταν μεγαλώσω κι άλλο). Τη τελευταία εβδομάδα και μετά τις πρόσφατες ευχάριστες εξελίξεις στον επαγγελματικό μου τομέα, αποφάσισα να ξανακοιτάξω το θέμα σπουδές.
   Θέλω τόσο πολύ να πάρω ένα πτυχίο. Παρόλο που πολλοί φίλοι και συνεργάτες μου είναι αντίθετοι και πιστεύουν οτι θα μου είναι πρακτικά άχρηστο, διαφωνώ. Βασικά δε το κάνω μόνο για επαγγελματική αποκατάσταση. Άλλωστε, για τα επόμενα 5 χρόνια είμαι καλυμμένη (όσο υπάρχει κράτος)! Απλά, θέλω να ζήσω όλη την εμπειρία. Τα μαθήματα, τις γνωριμίες στην αίθουσα, το άγχος της εξεταστικής, τη πτυχιακή, την ορκομωσία μέχρι το κορνίζωμα του πτυχίου στο τοίχο! Θέλω να το κάνω για εμένα και γι'αυτό το λόγο θέλω να σπουδάσω κάτι που να μου αρέσει, δε θα κάνω το ίδιο λάθος να δηλώσω σχολές για να κάνω τη χάρη στους γονείς μου.
   Δυστυχώς, αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα που δε το περίμενα με τίποτα. Βλέποντας το μηχανογραφικό, τα πεδία και όλες τις σχολές, δε μπορώ να διαλέξω ποιά μου αρέσει. Όχι επειδή μου αρέσουν πολλές αλλά επειδή δε μου αρέσει καμία τόσο ώστε να τη βάλω σαν πρώτη επιλογή. Νόμιζα ότι θα μου ήταν πιο εύκολο σε αυτή την ηλικία λόγω εμπειρίας αλλά όχι και όλο αυτό με οδήγησε σε μία άλλη σκέψη. Όταν εγώ που είμαι 25, με εργασιακή και "φοιτητική" εμπειρία δε μπορώ να διαλέξω τι θέλω να σπουδάσω, πως θα το αποφασίσει ένα παιδί 17 ετών? Για να μη σχολιάσω το άγχος που σου προκαλούν οι βάσεις δίπλα από κάθε σχολή. Ειλικρινά μπράβο στα παιδιά που βλέπουν αυτό το 19,8 δίπλα στην ιατρική και στη νομική και αποφασίζουν να το προσπαθήσουν. Τώρα θα μου πεις, αυτός που θέλει απο τέτοια ηλικία να γίνει γιατρός, το έχει μέσα του (τουλάχιστον αυτό ξέρω από φίλους γιατρούς).
    Εγώ πάλι ταλαντεύομαι ανάμεσα στο 1ο και το 5ο πεδίο. Καμία σχέση δηλαδή το ένα με το άλλο. Στο 1ο δίνεις Νεοελληνική γλώσσα και Ιστορία και στο 5ο δίνεις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας και Στατιστική. Το άλλο το περίεργο το είπα? Μικρότερη διάλεγα πάντα θεωρητικά μαθήματα και θεωρητικές σχολές όπως φιλολογία κλπ. Ε που έπεσε το μάτι μου αυτή τη φορά? Κτηνιατρική, φαρμακευτική και βιολογία. Αυτό πως το εξηγείς? Μεταμόσχευση εγκεφάλου να μου είχαν κάνει λιγότερο θα άλλαζα. Όχι ότι είμαι διάσημη για τις σταθερές μου απόψεις!Χεχε!
   Για να ολοκληρώσω, νομίζω ότι θα προχωρήσω στο 5ο πεδίο και οι υποψήφιες σχολές (σε τυχαία σειρά) είναι οι εξής:

ΔΙΕΘΝΩΝ & ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΘΕΣ/ΝΙΚΗ)

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

ΟΡΓΑΝ. ΚΑΙ ΔΙΟΙΚ. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΘΕΣ/ΝΙΚΗ) (αν και όπως είπε η αδερφή μου, τι να πάω να κάνω εκεί? Δεν θα μείνει επιχείρηση όρθια!)

ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ, ΣΛΑΒΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΘΕΣ/ΝΙΚΗ)

Αυτά. Και να πω και τη κοτσάνα μου, ανυπομονώ για το erasmus (ακόμη δε τον είδαμε....)!!

ΥΓ: Ιδανική ταινία να συνοδεύσει τους προβληματισμούς μου. Legally blonde.

Time after time

2011-06-24T06:43:00.000-07:00

Έχω μεγάλο πρόβλημα χρόνου. Δε μου φτάνει.

Δε ξέρω εσείς οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι socialomediaδες πως τα καταφέρνετε και χωράτε 35 ραντεβού σε μία μέρα, διότι εγώ με 12 ώρες συνεχόμενης εργασίας έχω βγει νοκ αουτ!

Ο διάλογος μεταξύ εμού και της κολλητής μου σε κάθε μας έξοδο αποτελεί πλέον must. Μόλις το ρολόι δείξει 2, άντε στο τσακίρ κέφι 3, εγω σαν άλλη σταχτοπούτα χασμουριέμαι και θέλω να φύγω. Κι εκεί αρχίζει η γκρίνια.

-Καλά μαρί από τώρα?

-Ρε όλη μέρα δούλευα και αύριο το πρωί πρέπει να ξαναξυπνήσω νωρίς. Ξεκόλλα.
-Ωχ καλά καλά...Κάνω το τσιγάρο και πάμε.

Εννοείται ότι ποτέ δε φεύγουμε μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά αλλά έχω βρει κόλπο. Με το που νιώθω λίιιιγο νυσταγμένη ξεκινάω τη γκρίνια, πέντε λεπτά νωρίτερα δηλαδή. Έτσι έχουμε φύγει σίγουρα πριν κοιμηθώ στο μπαρ.

Και αναρωτιέμαι... Πως στο καλό μένετε ξεκούραστοι και τρέχετε όλη μέρα? Κάνω κάτι λάθος?

Γιατί κανείς δε με καταλαβαίνει? Κλαψ.

Will you merry me?

2011-06-22T06:05:00.000-07:00

Γεγονότα:
-Κάθομαι σε παρέα με τρία 23χρονα, ένα εκ των οποίων μου λέει "Πότε θα αρραβωνιαστείς?26 κοντεύεις να γίνεις". Να σημειώσω ότι πρώτη φορά στη ζωή του με είδε και είχαμε μιλήσει 5 λεπτά, στα οποία δεν ανέφερα γάμους και πανηγύρια.Α!Και είμαι 25.
- Είμαι στο ασανσέρ στη δουλειά και περνάει ένας συνάδελφος ο οποίος μου φωνάζει "Συγχαρητήρια συγχαρητήρια" (κέρδισα τη δίκη btw) και απαντάω "Και στα δικά σας βρε" (κι αυτός συμβασιούχος προφανώς). Οι κύριοι δίπλα μου με κοίταξαν κατευθείαν στα χέρια για βέρα. Γκουχ.
- Η φίλη μου η Αγάπη μόλις μου έστειλε μήνυμα ότι με είδε χτες στον ύπνο της να της λέω ότι παντρεύομαι και ότι της έστειλα και ψηφιακή πρόσκληση γάμου.
- Λέω σε μελλοντικό πρώην "τα προγράμματα μας δε ταιριάζουν". Η απάντηση : "Γιατί? Ταιριάζει το δικό σου πρόγραμμα με κανενός άλλου? Πως θα βρεις άντρα έτσι? Στα 40 θα παντρευτείς?"

Αγαπητό σύμπαν,
αν προσπαθείς να πεις κάτι και είναι αυτό που νομίζω, οκ το πιάσαμε, με θέλεις παντρεμένη.
Για να συμβεί αυτό όμως μήπως, λέω εγώ μήπως, να έβαζες το χέρι σου να βρω τον άνθρωπο που θα υπομείνει αυτό το μαρτύριο? Γιατί ένα δίκιο ο μικρός το έχει. Με 12 ώρες δουλειά καθημερινά και τις υπόλοιπες στο κόσμο μου, προκοπή δε θα δούμε και δεν εννοώ γαμπρό αλλά γενικά έναν άντρα ρε παιδί μου. Έναν ψηλό άντρα με χιούμορ και δουλειά. Ψηλό γιατί οι κοντοί έχουν κόμπλεξ, με χιούμορ γιατί αλλιώς δε θα τη παλέψουμε και με δουλειά γιατί αμα είναι εγώ να σκίζομαι όλη μέρα στη δουλειά (σχόλια δε θέλω για τη δουλειά στο δήμο) και αυτός κοπροσκυλιάζει, συνεννόηση δε θα βγάλουμε. Όπου δουλειά δεν εννοώ επιχειρηματίας, δικηγόρος, γιατρός κλπ, απλά να μη τεμπελιάζει. Μην είμαστε και υπερβολικές.
Με εκτίμηση για τη τύχη που μου προσφέρεις απλόχερα τελευταία
Η soon-to-be-bride Rafaellicious

ps: Όχι, ο τίτλος δεν είναι λάθος γραμμένος.

Change.

2011-05-30T04:55:00.000-07:00

“Change is never easy, you fight to hold on, and you fight to let go.” – The Wonder Years

5 aint my lucky number.

2011-05-22T17:09:00.000-07:00

Δεν είμαι φαν των "ποιητικών", ας το πούμε, άρθρων. Παλιότερα έγραφα κι εγώ από αυτά τα ακαταλαβίστικα, που κρύβουν βαθιά νοήματα και υπονοούμενα για κάθε ενδιαφερόμενο. Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση.
Βαθιές ανάσες λοιπόν και πάμε να γράψουμε ότι κατεβαίνει στη κούτρα μας. Τόση ώρα σκέφτομαι το τίτλο και έχω κολλήσει... You win some, you lose some.
Τους πόνεσα, με πόνεσαν, τους "άλλαξα", με "άλλαξαν". Η Adele το έθεσε ωραία. Sometimes it lasts in love and sometimes it hurts instead. Να μιλήσω για πρώην ή να μιλήσω για σένα?
Πέντε χρόνια πριν ο Γιώργος μου άλλαξε τη ζωή και τον χαρακτήρα, χωρίς να το θέλω, με πολύ πόνο και πολύ ξεφτίλα. Σύρθηκα, έκλαιγα, μηνύματα κακό, ναι τα έκανα και παρόλο που ντρέπομαι λίγο δε μετανιώνω. Πέντε χρόνια μετά το εκτίμησα. Πέντε χρόνια χρειάστηκαν για μένα και τον Γιώργο για να μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Τις τελευταίες μέρες μου έρχεται να τον ρωτήσω "Ρε συ Γιώργο, πες μου ειλικρινά με αγάπησες? Πες μου τώρα που δεν έχει πια σημασία και δε με πονάει, ήθελες να γυρίσεις?Με σκεφτόσουν καθόλου ή έβλεπες το όνομα μου στα μηνύματα σου κι έλεγες πάλι αυτή?" Δεν έχω το θάρρος να ρωτήσω. Κάποιος θα πει δεν έχει νόημα πλέον γλυκιά μου. Η αλήθεια για μένα πάντα έχει νόημα και αξία, έστω και 5 χρόνια μετά.

Και φτάνουμε 5 χρόνια μετά να με χαράζει κάτι άλλο. Βέβαια τραγούδι γι' αυτό δεν έγραψα (Γιωργάκη μπορείς να νιώσεις πρώτη μούρη τώρα)! Αυτή τη φορά πέρασαν 5 μήνες και μαζί πέρασε ο έρωτας, ο σεβασμός, ο θαυμασμός, η εμπιστοσύνη, ο θυμός. Ξέρεις ποιό είναι το ένα γαμημένο που δε περνάει? Όχι το γιατί. Το γιατί το ξέρω. Ο εγωισμός ρε φίλε. Ο γαμημένος ο εγωισμός που σε ταπεινώνει, που σε δέρνει, που σε ξενυχτάει. Ο εγωισμός που δε με κυνήγησες, ο εγωισμός που δε προσπάθησες, ο εγωισμός που σου πέρασαν τρίτοι τα θέλω τους. Πέντε μήνες μετά τι να κάνεις με τον εγωισμό? Να τον καταπιείς ή να τον ξεράσεις?
Υπάρχουν μέρες που ο ήλιος εκεί πάνω λάμπει τόσο όμορφα. Έχεις φίλους, δουλειά, έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει και σε θέλει όπως είσαι. Και υπάρχουν μέρες που, συγχωρείστε τα γαλλικά μου, γαμιέται ο Δίας. Ακούς ερωτικό, παίρνεις το αυτοκίνητο και κάνεις βόλτες, είσαι κλεισμένος στο εγώ σου.
Δεν έχει καμία σημασία πλέον. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να σε δω, να σου πω ότι σ' αγαπάω. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να ξαναείμαι μαζί σου. Ότι καλό υπήρχε το γάμησες/γκρέμισες/διέλυσες. Ήμουν και θα ήμουν δυστυχισμένη μαζί σου. Ο κόμπος στο στομάχι κάθε φορά που θυμάμαι όσα έκανες το φανερώνει.

Ίσως όταν περάσουν 5 χρόνια. κι αν ποτέ καταφέρουμε να φερθούμε ώριμα, να σε ρωτήσω.

Μ' αγάπησες πραγματικά? Κι αν ναι, γιατί έβαλες τον εγωισμό σου πάνω από μένα?
Ήθελες ποτέ να γυρίσεις? Κι αν ναι, γιατί δε το έκανες?
Εδώ είμαι λοιπόν. Ξερνάω δημόσια τον εγωισμό μου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, τις σκέψεις σου και ότι άλλο μπορεί να βάλει το μικρό μυαλό σου. Άλλωστε, μου οφείλεις τόσες συγνώμες, που χωράει άλλη μία στη λίστα.

Πίσω ολοταχώς!!

2011-05-16T01:57:00.000-07:00

"Να διαβάζεις για να γράψεις 20 στις πανελλήνιες, να σπουδάσεις, να κάνεις μεταπτυχιακό, να μπεις στο δημόσιο να γίνεις μόνιμη και μετά να βρεις ένα καλό παιδί, συνάδελφο πάντα, να είστε κι οι 2 μόνιμοι και να κάνεις 3 παιδιά, να τους δώσεις το όνομα μου..."

Όσοι έχετε ακούσει έστω και ένα μέρος της παραπάνω πρότασης παρακαλώ ουρλιάξτε. Ναι, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι σας άκουσα.

   Κολλημένες απόλυτες απόψεις του '60 που λέγανε οι γιαγιάδες μας, περάσανε στις μητέρες μας και δυστυχώς συμμερίζονται ακόμα πολλοί νέοι. Ζούμε στο 2011, όλος ο κόσμος εξελίσσεται εκτός από την Ελλαδίτσα. Όοοοχι... Στην Ελλαδίτσα πρέπει να διαβάζεις σαν να μην υπάρχει αύριο, να πληρώνουν οι δικοί σου ένα κάρο λεφτά στα φροντιστήρια (γιατί όλα τα παιδιά πλέον πηγαίνουν φροντιστήριο αφού στο σχολείο δε μαθαίνουν τίποτα), για να φτάσουν οι πανελλήνιες, να πεθάνεις από το άγχος σου, να γράψεις 20 σε όλα για να περάσεις που? Στη ΣΜΥ? Να γίνεις στρατιωτικός ή αστυνομικός? Για μισό λεπτό, εγώ ξέρω ότι οι αστυνομικοί υπάρχουν για να προστατεύουν τον κόσμο, να πιάνουν κλέφτες λαικιστί και άλλα τέτοια... Η ιστορία και τα αρχαία σε τι ακριβώς βοηθούν? Δηλαδή το κριτήριο για να μπει κάποιος σε μία τέτοια σχολή είναι να διαβάζει πολύ. Ναι η ειρωνεία είναι ολοφάνερη αλλά πως να κρατηθώ? Βλέπω 20 χρονών παιδάκια με μηδαμινή εκπαίδευση, σωματική στρατιωτική πως να το θέσω, να βγαίνουν στο δρόμο να πιάσουν κακοποιούς! Πέρα από οτι διαφωνώ ως προς την εκπαίδευση, εγω δε νιώθω καμία είδους ασφάλεια με τους αστυνομικούς εκεί έξω. Και για να μη παρεξηγηθούμε, δεν έχω πρόβλημα με τα παιδιά που αποφασίζουν να γίνουν αστυνομικοί, ούτε λέω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Διαφωνώ με το τρόπο που επιλέγονται για να ασκήσουν ένα τέτοιο επάγγελμα, για τις προδιαγραφές και τα κριτήρια. Όλοι επιλέγουμε το επάγγελμα που θέλουμε. Η' μήπως όχι?
   Γιατί η καραμέλα της μονιμότητας υπάρχει χρόνια στα στόματα των δικών μας. Πριν λίγο το συζητούσαμε στο γραφείο, εγώ και κανά 2 γυναίκες (ηλικίας 35-40). Η μία υποστήριζε ότι έτσι πρέπει να γίνετε, να γράφουν 20 γιατί στη τελική μονιμότητα είναι αύτή αδερφέ, δε την αφήνεις έτσι. Και μετά η ίδια συμπλήρωσε ότι βρίσκεις ένα καλό παιδί και ζείτε ευτυχισμένοι. Α!Επέμενε ότι οι αστυνομικοί θα πρέπει να έχουν πτυχίο. Όταν διαφώνησα (όχι που θα έχανα) μου είπε οτι αλλιώς δε βρίσκεις δουλειά. Της εξήγησα ήρεμα ότι έτσι κι αλλιώς πλέον στην Ελλάδα, με πτυχίο ή χωρίς δε βρίσκεις δουλειά και ότι προτιμώ με το πτυχίο μου να φύγω εξωτερικό. Κααααιιι φυσικά ξίνησε τα μούτρα της. "Εγώ θέλω να μείνω στην Ελλάδα", είπε. Εγώ ακούω πάντως τους 9 στους 10 να θέλουν να φύγουν εξωτερικό, όχι μόνο επειδή δε βρίσκουν δουλειά εδώ αλλά επειδή έξω οι άνθρωποι είναι (για αρχή) ανοιχτόμυαλοι. Δε λέω ότι είναι εύκολο, μην ορμάτε. Ούτε λέω ότι είναι σωστό. Απλά πρέπει να ξεκολλήσει λίγο το μυαλό μας από τον κονσερβατισμό.
   Κάτι τελευταίο και κλείνω. Είμαι 25, δε με πήραν τα χρόνια. Σταματήστε να με πρήζετε με το θέμα γαμπρός. Και αυτό δε πάει μόνο στη μαμά μου αλλά και σε όλους όσους με έχουν πρήξει από τότε που χώρισα και κυρίως από τότε που ξαναέκανα σχέση ότι είμαι ερωτευμένη (so not), μου εύχονται να είναι ο ΕΝΑΣ και άντε να βρω επιτέλους ένα καλό παιδί να νοικοκυρευτώ κι εγώ.

FML.

Ταραααααααμ!!!

2011-04-26T03:24:00.000-07:00

Χαθήκαμε βρε.
Όχι δεν φταις εσύ. Είναι από τις λίγες φορές που το παραδέχομαι οτι φταίω εγώ. Όμως έχει πάρει ο κώλος μου φωτιά από το τρέξιμο (συγνώμη για τα γαλλικά μου) και δε προλαβαίνω ούτε να φαω! Δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ και το βράδυ χορεύω, θαρρείς και δε κουράζομαι αρκετά! Αλλά δε βαριέσαι...χαλάλι.
Χαλάλι να κουράζομαι και να τρέχω τώρα γιατί αυτό το 25 όσο πλησιάζει τόσο πιο πολύ με φοβίζει. Μα τι θα κάνω εγώ επιτέλους στη ζωή μου? Πότε θα γίνω μάνα?Ωρε που πάμε?!
Όπως καταλαβαίνεις δεν άλλαξαν και πολλά...στο κεφάλι της μαμάς μου γιατί στο δικό μου όλα γύρισαν τούμπα.

Πρώτον, χώρισα. Το ξέρεις, με έχεις μάθει πλέον τι συναισθηματικό ζώον είμαι και ξέρεις πως όταν εξαφανίζομαι φταίει γκομενοδουλειά. Ε ναι λοιπόν χωρίσαμε, no surprises there.
Δεύτερον, ξαναέπιασα δουλειά εκεί που ήμουν. Δε ξέρω αν είχα κάποια μαύρη γάτα για φίλο τους τελευταίους μήνες αλλά πάει η μούντζα έφυγε και ξαναγύρισα. Εξεπλάγην to be honest αλλά έπρεπε να γίνει κι αυτό για να πάρω ένα μάθημα. Ένα μάθημα που λέγετε ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ!
Τρίτον, έπιασα και άλλες δουλειές εκτός από τη παλιά γιατί με τη κρίση η μία δε φτάνει ούτε για διήμερο στο Λονδίνο. Μίσησε με αλλά ναι είμαι πολυθεσίτισσα.
Τέταρτον, ξεκίνησα σάλσα που ενάμιση χρόνο τον παρακαλούσα τον ακατανόμαστο να με πάει και δε με πήγαινε. Με πήγαν τελικά οι φίλες μου. Ναι απέκτησα κι από δαύτες.

ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ.

Ανέκαθεν είχα για καλύτερο φίλο τον εκάστοτε γκόμενο μου. Μέγα λάθος που αναγνώρισα με το πέρασμα των χρόνων (βγήκε και σε κάτι καλό η ενηλικίωση)! Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δίπλα φίλες που ξέρω πως αν τις χρειαστώ θα είναι εκεί. Και το σημείο που θέλω να τονίσω είναι αυτό. Παρατηρώ διάφορους γύρω μου να έχουν "φίλους" που μόνο φίλοι δεν είναι. Καμία κατανόηση, κανένα κοινό σημείο εκτός κι αν υπάρχει κάποιο κάπου που δε το βλέπω. Το οτι ξέρεις κάποιον απο το σχολείο και βγαίνετε για 2 ποτά δε σημαίνει ότι είναι όντως φίλος. Κι εγω προτιμούσα τόσα χρόνια να μην έχω τέτοια άτομα δίπλα μου παρά να "έχω" και να τους ακούω χωρίς να έχω άποψη.

ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ μήνυμα εστάλη

Πέμπτον, δεν έχει πέμπτον, αμα τα πω όλα σήμερα τι θα γράψω αύριο?
Άπλά επέστρεψα και είπα να το πω.

Είμαι η Μαρία Ραφαέλλα και είμαι καλά.

ΥΓ. Χρόνια πολλά σε όσους γιόρταζαν χτες...............

Με κόκκινο μελάνι....

2010-10-10T16:12:00.000-07:00

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος. Μια ματιά στα κείμενα του blog θα σε πείσει. Απλά προτιμούσα να σκέφτομαι αρνητικά ώστε αν το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό να μην απογοητευτώ παρά να ενθουσιαστώ και να φάω τα μούτρα μου. Αυτό όμως απαιτεί γερά νεύρα κι εγώ νεύρα έχω αλλά όχι γερά.

Έφαγα λοιπόν φλασιά. Δε γίνετε να συνεχίσω αυτή τη σκέψη και την υπερ-ανάλυση. Πρέπει να βρω τρόπο να με καλμάρω. Είδα σε μια σειρά το εξής και μου άρεσε αν και γελοίο. Κάθε φορά που η πρωταγωνίστρια θύμωνε έλεγε στον εαυτό της "ο θυμός μου είναι ένα μοβ μπαλόνι. Τώρα το αφήνω να φύγει ψηλά!" κι έκανε με το χέρι της ότι αφήνει ένα μπαλόνι. Εγω πάλι βρήκα κάτι πιο εύκολο.

Έγραψα στο εσωτερικό της παλάμης μου με κόκκινο μελάνι "όλα θα πάνε καλά :)". Κάθε φορά που σκέφτομαι αρνητικά θα το κοιτάζω. Κάθε φορά που θα σβήνεται θα το ξαναγράφω μέχρι να γίνω όχι αναίσθητη, απλά να μην αγχώνομαι τόσο με το κάθε τι. Ακόμη και το να γράψω κάτι τέτοιο μου φαίνεται δύσκολο. Εγώ να μην αγχώνομαι... Αλλά το οφείλω στον εαυτό μου.

Δε μπορείς να γυρίσεις πίσω στον χρόνο και να κάνεις μια νέα αρχή, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις σήμερα για να κάνεις ένα καινούργιο τέλος.

The climb

2010-09-24T07:01:00.000-07:00

Ξεκάθαρα, αν κάποιος αυτή τη στιγμή με πει χαζή ή απλά περπατήσει δίπλα μου και με σπρώξει ή μου φάει μια πατάτα από το πιάτο μου, θα βάλω τα κλάματα. Δεν είναι από εκείνες τις στιγμές της υπερβολικής ευαισθησίας. Είναι απλά μια μάχη. Σύμπαν VS Ραφαέλλας. Τουλάχιστον έτσι το νιώθω. Και κάνω άσχημες σκέψεις. Ένα χρόνο είμαι με τον Σπύρο. Μέσα σε ένα χρόνο έχασα 2 δουλειές σημαντικές + μια πολύ καλή προσφορά. Δε λεω οτι ο Σπύρος είναι γκαντέμης. Λέω απλά οτι ισχύουν οι γνωστοί νόμοι "όταν κάτι πάει καλά, κάτι άλλο μαμιέται", 'δε γίνεται να τα έχεις όλα" και τα σχετικά. Είμαι 3 βήματα πριν τον πάτο και νομίζω πως θα τον αγγίξω πολύ πολύ γρήγορα και ίσως αυτό να είναι για καλό. Προσπαθώ πραγματικά να χαλαρώσω τον εαυτό μου, να απολαύσω λίγες μέρες ξεγνοιασιάς και μου είναι δύσκολο. The funny thing is η μαμά μου πάντα πίστευε οτι τα γράφω όλα στα α....ίδια μου. Πανελλήνιες, γκόμενους, λεφτά, υποχρεώσεις. Ένας Θεός ξέρει πως ένιωθα και πως νιώθω. Κάποιος μπορεί να πει οτι αυτή είναι η μάσκα μου. Για μένα αυτή τη στιγμή όλα μοιάζουν τεράστια κι εγω μικρή μπροστά τους αναρωτιέμαι τι σκατά μπορώ να κάνω για να ανατρέψω αυτή τη κατάσταση. Απο που να ξεκινήσω και που να πιαστώ. Κάποιοι θα με κρίνουν για αυτό το "να πιαστώ". Αλλά υπάρχουν φορές που απλά δε θέλω να είμαι μόνη. Χρειάζομαι κάποιον να με στηρίζει, όχι να με σπρώχνει. Χρειάζομαι κάποιον να με αγαπάει κι όχι να με κρίνει. Και βασικά... χρειάζομαι δουλειά.

Η μαγεία του έρωτα....

2010-09-19T07:58:00.000-07:00

Έβγαλε τα ρούχα της, τα δίπλωσε προσεκτικά και τα ακούμπησε στο μαύρο γραφείο. Καθώς ξάπλωνε στο διπλό κρεβάτι το βλέμμα της κόλλησε στο παράθυρο και τον μαύρο ουρανό που απλωνόταν μέσα του. "Ούτε ένα αστέρι" σκέφτηκε και κοίταξε προσεκτικά το φεγγάρι. Έμοιαζε τόσο σκοτεινό και μοναχικό, χωρίς ένα αστέρι για συντροφιά. Όπως ακριβώς ένιωθε και αυτή απόψε.

Έγειρε σιγά σιγά το κορμί της στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού και αμέσως ένιωσε την απουσία του. Ακόμη κι όταν αυτός λείπει, κοιμάται μόνη της στη μία πλευρά ελπίζοντας να νιώσει την ανάσα του στο λαιμό της να τη νανουρίζει. Κι όταν αυτό δε συμβαίνει, ξυπνάει ιδρωμένη από τον εφιάλτη ότι εκείνος που αγάπησε τόσο, δε θα τη πάρει ποτέ ξανά αγκαλιά και δε θα της κάνει ποτέ ξανά έρωτα έχοντας τα αστέρια για θεατές. Και αν στο κρεβάτι παραμένει μισή, στη καρδιά της δε θα μπορούσε να νιώθει πιο γεμάτη.

Ένιωθε ακόμη εκείνον τον ενθουσιασμό των πρώτων ημερών, τις πεταλούδες να γυρίζουν στο στομάχι της, οι κόρες των ματιών της διαστέλλονταν στη σκέψη του και μόνο. Ήταν, είναι και θα είναι ερωτευμένη μαζί του. Ακόμη κι όταν όλοι προσπαθούν να τη πείσουν ότι ο έρωτας είναι απλά μια ταμπέλα και η αγάπη ένας συμβιβασμός, δε θα το δεχτεί ποτέ. Ακόμη κι αν εκείνος τη ξέχασε...

"Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τι πάει να πει συναίσθημα, έρωτας, πόθος"! μου έλεγε με τη βραχνή φωνή της και έσφιγγε τα χείλη της. Φαινόταν ξεκάθαρα στα μάτια της ότι πίστευε βαθιά κάθε της λέξη. Μπορεί η ίδια να πονούσε από αυτά που εκθείαζε αλλά δεν άλλαζε το εγώ της. Έτσι ήταν και δε θα άλλαζε για κανέναν.

"Πως μπορείς να λες οτι ο έρωτας είναι απλά μια ταμπέλα? Σίγουρα μια σχέση φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου αλλά ποτέ δε μπορείς να αμφισβητήσεις μία τόσο μαγική ύπαρξη...Εκείνο το συναίσθημα που σε φτάνει στα ουράνια. Εσύ μπορεί να πληγώθηκες και να ξέχασες εκείνον τον καλό καιρό αλλά για μένα εκείνες οι στιγμές διαιωνίστηκαν....Γιατί εκείνες τις στιγμές ένιωθα πιο ζωντανή από ποτέ..." είπε και τα λόγια της ακόμη ηχούν στα αυτιά μου...

To be continued.

Η ιστορία είναι fictional, όπως και τα πρόσωπα που αναφέρονται σε αυτή. Καμία σχέση με τη πραγματικότητα.

Shooting star....

2010-08-26T02:22:00.000-07:00

Θέλω να τα πω, να τα βγάλω απο μέσα μου. Εδώ και ενάμιση χρόνο θέλω να το δημοσιεύσω στο blog να δει ο κόσμος τι πραγματικά συνέβη/συμβαίνει. Όλο κάτι μέσα μου με κρατάει. Το ίδιο πράγμα που με κρατάει και σήμερα. Θα το πω λοιπόν όσο πιο... ευγενικά/ήρεμα/διπλωματικά μπορώ, αν και τον ρόλο αυτό μου τον έχουν ξαναδώσει.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ούτε όπως λέγεται. Κλίκα υπάρχει και δε θέλει πολλή προσπάθεια για να το δεις. Εμένα δε με συμπαθούσαν, απο την αρχή το ήξερα αλλά δεν ήξερα το γιατί. Μάλλον θα φταίει το γεγονός οτι ενω μου απέκρυψαν την αλήθεια (που επανειλλημένως είχα ζητήσει) μετά με κατηγόρησαν για ψώνιο.

"Θεωρείς ότι είσαι πολύ καλή για σαββατοκύριακα?"

Όχι. Αλλά θέλω να φεύγω εκδρομές, τι δε κατάλαβες? Υποθέτω οτι κάπου εκεί δε με συμπάθησαν. Μάλλον μιλάω πολύ, μάλλον δεν είμαι πρόβατο, επικοινωνιακή, γλυφτράκι, τι να πω. Κάποιος περίεργος συνδυασμός των παραπάνω χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.

Σε έναν άδειο όροφο ολομόναχη δε θυμάμαι κανέναν να παίρνει τηλέφωνο να μου λέει ένα γεια. Δεν είναι παράπονο, αντιθέτως, ήταν ένα πολύ καλό δείγμα του τι θα συνέβαινε στη πορεία. Την ημέρα που είπα οτι δε θέλω να το κάνω, τους έσβησα όλους. Σε αυτό πάτησαν κάποιοι αργότερα, δείγμα ανωριμότητας. Εγω απλά δεν έβρισκα λόγο να έχω κάποιον με τον οποίο δεν έχω καμία άλλη επαφή και ειδικά με άτομα που ήξερα οτι δεν ήθελα να βρίσκομαι εγω σε αυτή τη θέση.

Όταν όλα τελείωσαν έκαναν αυτό που ήξερα απο την αρχή οτι θα έκαναν. Φήμες. Ψώνιο, γκρινιάρα, πιεστική. Ψώνιο είχα, όχι με αυτό που θέλανε δυστυχώς αυτοί αλλά με τη μουσική. Λατρεύω τη μουσική. Με ρώτησαν μάλιστα και για τις προτεραιότητες, όχι λάθος, δε με ρώτησαν. Μου είπαν σε κάποια ανόητη στιγμή οτι αυτή η δουλειά είναι άλλωστε η προτεραιότητα μου. Και απάντησα με απόλυτη ειλικρίνεια. Όχι, η άλλη δουλειά έρχεται πρώτη, μετά η σχολή και μετά αυτό (ο Σπύρος δεν υπήρχε τότε στη ζωή μου :P)!

Σε αυτό που τους δίνω εν μέρη δίκιο ήταν η πίεση. Ναι άσκησα πίεση όταν έφυγα. Μάλλον θα φταίει το οτι είχαμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Και δεν ήμουν η μόνη.

Αλλά εννοείται πως όλα αυτά τα ξέρω μόνο εγω και οι δικοί μου γιατί σε κάθε θέμα υπάρχουν 2 πλευρές και αυτή είναι η δική μου.
Κι αν τώρα δε βρίσκεται τίποτα στον ορίζοντα καθόλου δε με αγχώνει. what goes around comes around και τα μεγαλύτερα αστέρια κάποια στιγμή γίνονται shooting stars... ;)

A few words...

2010-08-21T06:58:00.000-07:00

Τώρα τελευταία είχα αμφιβολίες για τα κείμενα μου σε αυτό το blog και γενικά για αυτό το blog. Μετά όμως απο μια συζήτηση με τον καλό μου, την είδα αλλιώς.

Δεν ήμουν σίγουρη για τα θέματα που έγραφα, ακόμη χειρότερα για το αν μπορούσα να γράφω πλέον. Όχι οτι δεν έχω ιδέες στο μυαλό μου αλλά καμιά φορά νιώθω ότι ανοίγομαι υπερβολικά και εκτίθεμαι.

Το συζήτησα λοιπόν με τον Σπύρο και μου είπε να μη το σκέφτομαι τόσο (πολύ κακό συνήθειο αυτό να υπεραναλύω τα πάντα) και μου πρότεινε να γράφω τα κείμενα μου όπως ακριβώς τα σκέφτομαι, σαν να μιλάω στον εαυτό μου. Συμφώνησα και αυτό κάνω το τελευταίο διάστημα.

Κατά διαβολική σύμπτωση, σήμερα στο facebook ένας φίλος μου ο Γιώργος μου είπε οτι διαβάζει συχνά το blog μου, του αρέσει πολύ και μέσα απο αυτό παρατηρεί τις αλλαγές στον χαρακτήρα μου και την εξέλιξη μου σαν άνθρωπος. Δε μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσα.

Δε μπορώ να πω οτι το blog σφίζει απο σχόλια παρόλο που αρκετοί μου λέτε κατά καιρούς οτι το διαβάζετε. Όταν λοιπόν κάποιος χαίρεται με αυτά που γράφω, ταυτίζεται, ακόμη κι όταν θυμώνει, ε κάτι σημαίνει. Ειδικά για μένα σημαίνει πάρα μα πάρα πολλά.

Λένε πως οι καλύτερες φιλίες είναι με ανθρώπους που δε γνωρίζεις ποτέ απο κοντά αλλά επικοινωνείς συχνά. Σας ευχαριστώ όλους όσοι διαβάζετε το blog ακόμη κι αν κάποιοι με θεωρείται μια απλή χαζογκόμενα.

Now please... Leave a comment ;)

Όλα σε θυμίζουν...

2010-08-18T15:03:00.000-07:00

Τον είδα με την άκρη του ματιού μου. Καθόταν στην γωνία του κρεβατιού και με κοιτούσε με δυο μεγάλα καστανά μάτια. Ήταν πολύ τριχωτός και τεράστιος. Μου θύμισε εσένα και του πρότεινα να κοιμηθούμε μαζί σήμερα. Το δέχτηκε σιωπηλά!

Του φόρεσα τη μπλούζα σου και δεν ενοχλήθηκε. Ήθελα να έχω το άρωμα σου στο κρεβάτι μου. Ξαπλώσαμε και κοιταχτήκαμε. Δεν άντεξα άλλο. Τον έπιασα σφιχτά με τα δυο μου χέρια και αυτός με πήρε αγκαλιά!

...........

Ήθελα να στο πω μωρό μου... Τέλειος ο αρκούδος που μου πήρες!!!!!

Περί στρατού...

2010-08-16T14:46:00.000-07:00

Στο θέμα στρατού ισχύει το γνωστό ρητό περί απόψεων. Για όσους δε γνωρίζουν, οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν μία.

Το μωρό μου αύριο φεύγει φαντάρος. Πάει να γίνει άντρας όπως είπαν πολλοί. Η΄μήπως πάει να αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα όπως είπαν άλλοι? Η΄μήπως πηγαίνει για να τον κερατώσω εγώ με την ησυχία μου όπως είπαν τρίτοι? Δε ξέρω, έχω μπερδευτεί. Όλοι οι άλλοι φαίνεται να ξέρουν καλύτερα τι θα συμβεί σε μένα και το αγόρι μου κατά τη διάρκεια του στρατού. Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν πάει ποτέ.

Ήμουν έτοιμη να γράψω τη φράση "αναρωτιέμαι αν" αλλά πραγματικά δεν αναρωτιέμαι τίποτα. Είμαι απόλυτα σίγουρη για τον εαυτό μου, το αγόρι μου και τη σχέση μου. Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι αυτό ονομάζεται εμπιστοσύνη, αγάπη και κατανόηση.

Γιατί για μένα, ο στρατός δεν αλλάζει τίποτα που δε θα άλλαζε έτσι κι αλλιώς. Δε φταίει ο στρατός αν η γκόμενα σου σε κεράτωσε. Έτσι κι αλλιώς θα το έκανε, είναι χαρακτηριστικό άπιστου ανθρώπου και εδώ κολλάει το άλλο ρητό περί μπουκαλιού. Άμα η γυναίκα θέλει να σε κερατώσει και σε μπουκάλι να τη κλείσεις θα το κάνει με τον φελλό. Κι εγώ ούτε με φελλό θέλω να πάω, ούτε με άλλο φαλλό.

Το φαινόμενο που έχω παρατηρήσει πιο συχνά είναι οι χωρισμοί Μ.Θ. Μετά θητείας δηλαδή. Ένας ταξιτζής σήμερα έσπευσε να μου λύσει την απορία..." Όταν βγαίνεις, λέει, μετά απο τόσο καιρό είσαι σίγουρος πως η δικιά σου κάποια κουτσουκέλα έκανε όσο έλειπες. Κι όλο και κάποιο μπακούρι θα έχεις να σε μπριζώνει ότι έτσι είναι και χωρίζεις"! Τρομερή λογική έτσι? Τέτοιες σχέσεις φαντάζομαι έχουν κάτι βάσεις σαν χάρτινα πυργάκια. Με το πρώτο φύσημα πάρτα κάτω.

Έφτασε λοιπόν η μέρα κι εγω έχω ακούσει τα χειρότερα. Κανονικά θα έπρεπε να με λούζει κρύος ιδρώτας, να αγχώνομαι, να πρήζω το αγόρι μου για πιθανούς χωρισμούς, να κλαίω που θα λείψει 10 ολόκληρες (ναι ολοοοοόκληρες μέρες) κλεισμένος σε ένα χώρο μόνο με άντρες. Χμμμ... σαν συνταγή χωρισμού μου ακούγεται όλο αυτό... Ευχαριστώ, δε θα φάω.

Πως περνούν τα χρόνια...

2010-08-12T05:51:00.000-07:00

Όταν ήμουν μικρή πήγαινα στον οδηγησμό, το έχω ξαναπεί। Με το πέρασμα του χρόνου και καθώς μεγάλωνα έγινα αρχηγός σε κατασκηνώσεις και ήμουν υπεύθυνη για κάποια παιδάκια। Και όπως εγω συνέχισα να μεγαλώνω έτσι μεγάλωσαν και αυτά, έκαναν accounts στο facebook και με ανακάλυψαν। Δε θα πω οτι ένιωσα γρια βλέποντας τα, άλλωστε έχουμε διαφορά το πολύ 5 χρόνια αλλά βρε παιδί μου, πολύ περίεργα νιώθω।

Υποθέτω πως κάπως έτσι αισθάνεται η μαμά μου όταν μου λέει οτι είμαι το μικρό της μωρό। Αυτά τα παιδάκια στα μάτια μου θα είναι πάντα παιδάκια γιατί τα πρόσεχα σαν μαμά τους τότε। Είναι λίγο ανόητο αλλά όταν είδα ένα απο αυτά να έχει σχέση του μίλησα για το σεξ λες και δε θα έχει κάνει २० χρονών κοπέλα... Χαζό? Τι να πω δε ξέρω... Πάντως δεν έχει να κάνει με μητρικό ένστικτο।

ΚΑι μιας που το γυρίζω εκεί, τις προάλλες συνάντησα μια φίλη μου απο τα παλιά। Ήμασταν συμμαθήτριες στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό και πάει λέγοντας। Κουβέντα στη κουβέντα αναφέραμε μια άλλη συμμαθήτρια μας η οποία αρραβωνιάστηκε και εκεί κάπου έπαθα ένα σοκ διότι ανακάλυψα οτι δεν είναι η μόνη। Η μία έχει παιδί 2 χρονών, η άλλη παντρεύτηκε κι έχει μωράκι, η άλλη παντρεύεται μετά απο 8 χρόνια σχέσης και η κοπέλα με την οποία μιλούσα, συζεί με τον φίλο της। Οκ... Did i miss a memo or something?

Ούτε καν μου περνάει απο το μυαλό τώρα να παντρευτώ και πόσο μάλλον να κάνω παιδί। Δεν είναι οτι είμαι πιτσιρίκα αλλά...εχμ όχι fuck it, ναι είμαι πιτσιρίκα, είμαι 24, θέλω να κάνω τη ζωή μου, να έχω σχέση, να πηγαίνω διακοπές, να ξενυχτάω, δε ξέρω, να μην έχω τέτοιες ευθύνες τέλος πάντων। Τώρα θα μου πεις τυχερά είναι αυτά... Ναι το να βρεις κάποιον που θες να περάσεις τη ζωή σου μαζί του, το ρίχνω και λίγο στη τύχη αλλά το να κάνεις παιδί είναι σαν τη διαφήμιση του 11888! Τυχαίο? Δε νομίζω!!!!!

Όπως και να' χει, ο καθένας ζει με τον τρόπο που επιλέγει και αν αυτό θέλανε τους εύχομαι να είναι πάντα ευτυχισμένες। Εγω απλά δεν έχω φτάσει σε εκείνο το σημείο.....

Το δικό μου ΟΧΙ.

2010-06-06T13:54:00.000-07:00

Πριν λίγες μέρες και πάνω σε μια συζήτηση περί οικονομικής κρίσης, ο καλός μου με συμβούλεψε να τραβήξω όλα τα χρήματα μου απο τη τράπεζα -όχι οτι έχουν μείνει και πολλά μέσα- γιατί σε περίπτωση που το κράτος κηρύξει πτώχευση, όλες οι τράπεζες θα "αδειάσουν"। Πείτε με χαζή αλλά δεν ήξερα τι συμβαίνει σε περίπτωση πτώχευσης και υποψιάζομαι οτι και πολλοί άλλοι δε γνωρίζουν। Αφού ενημερώθηκα, έπιασα τους δικούς μου και τους συμβούλεψα να κάνουν το ίδιο καθώς και να συζητήσουμε τι θα κάνουμε σε περίπτωση που γίνει κάτι τέτοιο।

Όπως οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες κι εμείς δεν γνωρίζαμε απο καλή οικονομική διαχείριση, στη περίοδο των παχιών αγελάδων ανοιχτήκαμε, πήραμε δάνεια, εγω πήρα αυτοκίνητο και τώρα που έσκασε η βόμβα ΔΝΤ δε ξέρουμε τι θα τα κάνουμε। Γιατί αμα μείνεις χωρίς φαγητό, τι να το κάνεις το αμάξι? Μπορεί ν' ακούγεται τραβηγμένο αλλά και οι συνθήκες διαβίωσης θα είναι τραβηγμένες αν φτάσουμε εκεί।

Το μόνο που πραγματικά ήθελα για τη ζωή μου είναι να είναι άνετη, όχι με υπερβολές। Ήθελα να παω σχολείο, να κάνω φίλους, να σπουδάσουμε μαζί, να βρω μια δουλειά -που να δουλεύω, τεμπέλα δεν είμαι- και φυσικά να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που να με αγαπάει και να κάνω οικογένεια μαζί του। Αυτή τη περίοδο προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω αυτή την ελπίδα ζωντανή। Την ελπίδα οτι όλα όσα ονειρεύτηκα, τα απλά και καθημερινά πράγματα που όλοι θέλουμε, θα συμβούν।

Θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι οτι θα έχω ένα καλό μέλλον στη χώρα μου, δε θέλω να ονειρεύομαι οτι κερδίζω το τζόκερ και τα γράφω όλα στα @@ μου। Θέλω επιτέλους να δω στη τηλεόραση μου έναν άνθρωπο που να συμμερίζεται την άποψη μου και να νοιάζεται για αυτόν τον τόπο। Τώρα το μόνο που βλέπω είναι αρπακτικά και κότες, οι μεν να προσπαθούν να ρουφήξουν όσο χρυσό μπορούν και οι άλλοι να αποφύγουν τις ευθύνες που μόνοι τους φορτώθηκαν।

Αν δε μπορείτε ν' ανταπεξέλθετε κύριοι τότε να παραιτηθείτε γιατί εγω απο τα όνειρα μου δε παραιτούμαι για κανέναν.

Happy b-day to me!!

2010-05-06T01:22:00.000-07:00

Να ζήσω η ξανθούλα
και χρόνια μου πολλά
μεγάλη να γίνω
με βαμμένα μαλλιά
παντού να σκορπίζω
αγάπη και φως
και όλοι να ξέρουν
τη χώρα του Ρ-οζ!!!!!!!!!

Σήμερα γίνομαι 24!! !

You're in the army now.

2010-05-04T13:53:00.000-07:00

Καλά, δεν είναι αυτή τη στιγμή αλλά θα πάει σε λίγους μήνες।
Ναι σωστά κατάλαβες, μιλάω για τον φίλο μου।

Αποφασίστηκε, κόπηκε και η αναβολή, Αύγουστο φεύγειιιι....

Και σήμερα πραγματικά θέλω τις απόψεις σας।

Εγω γκόμενο φαντάρο δεν είχα ποτέ αλλά απο οτι έχει πάρει το αυτί μου όλα πάνε σκατά όταν πάνε στρατό। Δε ξέρω τι στο καλό τους βάζουν στο φαί αλλά αλλάζουν μου είπαν, ξεχνάνε μου είπαν, κερατώνουν μου είπαν... Τώρα εγω πρέπει να φανώ ψύχραιμη ε? Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις το ίδιο και αυτό μου το είπαν... Υπήρχαν λέει ζευγάρια που έμειναν μαζί κατά τη θητεία...και χωρίσαν αμέσως μετά।

Το συζήτησα με τον άμεσα εμπλεκόμενο και μου είπε να μη φοβάμαι τίποτα। Αυτά τα παθαίνουν αυτοί που δε ξέρουν τι πάνε να κάνουν και τι θέλουν στη ζωή τους। Ναι। Έτσι। Ψυχραιμία। Άλλωστε, ο αδερφός του υπηρετεί στην ίδια πόλη και έχει διανυκτέρευση, γιατί όχι κι ο άλλος αδερφός λοιπόν?

Να πω την αλήθεια, για να μη λεω και μόνο χαζομάρες για το κείμενο, δε φοβάμαι...πολύ।
Θα στεναχωρηθώ πολύ αν είναι κάπου μακριά και δε μπορώ να τον δω σίγουρα αλλά πιστεύω οτι αν μια σχέση έχει γερά θεμέλια και είναι συνειδητοποιημένος ο άλλος όλα πάνε καλά। Κέρατα και ιστορίες συμβαίνουν σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς θα το κάνανε। Είναι όπως η ιστορία με τη γυναίκα και το μπουκάλι। Αν τη κλείσεις σ' ένα μπουκάλι κι αυτή θέλει να σε κερατώσει θα πάει με το φελλό। Ε λοιπόν αν ο φίλος μου περιμένει να πάει φαντάρος για να ξενοπηδήσει τι να πω...

ΥΓ : Μωρό μου σου κάνω δώρο σύνδεση ιντερνετ για το laptop και 9μηνη συνδρομή στο youjizz για τις κρύες φανταρικές νύχτες του χειμώνα :P (κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρόγυρευε!!)

Κρίση, με πιάνει κρίση.

2010-04-30T15:35:00.000-07:00

Αυτό που λέει ο τίτλος।

Περνάω μεγάλη κρίση। Ανασφάλειας συγκεκριμένα। Ελπίζω στιγμιαία।

Ξάπλωνα δίπλα στο μωρό μου τώρα και σκεφτόμουν όλα αυτά που θέλω να γράψω (και γράφω προφανώς)। Όχι δε περνάω κρίση ανασφάλειας με τη σχέση μου। Το αντίθετο μάλιστα। Όλα κυλούν υπέροχα στή χώρα του Ρ-οζ।

Τραγουδάω। Κι εδω ξεκινούν οι ανασφάλειες।

Κάποιοι απο εσάς το ξέρετε οτι τραγουδάω, κάποιοι άλλοι όχι। Αν είστε στη 2η κατηγορία μπορείτε να ακούσετε παλιά, πολύ παλιά δείγματα της καλλιτεχνικής μου φύσεως στο διπλανό link στα αριστερά σας "Listen to me"। Anyway, στο τραγούδι μετράνε κάποιοι συγκεκριμένοι παράγοντες। Το ταλέντο (δηλαδή η φωνή), το μυαλό (και το πως χειρίζεσαι προφανώς την εικόνα σου), η εμφάνιση και το πόσο φιλόδοξη είσαι। Ας τα πιάσουμε ένα ένα।

Εγω φωνάρα δεν έχω। Το ξέρω। Σε ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού όπως η pop τα καταφέρνω αξιοπρεπώς καθότι συνδυάζω και τη σκηνική παρουσία αλλά ως εκεί। Σοπράνο δεν είμαι, έκταση τρελή δεν έχω, ένα σπασμένο διάφραγμα έχω και αναπνοές απο το στέρνο। Πάνω απ'όλα αυτογνωσία। Μυαλό έχω αλλά δεν έχω καμία διάθεση να γλύφω για δημόσιες σχέσεις και εντάξει δεν είμαι και η Madonna!! Εμφάνιση καλή, αν εξαιρέσεις κι εσύ όπως ο Ρους, τα μερικά κιλάκια παραπάνω τα οποία όλο λέω θα χάσω και σκατούλες κάνω। Όσο για τη φιλοδοξία έχω αρκετή αρκεί αυτό να μη σημαίνει οτι θα πέσω στα τέσσερα για τον κάθε τυχαίο μάνατζερ που θέλει να με προωθήσει। Λυπάμαι αλλά εγω δε ξεπουλιέμαι στα περίπτερα για είκοσι ευρώ (όχι ούτε για πενήντα, είμαι σαν τη mastercard = αξία ανεκτίμητη)!!

Οπότε για να καταλήξουμε έχουμε μια μέτρια φωνή, μια πολύ καλή σκηνική παρουσία με μία απλά καλή εμφάνιση, όχι αρκετά φιλόδοξη για να κάνει τα πάντα πονηρά και μη και όχι αρκετά έξυπνη ώστε να καταφέρει αυτά που θέλει χωρίς να κάνει τα πονηρά που προανέφερα। Το ακούσατε αυτό το μπουμ? Το όνειρο μου ήταν।

Ναι μαμά και μπαμπά, ξέρω οτι εκπλήσεστε, ειδικά εσυ μπαμπά (πρώην τραγουδιστή) που το όνειρο της ζωής μου είναι να γίνω τραγουδίστρια। Που στα δώδεκα μου έγραψα το πρώτο μου τραγούδι। Που στα δεκαπέντε μου ονειρευόμουν τα grammys। Που κοντεύω 24 κι ακόμη κλείνομαι στο δωμάτιο μου και τραγουδάω και χορεύω με τη μουσική τέρμα। Ναι αυτό είναι τ'όνειρο μου। Και δε κάνω τίποτα απολύτως γι'αυτό। Και τα χρόνια περνάνε και το μόνο που σκέφτομαι είναι οτι θα είμαι σαράντα χρονών με २ παιδιά να διηγούμαι ιστορίες που σαν μικρό παιδί κι εγω έτρεχα και τραγουδούσα σε διάφορα συγκροτήματα αλλά ποτέ δε κυνήγησα κάτι περισσότερο।

Που αντι να στρώσω τον κώλο μου να ιδρώσει να χάσω τα κιλά που με βασανίζουν στη σκηνή, αντί να κάνω μαθήματα φωνητικής και να εξασκούμαι συνέχεια, αντί να κάνω γνωριμίες και μικρά βήματα για να κυνηγήσω τ΄ όνειρο μου, εγω που έχω την ενέργεια ίση με 10 Καλομοίρες, εγω γράφω στο blog πόσο ανασφαλής και πόσο μικρή νιώθω μπροστά στ' όνειρο μου που καταρρέει!

Και ερωτώμαι αγαπητοί αναγνώστες, για ένα όνειρο δε ζούμε γαμώτο?

fake profile

2010-04-29T08:36:00.000-07:00

Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία αλλά για το πρώτο δεν είμαι σίγουρος।
Άλμπερτ Αϊνστάιν

Πόσο δίκιο είχε έτσι?
Φαντάζομαι όλοι μας έχουμε γνωρίσει κάποιον που να μας έκανε να αναφωνήσουμε "μα είναι δυνατόν να είναι τόσο ηλίθιο?"! Και όμως, οι ηλίθιοι κυκλοφορούν ανάμεσα μας, είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, άλλους τους αναγνωρίζεις με τη πρώτη ματιά και άλλους τους αντιλαμβάνεσαι με τη πρώτη λέξη που θα πούνε। Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι βλάκες είναι πολλοί και ανίκητοι λόγω εμπειρίας। Πάντα όμως μας εκπλήσσουν με καινούργια επίπεδα χαμηλής νοημοσύνης όπως για παράδειγμα αυτό το πράγμα...

Maria Dimitriou

Το αποκαλώ πράγμα διότι ακόμη δεν έχει εξακριβωθεί το φύλο αυτού του...θα το έλεγα ζώο αλλά θα είναι προσβολή για τα μικρά τετράποδα οποτε θα συνεχίσω να το αποκαλώ πράγμα। Αυτό ladies and gents είναι ένα μικρό δείγμα της ανθρώπινης βλακείας που κυκλοφορεί ελεύθερη ανάμεσα μας। Αυτό είναι ένα fake profile το οποίο χρησιμοποιεί προφανώς τις φωτογραφίες μου και προσποιείται οτι είμαι εγω, έχοντας २००० φίλους στο facebook।

Δηλαδή, μισό λεπτό να το κατανοήσω... Ξυπνάς ένα πρωί, βλέπεις τα μούτρα σου στον καθρέφτη και λες "Μα είμαι τόσο μπαζο? Τι να κανω για να νιώσω καλύτερα? Το βρήκα! Θα κλέψω τις φωτογραφίες κάποιας άγνωστης και θα προσποιηθώ οτι είμαι όμορφη για λίγο"! Αν μπορεί κάποιος να σκεφτεί έναν έξυπνο λόγο για τον οποίο κάποιος χρησιμοποιεί τις φωτο σου στο facebook ας μου πει γιατί εγω αυτό ξέρω οτι το κάνουν μόνο σε διάσημους ηθοποιούς και τραγουδιστές και εγω απότι θυμάμαι δεν είμαι κάτι απο τα २!!

Όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι। Εκνευρίζεσαι ΠΟΛΥ। Κάνεις reports κι εσύ και οι φίλοι σου και περιμένεις να σβηστεί। Και μετά συνειδητοποιείς οτι αυτός ο άνθρωπος που το έκανε αυτό εκτός απο τρομερά ανόητος πρέπει να είναι και τρομερά δυστυχισμένος। Να προσποιείσαι οτι είσαι κάποιος άλλος στο facebook για να νιώσεις οτι είσαι κατι? Δεν είναι

ps: Feel free to report her/him...

ΔΝΤ ΔΝΤ!!

2010-04-27T13:13:00.000-07:00

Δεν είμαι άνθρωπος που ασχολείται με τη πολιτική, με αφήνει παγερά αδιάφορη! Επίσης, είμαι χάλια σε οτι αφορά τα οικονομικά, θεωρητικά και πρακτικά, αντικειμενικά και υποκειμενικά।Όπως οι περισσότεροι σε αυτή τη χώρα, δε κάνω καλή διαχείριση των χρημάτων μου αλλά όπως ελάχιστοι στη χώρα μου, εγω το αντιλαμβάνομαι। Ξέρω πολύ καλά οτι δε χειρίζομαι σωστά τα έσοδα μου και τα έξοδα μου। Και πολύ σωστά εδώ θα ρωτήσεις "Αφού το ξέρεις, γιατί δε κάνεις κάτι γι'αυτό?"!

Γιατί ξέρω οτι βουλιάζω στα χρέη (καλά δε πεθαίνω κιόλας) αλλά εξακολουθώ να πιστεύω οτι όλα πάνε καλά και θα ανακάμψω χωρίς να μου μπει το αυγό στον κώλο। Δεν έχω πραγματική συναίσθηση του ΠΟΣΑ ακριβώς χρωστάω μέχρι που με παίρνει η τράπεζα τηλέφωνο και με ρωταει για τη δόση του αυτοκινήτου। Παρόλ' αυτά και το ταξιδάκι μου κανόνισα να παω και τις διακοπές για το καλοκαίρι σχεδιάζω και να αμα δε πληρωθεί το αμάξι γιατί εγω έχω μάθει να ζω χωρίς συνέπειες.

Το πιο εύκολο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω τώρα είναι να γράψω ένα κείμενο για το γαμημένο ΔΝΤ που ήρθε εδώ χωρίς κανένα δικαίωμα και μας κάνει κουμάντο, για τους μπάσταρδους πολιτικούς που μας φορτώσαν όλες τις μαλακίες τους, τα λάθη τους και μας άφησαν να βγάλουμε το φίδι απο τη τρύπα। Γι' αυτά και γι' άλλα τόσα θα μπορούσα να γράφω। Και ναι, κάποια απο αυτά αν όχι όλα, έχουν βάση। Έχουμε δίκιο।

Αλλά τέτοιο πάτο δεν έχει ούτε η Τζούλια। Έχουμε πέσει πιο χαμηλά απο ποτέ, αντιλαμβάνεστε οτι είμαστε τριτοκοσμική χώρα? Πέρασαν Τούρκοι, Γερμανοί, Ιταλοί, είχαμε πόλεμο, βασιλιά, είχαμε όλων των ειδών τα πολιτεύματα και πέσαμε απο μόνοι μας! Δε μπορεί να μη φταίμε εμείς για τίποτα। Θέλετε να το ρίξουμε στο οτι εθελοτυφλούμε προκειμένου να εξυπηρετήσουμε το βισματάκι μας? Θέλετε να κατηγορήσουμε τη λανθασμένη επιλογή μας στις εκλογές?

Κατηγορήστε οτι σας βολεύει καλύτερα। Βρίστε το ΔΝΤ, βρίστε τα κόμματα, βρίστε κι εμένα αν διαφωνείτε। Όλοι φταίμε, κάποιοι περισσότερο κάποιοι σαφέστατα λιγότερο αλλά όλοι μας και εννοώ ΟΛΟΙ πρέπει να αντιδράσουμε και να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας। Και δεν εννοώ βανδαλισμούς γιατί με κάθε σκάνδαλο που γίνετε σε αυτή τη χώρα βρίσκουμε ευκαιρία να τα σπάσουμε όλα (όχι τίποτα άλλο αλλά έχουμε και συχνά σκάνδαλα)!!

Ο κόσμος πρέπει να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της μαύρης αυτής τρύπας χωρίς όμως να πανικοβληθεί। Όταν το καταφέρουμε αυτό θα έχουμε μια ελπίδα। Αλλιώς προσευχηθείτε όπως προσεύχομαι κι εγω να μας αναλάβει σαν χώρα η Ελβετία μπας και γλυτώσουμε...

*ΔΝΤ= Διεθνές νομισματικό ταμείο...

Torn

2010-04-25T09:07:00.000-07:00

Είμαι στο αυτοκίνητο και γυρίζω σπίτι. Μόλις αγόρασα κάρτα μνήμης για την ολοκαίνουργια nikon d3000 μου και βιάζομαι να επιστρέψω για να τραβήξω τις πρώτες μου φωτογραφίες. Καινούργιο hobby βλέπεις. Πατάω λίγο πιο δυνατά το γκάζι και νιώθω τον πόνο πιο έντονα. Πριν 2 μέρες χτύπησα τον αστράγαλο μου (προφανώς τον δεξιό αφού πατάω γκάζι)! Μουδιάζω αλλά αυτό δεν είναι απο τον πόνο.

Τον τελευταίο χρόνο έχω χάσει την έμπνευση μου. Που κολλάει αυτό με τα παραπάνω? Αυτό με πονάει περισσότερο απο κάθε άλλο. Για μένα η έμπνευση μου είναι πηγή ζωής. Με αυτή τρέφομαι. Κι επειδή η έμπνευση σαν έννοια είναι πολύ γενική θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Δε ξέρω τι και πως να γράψω στο blog, στίχους γράφω σπάνια, ακόμη και με τη φωτογραφία μόλις ανακάλυψα οτι δεν ξέρω τι θα τραβήξω. Λες κι η φαντασία μου τράβηξε shutdown και με άφησε σ' ένα μέρος όπου συχνάζουν όλοι αυτοί οι βαρετοί άνθρωποι που τα βλέπουν όλα μονοδιάστατα.

Πρέπει να ερεθίσω το μυαλό μου? Πρέπει να αποκτήσω καινούργιες παρέες που θα μου δώσουν ιδέες? Η΄μήπως πρέπει να γίνω κι εγω Φοίβος, να το γυρίσω στην αντιγραφή άλλων κειμένων, άλλων τραγουδιών? Νιώθω οτι κάτι χάνω. Έχω την εικόνα αλλά δε βλέπω κάτι. Χρειάζομαι καινούργιες εμπειρίες? Perhaps.

Ίσως το θέλω και το ψάχνω υπερβολικά πολύ. Ίσως αν χαλαρώσω να μου έρθουν οι στίχοι, οι φωτογραφίες, τα κείμενα. Άραγε η έμπνευση έχει τέλος? Μήπως εξάντλησα τη δική μου? Πολλές απορίες έχω για χαζοξανθιά. Απλά αυτή η κατάσταση δε μοιάζει να έχει τέλος.

Όσο βρισκόμουν στις Σέρρες έγραφα συνέχεια στίχους. Όταν γύρισα απο Σέρρες πίσω στη Θεσσαλονίκη έγραφα κάθε μέρα στο blog. Και δώστου ποιήματα και δώστου ρομαντζάδες. Τώρα πάπαλα. Τώρα το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι οι δόσεις του αυτοκινήτου, οι υποχρεώσεις στη δουλειά και το μαλλί μου.

Θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου, τη φαντασία μου, θέλω να δημιουργώ, να ονειρεύομαι, να μη με νοιάζει το ΔΝΤ, να μη με νοιάζει το ωράριο στη δουλειά, να είμαι ερωτευμένη και να το τραγουδάω, να είμαι ανοιχτόμυαλη και να βλέπω πράγματα που οι άλλοι δε βλέπουν. Θέλω να ξυπνήσω τη Ραφαέλλα μέσα μου. Θέλω να ξαναπαω στη χώρα του Ρ-οζ.

Gallop

2010-04-21T11:13:00.000-07:00

Προβληματίζομαι.
Τελικά σε μια σχέση πρέπει να έχεις κοινά με τον άλλο ή είναι καλύτερο να μην έχετε κοινά ώστε να συμπληρώνεται ο ένας τον άλλο?

Ρώτησα τους φίλους μου.
-Η Λ. είπε οτι ο πρώην της δεν καταλάβαινε το είδος μουσικής που αυτή άκουγε, ούτε τη καταλάβαινε όταν αυτή έτρωγε υγιεινά. Οπότε η Λ. υποστηρίζει οτι πρέπει να έχεις κοινά.
- Ο Α. είπε οτι πρέπει να έχεις κοινά. Τον ρώτησα όμως "έτσι δε βαριέσαι πιο εύκολα?" και μου απάντησε το αντίθετο "αν δεν εχετε κοινά αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα που δε θέλεις".
- Η Μ. είπε οτι δε θέλει να έχει κοινά αλλά με βασική προϋπόθεση να μην υπάρχει κόμπλεξ.
- Ο Γ. απάντησε πολύ απλά "τα ετερώνυμα έλκονται". Η Κ. συμφώνησε μαζί του.
- Η Β. είπε οτι πρέπει ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο αλλά να μην είναι τελείως διαφορετικοί κόσμοι.

Προσωπικά, δε ξέρω τι απάντηση θα έδινα αλλά νομίζω οτι ο κολλητός μου τη βρήκε για μένα.

"Τίποτα απο τα δύο. Σημασία έχει ο άλλος να σε κάνει να χαμογελάς!"

this is a woman's world...

2010-04-20T00:54:00.000-07:00

Χτες ξεκίνησα να γράφω ενα κείμενο για την ανακύκλωση των σχέσεων, ξέρετε, απο αυτές που χωρίζεις και μετά ξαναγυρνάς στον/στην πρώην σου και μετά ξαναχωρίζεις και αυτός ο φαύλος κύκλος δε κλείνει ποτέ. Μόνο που όταν ξεκίνησα να το γράφω συνειδητοποίησα οτι πραγματικά δε με ενδιαφέρει και δε θέλω καν να το σκεφτώ σαν θέμα. Γιατί? Γιατί είναι κάτι που δε θα έκανα ή εστω δε κάνω πλέον. Δε θα γυρνούσα ποτέ μα ποτέ σε πρώην, όποιος κι αν ήταν αυτός, για πολλούς λόγους. Άλλωστε αυτή τη στιγμή είμαι σε μία πολύ καλή σχέση για να σκέφτομαι τέτοια πράγματα.

Και τότε θυμήθηκα κάτι άλλο.

Θυμήθηκα τη στιγμή που είδα μια φωτογραφία του φίλου μου στο facebook. Όχι μια τυχαία φωτογραφία. Μια φωτογραφία του αγκαλιά με τη πρώην του και για μισό λεπτό... η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη τη περίοδο που εμείς φλερτάραμε/βγαίναμε/κάτι παιζόταν, όπως θέλεις πες το. Κι εκεί κάπου φόρτωσα. Ευτυχώς για τον φίλο μου είχε μια πολύ καλή δικαιολογία για όλα αυτά, με έπεισε και αργότερα συνειδητοποίησα και μόνη μου οτι κάτι τέτοιο ανήκει στο παρελθόν αφού τώρα είναι μαζί μου και δεν μου έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια ενός φίλου...

"Μαλακία σου που τα παίρνεις για τις πρώην.

Ο άνδρας σου (και ο καθένας) είναι ένα προϊόν που σου ήρθε εσένα στη σημερινή του ραφιναρισμένη μορφή χάρη στις πρώην του. Αν μη τι άλλο, τους χρωστάς.

Τι τους χρωστάς; Ότι τον πήρανε σε beta version, τον στρώσανε, ότι του μάθανε να γαμεί, ότι τον βοήθησαν να καταλαβαίνει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, ότι κατάλαβε τι θέλει στη ζωή του."

Σύμφωνα με τον φίλο μου λοιπόν όχι μόνο δε πρέπει να θυμώνω και να ζηλεύω με τις πρώην του φίλου μου αλλά τους χρωστάω και χάρη. Οφείλω να παραδεχτώ οτι εν μέρη έχει δίκιο και δε θα το δω απλά σαν τη νυν γκόμενα αλλά και σαν πρώην.

Αυτό το βλαχάκι που εσύ κυκλοφορείς τώρα με τα polo μπλουζάκια και τα ωραία (πεντακάθαρα) παπουτσάκια, που ξέρει πως να σου γλύφει το λαιμό και πληρώνει στο πρώτο ραντεβού, το είχα εγω. Και όταν είχε βγει μαζί μου πρώτο ραντεβού είχε βγάλει τα ψιλά του να πληρώσει. Και όταν βγαίναμε έξω κυκλοφορούσε σαν να πήγαινε στα χωράφια. Και ναι πολύ πιθανό αν δεν ήμουν εγω, να μην ήξερε καν τι θα πει καλό σεξ (τι μετριοφροσύνη). Γι'αυτό κι εσύ μου χρωστάς και όλες χρωστάμε κάποια πράγματα η μία στην άλλη.

Θυμάμαι τη φίλη μου την Άλεξ όταν παντρεύτηκε προσφάτως τον καλό της και μας εξιστορούσε τις πρώτες νύχτες της με τον άντρα της, ο οποίος φορούσε άσπρα εσώρουχα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια της

"οι άντρες δε καταλαβαίνουν πολλά πράγματα αλλά γι'αυτό υπάρχουν οι γυναίκες.... τον παίρνεις όπως είναι και σιγά σιγά κάποια πράγματα αλλάζουν. Όταν τα έφτιαξα με τον Π. φορούσε κάτι άσπρα φανελάκια... Ε μετά απο κανά μήνα πήγα και του πήρα εγω μια ντουζίνα μαύρα να έχει να φοράει! Από τότε παίρνει και αυτός μόνο μαύρα!"

Συμφωνώ, τα άσπρα εσώρουχα στον άντρα είναι ντεκαυλέ εκτός αν φοράει άσπρο φανελάκι με τζιν παντελόνι και όλο αυτό συνοδεύετει μ' ένα καλό πακέτο κοιλιακών!! Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο σέξυ δείχνει ένας άντρας στα εσώρουχα του αλλά το πείσμα μιας γυναίκας να αλλάξει κάποια πράγματα στον άντρα, είτε αυτό αφορά το παρελθόν του είτε τα εσώρουχα and please dont get me wrong όταν λεω οτι τον αλλάζει. Δε σημαίνει οτι πιέζουμε κάποιον ή αλλάζουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Ας το πούμε οτι βελτιώνεται και εξελίσσεται μέσα απο τη σχέση και σε αυτό βάζουμε πολύ το χεράκι μας.

Να κάνω μια μικρή παρενθεση εδώ για να πω ξανά οτι δε το κάνουν όλες οι γυναίκες αυτό. Μαρία, ετών 35, ανύπαντρη, απο καλή οικογένεια, μορφωμένη, εμφανίσιμη, με τη δουλειά της και τις φίλες της. Και... παράξενη. Ψάχνει άντρα. Μόνο που αυτός ο άντρας πρέπει να έχει καλή δουλειά, να έιναι όμορφος, έξυπνος, καλός μαζί της, καλός στο σεξ και...να μη φοράει άσπρες κάλτσες γιατί άντρα με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά γνώρισε απλά ο καημένος φορούσε άσπρες κάλτσες.

Και τώρα χάσαμε το γαμπρό για ένα ζευγάρι κάλτσες...

Ανακύκλωση

2010-04-13T13:47:00.000-07:00

Να μη ξεχάσω κάποια στιγμή να γράψω για την ανακύκλωση μιας σχέσης.

Update 11:56

επίσης να γράψω για την επιρροή του στρατού στις σχέσεις

Update 11:58

και για τις παραξενιές που αποκτούν οιγυναίκες μεγαλώνοντας

update 12:00

αυτά

Rafaellicious celebrates!

2010-04-06T02:16:00.000-07:00

Σε ένα μήνα ακριβώς γίνομαι 24.
Νιώθω οτι μεγάλωσα.
Που να φτάσω και στα 30.
Έχει πολύ ωραίο καιρό έξω και θέλω να πάρω το ποδηλατάκι μου, να βάλω το ψάθινο καπελάκι μου και να το παίξω τουρίστας στη παραλία.
Μόνο που δεν έχω ποδήλατο.
Ούτε ψάθινο καπέλο έχω.
Αλλά φέτος θα πάρω.
Γιατί τώρα θα μεγαλώσω και θέλω να κάνω τα πράγματα που θέλω και μπορώ τώρα που με παίρνει ακόμη.
Θα κάνω μια λίστα με όλα όσα θέλω να κάνω.
Μπα, θα μου πάρει μέρες.
Θα κάνω με λίστα με όσα θα κάνω σίγουρα.
Κι αυτό θα μου πάρει μέρες.
Όπως και να έχει, τα προεόρτια των γενεθλίων μου ξεκινάνε.
Και σας υπόσχομαι, αυτός θα είναι ο πιο ανώριμος μήνας στη ζωή μου.

Σκέψου θετικά

2010-03-31T00:13:00.000-07:00

Σήμερα ξύπνησα με θετική, πολύ πολύ θετική διάθεση. Άλλωστε, είναι η τελευταία μέρα δουλειάς για αυτή την εβδομάδα plus one more day καθότι Δευτέρα καθόμαστε και αυτό κάνει αυτή τη Δευτέρα και τη Καθαρά Δευτέρα, τις καλύτερες Δευτέρες του χρόνου.

Σήμερα θα φύγουμε στο χωριό εγω, η λατρεία μου και οι 2 τετράποδες λατρείες μου Bond κι Elvis, θα πάμε βόλτα στη παραλία, θα φάμε ψαράκια και θα πιούμε ουζάκι, θα χαλαρώσουμε και θα πάρουμε τη πρώτη καλοκαιρινή ανάσα.

Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα, όχι μόνο γιατί χτες έμαθα οτι η λατρεία μου ετοιμάζει κάποια έκπληξη, οχι μόνο γιατί είναι μια μέρα λιγότερη μέχρι τα γενέθλια μου και μία περισσότερη μαζί του, όχι μόνο γιατί πλησιάζουν τα live μας και τρελαίνομαι αλλά γιατί έτσι.

Γιατί σήμερα ξύπνησα απο τη καλή πλευρά της ζωής και δε με σταματάει τίποτα.

Υποσημείωση
...και τώρα που το θυμήθηκα χτες είχε LOST.
/jumpin up and down

Think about it...

2010-03-30T03:50:00.000-07:00

Τώρα τελευταία προσπαθώ να συνειδητοποιήσω κάτι που ναι μεν το έχω πάρει χαμπάρι απο καιρό, πως θα μπορούσα να μη το πάρω άλλωστε αφού όλοι μου το υποδεικνύουν, απο την άλλη δε...ΔΕ! Δε μπορώ να το χωνέψω σε βάθος. Δε το ρουφάει το μυαλουδάκι μου πως το λένε.

Όλοι μου λένε οτι σκέφτομαι υπερβολικά πολύ κι όχι με την έννοια της υπερφυσικής διάννοιας αλλά την άλλη, του ανθρώπου που αναλύει τα πάντα σε βάθος, σε βαθμό ηλιθιότητας, τόσο που εκνευρίζω τους άλλους και στεναχωρώ τον εαυτούλη μου. Γιατί όταν τα αναλύεις όλα πάντα βρίσκεις ατέλειες, παιδεύεσαι με τις ώρες αναλύοντας αν, πως και γιατί που μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σημασία.

Αλλά έτσι είμαι εγω. Δε ξέρω τι προκάλεσε όλο αυτόν τον εσωτερικό πανικό και τη συνεχή ανασφάλεια αλλά έτσι είμαι. Και ειλικρινά, δε ξέρω αν θα σταματήσω ποτέ να αναλύω τα πάντα. Είμαι 23 χρονών και ησυχία δε βρίσκω. Αναλύω τη σχέση μου, τον φίλο μου, αυτά που λέει, τη δουλειά μου, τα μαλλιά μου, το είναι μου. Ξέρετε πόσο κουραστικό είναι αυτό? Δε φαντάζεστε καν. Πάνω απ' όλους για μένα.

Αν μπορώ να το ελέγξω? Το παλεύω ειλικρινά. Γιατί αγαπάω τρομερά τον φίλο μου και δε θέλω να μου λέει ναι και να σκέφτομαι μήπως εννοεί όχι. Προσοχή δε μιλάμε για εμπιστοσύνη. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Το χειρότερο σε αυτή τη κατάσταση είναι οτι πυροδοτείτε απο άσχημα γεγονότα και δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο χειρότερο δυνατόν σημείο. Ταλαιπωρώ το μυαλουδάκι μου γιατρέ μου, τι να κάνω?

Όλοι μα όλοι, including my therapist, προτείνουν να ΧΑΛΛΛΛΑρώσω, να φάω μια χαλλλλαρόπιτα και να στρώσω. Σας έχω ξαναπει πόσο μα πόσο εκνευρίζομαι με αυτή τη φράση ε? Ναι πρέπει να αντιμετωπίζω τη ζωή μου πιο φευγάτα, πιο αθώα, ίσως και πιο παιδικά.

Κάποιοι είπαν οτι θα πρέπε τώρα να γλεντάω, να κάνω τη ζωάρα μου και να το διασκεδάζω. Μόνο που εγω διασκεδάζω διαφορετικά. Ποτέ δεν ήμουν παρταλέ τυπάκι. Είμαι σπιτόγατα κι αισθηματίας σαν τον Μάκη. Και ξέρετε τι παθαίνουν οι αισθηματίες ε? Τη πατάνε μια ζωή.

Γιατρέ μου βοήθεια....Μόλις χρησιμοποίησα φράση απο τραγούδι του Χριστοδουλόπουλου.....

Υποσημείωση
Μόλις διάβασε η συνάδελφος μου το κείμενο μου είπε "καλά τα λες, έτσι είναι και αφου το παραδέχεσαι κάτι είναι κι αυτό. Είναι μια αρχή και "η αρχή είναι το ήμισυ του παντός". Κάνω πρόοδο κιόλας...

Μαρία Ραφαέλλα

2010-03-26T17:54:00.000-07:00

Δεν έχω μάθει να γράφω
για τραγούδια που γελάνε
πιο πολύ μ' έχουν πληγώσει
όλοι αυτοί που με αγαπάνε
απο μικρή είχ'αποκλείσει
τους ιππότες στα όνειρα μου
δεν υπάρχουνε παλάτια
για να κλείσω την καρδιά μου
τη ζωή μου δε θα γράψουνε
ποτέ σ' ένα βιβλίο
δε θα φτάσει η μελάνη
να γραφτούν τόσα αντίο
μη σου φαίνεται αστείο
είναι η πικρή μου αλήθεια
κάθε βράδυ πριν τον ύπνο
δε διαβάζω παραμύθια
ρίχνω μόνο μια ματιά
σε όλα αυτά που έχουν περάσει
σε όσα έδωσα και πήρα
στους αγώνες που έχω χάσει
δε πειράζει αν ματώνω
τις πληγές η νύχτα κρύβει
μα δε δέχομαι να ζήσω
μια ζωή μικρή και λίγη

Τα δικαιώματα ανήκουν στη Μ. Χριστοφορίδου

Eurovisionisteite!!

2010-03-01T01:32:00.000-08:00

Ξεχάστε την οικονομικη κρίση, τον Όλι, τους Γερμανούς!! Τώρα έρχεται η Eurovision!! Θα δώσουμε την απάντηση μας στη Γερμανία βαθμολογώντας τους με 1! Θα δείξουμε στους ευρωπαίους τι εστί Ελλάδα!!

Βέβαια, για να τους δώσουμε να καταλάβουν πρέπει να πάμε με ένα τραγούδι δυναμικό κι εμείς ξέρουμε πολύ καλά απο δυναμισμό! Λύρες, ποντιακές, κρητικές, beat, ελληνική λέξη κλειδί, χορευτικά φωκά ευαγγελινού και είμαστε έτοιμοι! Ποιό απο τα τραγούδια που ανακοινώθηκαν λοιπόν κρύβει το μυστικό της επιτυχίας?

Όπως τόσοι και τόσοι πανελίστες, έτσι κι εγω ανακηρύσσω τον εαυτό μου "ειδικό μπουρδολόγοeurovisionιστή" και προτείνω το τραγούδι "όπα" για την εκπροσώπηση μας! Έχει πασίγνωστη ελληνική λέξη, απαραίτητο για να θυμούνται το τραγούδι μας οι ξένοι! Έχει λύρες αλλά έχει και λίγο βαλκανικό ήχο! Έχει τζέρτζελο γενικότερα κι αν κάποιοι πικρόχολοι έσπευσαν να πουν οτι δεν είναι "ΡΟΜΕΟ" η Eurovision, να μη ξεχνούν οτι στο ΡΟΜΕΟ περνάνε φοβερά και στη τελική στη Eurovision μόνο τα γαρύφαλλα λείπουν! Γιατί το κιτς βασιλεύει!!

Όσον αφορά τα τραγούδια των υπόλοιπων διαγωνιζόμενων απλά απογοητεύτηκα. Κυρίως απο τις Μέλισσες και τους Emigre, που σαν νέα συγκροτήματα περίμενα να δώσουν κάτι διαφορετικό και φρέσκο, όχι τόσο για να κερδίσουν αυτό το διαγωνισμό αλλά για τη καλύτερη προβολή τους στο εξωτερικό! Το δε τραγούδι του Χρήστου Χατζηνάσιου μου φάνηκε ίδιο με το "No air" των Jordin Sparks και Chris Brown!

Όπως και να έχει, για ακόμη μια χρονιά θα χαλάσουμε απίστευτα ποσά στο βωμό της ηλιθιότητας με πρόσχημα φυσικά τα οφέλη στον τουριστικό τομέα, θα αναλωθούμε ατελείωτες ώρες μπροστά στις τηλεοράσεις ακούγοντας και τους υπόλοιπους συνάδελφους μπουρδολόγους και στο τέλος, ανάλογα φυσικά με το αποτέλεσμα του τραγουδιού που μας εκπροσωπεί, θα θάψουμε τον εκπρόσωπο μας σε σημείο να ντρέπεται να κυκλοφορήσει ή θα τον υμνήσουμε για τη τόσο καλή προσπάθεια που έκανε!! Either way, το τραγούδι θα παιχτεί σε όλα τα in clubbakia της πόλης και εμείς θα νιώσουμε περήφανοι σαν κράτος που μπορεί να μη ξέρουμε για ποιό λόγο οι Γερμανοί μας βρίζουν αλλά ξέρουμε απέξω και τα 24 τραγούδια της φετινής Eurovision!

VS

ΙΚΑ, το μεγαλείο σου!!

2010-02-10T23:47:00.000-08:00

Είχα 2 ραντεβού σήμερα στο Ικα στην Ι. Δραγούμη. Το ένα ραντεβού ήταν 8.30 με δερματολόγο και το 2ο ήταν με τη νευρολόγο του ίδιου ΙΚΑ στις 8.50. Ο δερματολόγος ήταν συνεπής σε αντίθεση με τη νευρολόγο η οποία στις 8.40 είχε πάει όπως έμαθα για καφέ να κάνει το διάλειμμα της. Τι διάλειμμα χρειάζεται μετά απο μια ώρα δουλειάς??? Όταν ρώτησα που πήγε και μου είπαν για καφέ έδειξα τον εκνευρισμό μου και μια γιαγιά απο αυτές που συχνάζουν στα ΙΚΑ μου είπε οτι καλά κάνει η γυναίκα και κάνει το διάλειμμα της! Σιγά πια!

ΑΥΤΑ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ. Αυτά ακριβώς.

Γύρισα και της ευχήθηκα λοιπόν την επόμενη φορά που θα πονάει και θα περιμένει τον δικό της γιατρό να περιμένει μια ώρα κι ας είναι αυτή συνεπής στο ραντεβού της. Γιατί αυτό ακριβώς αξίζουμε και κακώς παραπονιόμαστε σαν κράτος οτι δεν μας φέρονται καλά. Μια χαρά μας φέρονται. Όπως ακριβώς τους επιτρέπουμε!

Η νευρολόγος εμφανίστηκε μετά απο μισή ώρα (και μετά απο παρότρυνση άλλου ασθενή που την έψαξε) αλλά λόγω οτι έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά γρήγορα είπα να μη το κάνω θέμα και πλακωθούμε εκεί μέσα οπότε έφυγα σφαίρα για τον οφθαλμίατρο.

Ένας άδειος όροφος, κλειδωμένα γραφεία και η απόλυτη ησυχία. Χτυπάω τη πόρτα κι ανοίγει απο άλλο γραφείο ο οφθαλμίατρος ο οποίος μου λέει να περιμένω.Μετά απο άλλο ένα 15λεπτο υπομονής έρχεται και του εξηγώ οτι δεν έκλεισα ραντεβού γιατί κάθε φορά που παίρνω μου λένε οτι οι οφθαλμίατροι έχουν αναμονή ένα μήνα για τα ραντεβού τους (ασχολίαστο) και επειδή παρουσίασα αλλεργία στα μάτια και δε μπορούσα να βάλω φακούς πήρα γυαλιά. Με λίγα λόγια ζήτησα εξέταση και συνταγή. Εξέταση έκανε, συνταγή αρνήθηκε να μου γράψει γιατί δεν είχα ραντεβού. Διέγνωσε έντονη αλλεργία που σημαινε οτι δε μπορώ να βάλω φακούς και παρόλα αυτά αρνιόταν να μου γράψει γυαλιά.

Το συμπέρασμα μου απο όλο αυτό? Θα το επαναλάβω αλλά το αξίζουμε απόλυτα αυτό που μας συμβαίνει. Με την ανοχή που επιδεικνύουμε σε τέτοιες καταστάσεις και με όλη αυτή τη νοοτροπία που έχουμε να θέλουμε να μας εξυπηρετούν παντού γρήγορα αλλά όταν φτάνει η σειρά μας να εξυπηρετήσουμε τους υπόλοιπους κάνουμε διάλειμμα. Το όνομα μιας ασθενούς που είδα σήμερα τα λέει όλα. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΔΟΥ ΕΛΛΑΔΑ!!!
(θα σηκώσω και τις φωτό σύντομα για να καταλάβετε τι εννοώ)

Smaklig maltid!!!

2010-02-02T00:04:00.000-08:00

Όταν πήγαμε στο Λονδίνο περάσαμε φοβερά! Μας άρεσε πολύ η πόλη αλλά μας χάλασε πάρα πολύ το φαγητό. Οι Βρετανοί έχουν τελείως διαφορετική κουζίνα απο τη δική μας. Ευτυχώς που είχαν ωραίο πρωινό. Ομελέτα, καφεδάκι κι ότι άλλο συνοδευτικό θέλει ο καθένας. Ντοματούλες, μπέικον και τα σχετικά. Στην Ελλάδα, ευτυχώς ή δυστυχώς, τέτοια πρωινά και κυρίως μαγαζιά που να φτιάχνουν τέτοιο πρωινό δεν έχουμε.

Και όμως έχουμε ένα το οποίο φυσικά δεν είναι ελληνικής "καταγωγής"!! Το ΙΚΕΑ έκανε κάτι πολύ έξυπνο! Ανοίγει το εστιατόριο στις 9 το πρωί και δίνει πρωινό αυγά, μπέικον, λουκάνικα και καφέ μόνο με 1,40€! The catch στην όλη ιστορία δεν είναι η καλή τιμή του πρωινού αλλά το γεγονός οτι η έκθεση για τα έπιπλα ανοίγει κανονικά στις 10 οπότε όσο περιμένεις τρως και το πρωινάκι σου και πίνεις και όσο καφέ θες...

Εμείς, παρόλο που δουλεύουμε και δε μας βολεύει το ωράριο αυτό (παρεπιπτόντως, αγαπητό ΙΚΕΑ κάνε κάτι και για εμας), έχουμε πάει αρκετές φορές και μας αρέσει πάρα πολύ. Η ποσότητα δεν είναι τεράστια αλλά ικανοποιητική, η ποιότητα εξίσου καλή αν και τα αυγουλάκια θέλουν λίγο αλάτι και ο κόσμος δε κάνει φασαρία γιατί είναι πρωί κι ακόμη μισοκοιμούνται. Και ναι, έχει αρκετό κόσμο που πηγαίνει εκεί τέτοια ώρα για πρωινό αλλά ίσως να φταίει το οτι εκεί κάνουν στάση αρκετά κεντρικά λεωφορεία.

Όπως και να έχει, το ΙΚΕΑ ξανα πρωτοπορεί και μας χορταίνει! Καλή όρεξη ή όπως λένε και οι σουηδοί smaklig maltid!!!

All...

2010-01-13T07:26:00.000-08:00

...good dreams come to an end.

Grande Thema!!

2010-01-08T02:58:00.000-08:00

Διάβασα πριν λίγο ένα άρθρο στο yupi.gr για το σκηνικό που έγινε σε γνωστό μαγαζί της Αθήνας με ένα gay ζευγάρι και τις ιδιοκτήτριες του μαγαζιού. Επειδή μου αρέσει να μαθαίνω λεπτομέρειες για τέτοια θέματα (κλασική κουτσομπόλα) έψαξα στο google και βρήκα ακόμη περισσότερα άρθρα με "σημαντικότερο" αυτό.

Για να σας κάνω μια μικρή περίληψη ώστε να καταλάβετε. Ένα gay ζευγάρι πήγε για ποτό στο Grande Dame στο Γκάζι και αφού ήπιαν το ποτάκι τους, πήγαν να φιληθούν αλλά ο σερβιτόρος τους πλησίασε κάνοντας τους παρατήρηση για ανεπίτρεπτη συμπεριφορά. Αυτοί ζήτησαν την ιδιοκτήτρια η οποία τους μίλησε με τον χειρότερο τρόπο χρησιμοποιώντας εκφράσεις "αν ήξερα οτι θα ερχόντουσαν gay στο μαγαζί μου θα το άνοιγα αλλού" και εν ολίγοις, οτι δεν είναι ευπρόσδεκτοι οι gay στο μαγαζί αυτό.

Τώρα εμένα τι με νοιάζει αφού ούτε στην Αθήνα μένω ούτε λεσβία είμαι?! Ας ξεκαθαρίσω λοιπόν κάποια πράγματα. Το μαγαζί δεν το έχω ξανακούσει, δε ξέρω αν είναι καλό, ακριβό, καθαρό ή οτι άλλο του προσάπτουν τις τελευταίες μέρες. Το Γκάζι δε ξέρω αν είναι gay friendly περιοχή, όλοι αυτό ισχυρίζεστε οπότε κάτι θα ξέρετε παραπάνω. Με τους ομοφυλόφιλους κανένα πρόβλημα δεν έχω, είμαι της άποψης οτι ο καθένας κάνει οτι θέλει στο κρεβάτι του. Αυτό που με ενόχλησε στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο κακός χειρισμός της ιδιοκτήτριας στο όλο θέμα.

Ζούμε στο 2010 και οι νόμοι έχουν αλλάξει. Σίγουρα, ο κάθε ιδιοκτήτης μπορεί να θέτει κάποιους κανόνες στο μαγαζί του αλλά οφείλει να τους γνωστοποιεί. Στη προκειμένη περίπτωση έμαθα οτι υπάρχει νόμος για αυτά τα θέματα. Συγκεκριμένα, ο Ν.3304/2005 απαγορεύει την διακριτική μεταχείριση με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό στον τομέα της αγαθών και υπηρεσιών που διατίθενται (συναλλακτικά) στο κοινό. Επομένως, οποιαδήποτε μορφή παρενόχλησης ή προσβλητικής ενέργειας είναι απαγορευμένη όταν οφείλεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό του καταναλωτή (e-lawyer thank u)! Που σημαίνει οτι και πινακίδα να είχαν που να απαγόρευαν κάτι τέτοιο θα ήταν λάθος (αν όχι παράνομο)! Όπως και να έχει η ιδιοκτήτρια, η οποία απο όσο έγραψαν είναι και η ίδια λεσβία πράγμα που μου κάνει ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση, θα μπορούσε να χειριστεί το θέμα πολύ κομψά και να κρατήσει και τη πελατεία της.

Επειδή εγω είμαι λίγο πιο cool τυπάκι και δε θα παρεξηγιόμουν απο κάτι τέτοιο, ρώτησα τις συναδέλφους μου πως θα αντιδρούσαν αν έβλεπαν ένα gay ζευγάρι δίπλα τους στο bar να φιλιέται. Και λυπάμαι που σας το λέω αλλά όλες αντέδρασαν αρνητικά. Δε ξέρω αν πρόκειται για homophobia αλλά καμία δε θα ήθελε να το δει αυτό. Εμένα πείτε με αδιάφορη αλλά δε θα εδινα και πολύ σημασία. Αυτό που με ενοχλεί γενικότερα είναι οι υπερβολικοί διαχυτισμοί είτε μιλάμε για ετεροφυλόφιλους είτε για ομοφυλόφιλους. Σίγουρα θα αγκαλιάσεις και θα φιλήσεις τον άνθρωπο σου αλλά να υπάρχει και ένα μέτρο έτσι? Κανείς δε θέλει να ξέρει πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει η γλώσσα σου.

Τώρα για αυτούς που πειράχτηκαν τόσο πολύ απο το σκηνικό και την αντιμετώπιση των ιδιοκτητών, ας θυμηθούνε ποιός "ανεβάζει" ένα μαγαζί και ποιός το κατεβάζει. Όποιος δε θέλει να πάει, ας μη πάει. Αυτή είναι η πιο λογική, κατά την άποψη μου αντιμετώπιση. Η΄όπως το έθεσε κάποιος σχολιαστής "Δεν πρόκειται να ξαναδούν ποτέ το rainbow ευρώ"!!!

Φωτιά!!!Φωτιά!!

2010-01-07T00:15:00.000-08:00

Στο γραφείο που δουλεύω είμαστε 7 γυναίκες, ένα κοτέτσι γεμάτο ζουμπουρλήδηκες κότες που ψάχνουν ευκαιρία για να κουτσομπολέψουν και να συζητήσουν θέματα γυναικεία, καταλαβαίνετε!

Προχτες λοιπόν, ζούσαμε άλλη μια μέρα βαρεμάρας στη δουλειά και κουβέντα στη κουβέντα πέσαμε πάνω στο θέμα βιασμού και κυνηγιού γενικότερα. Τι θα κάναμε ή τι έχουμε κάνει σε περίπτωση που κάποιος ανώμαλος (ή εστω ξαναμμένος άντρας) σε πάρει απο πίσω (στο κυνήγι, όχι αλλιώς, το άλλο είναι που θες να αποφύγεις)!

Σχεδόν σε όλες μας είχε συμβεί κάτι παρόμοιο, εκτός φυσικά απο τη παρθένα του γραφείου που λογικά αν κάποιος έκανε τη λάθος κίνηση να τη κυνηγήσει θα γινόταν ο ίδιος το θύμα! Virgin hunter (ωραίο σενάριο θα γινόταν αυτό!)! Anyway, (#ιστορίαNο1) η μία είπε για τη ξαδέρφη της που μια φορά, στα παλιά τα χρόνια που ήταν όλα πιο ήρεμα και ασφαλή) γυρνούσε σπίτι και ένας την ακολούθησε και της όρμηξε αλλά αυτή άρχισε να φωνάζει και επειδή ήταν κοντά στο σπίτι βγήκε η μάνα της και την κατάλαβε γιατί ήταν λέει κάτω απο μια λάμπα και φορούσε κι ένα κίτρινο φόρεμα που σχεδόν φωσφόριζε και έτσι η μάνα της φώναξε τον πατέρα της, που εντελώς τυχαία ήταν και αστυνομικός και πήγε αυτός και τον έπιασε!

Μετά (#ιστορίαNο2) η άλλη είπε για κάτι που συνέβη στην ίδια! Αυτή ήταν αθλήτρια στίβου αλλά εκείνη τη μέρα δε φορούσε φόρμες αλλά ένα κολλητό τζίν και ήταν ένας απο πίσω της και της φώναζε διάφορα προστυχόλογα που θα άρεσαν πολύ στη παρθένα μας, του τύπου " τι μανάρι είσαι εσύ" και "θα σου κάνω τρίδυμα μωρό μου" κ.λ.π., καταλαβαίνετε!! Ομολογώ οτι η εν λόγω συνάδελφος έχει πολύ ωραία οπίσθια αλλά προφανώς αυτός ο κύριος είχε πρόβλημα στην έκφραση! Τέλος πάντων, αυτός φώναζε τα δικά του, αυτή αδιαφορούσε όπως όλες οι γυναίκες στο φλερτ, μέχρι που αυτή βρέθηκε μπροστά σε ένα γιαπί και φυσικά όπως όλες οι γυναίκες έχουμε ακούσει ιστορίες για ανώμαλους που παρέσυραν κοριτσάκια στα γιαπι(ά?) έτσι και αυτή. Φοβήθηκε οτι θα τη παρασύρει εκεί και δε θα μπορεί να φύγει λες και το γιαπί είναι λαβύρινθος. Αποφάσισε λοιπόν να παρει πιο δραστικά μέτρα και με ύφος νταλικέρη του φώναξε "τι θες ρε μαλάκα?"! Ο μαλάκας συγνώμη ο ανώμαλος για λίγο κόλλησε αλλά συνέχισε με πάθος το έργο του λέγοντας της κι άλλα απο αυτά τα ρομαντικά λογάκια. Αυτή πορώθηκε κι άλλο "βρε άντε γαμήσου" κι αυτός απάντησε "μόνο μαζί σου"! Ο ανώμαλος μπορεί να μην εκφραζόταν σωστά αλλά είχε χιούμορ! Αυτή του είπε οτι αμα δε σταματήσει θα πάει στον κεντρικό να φωνάξει κάποιον για βοήθεια, ο ανώμαλος μάλλον δε γούσταρε παρτούζες και την έκανε με ελαφρά βηματάκια.

Στη δική μου περίπτωση (#ιστορίαNο3), το θύμα δεν ήμουν εγω αλλά η ξώβυζη, ξέκωλη και ξώπλατη φιλενάδα που με συνόδευε η οποία φημιζόταν για τα κουνήματα της, τα οποία μας βάλανε και σε μπελάδες. Εκεί που προχωρούσαμε στη παραλία κουνάμενες ωσάν βάρκες του Θερμαϊκού, ένας πιτσιρικάς αγνώστου υπηκοότητος, τη πλησίασε λέγοντας τα αντίστοιχα ρομαντικά λογάκια που έλεγε κι ο κύριος που ανέφερα πιο πάνω. Εμείς δε δώσαμε σημασία. Όπου εμείς = εγώ αφου η άλλη μπορώ να πω οτι το χάρηκε και λίγο. Μέχρι που το μελαμψό παιδί της άρπαξε τον κώλο κι εγω σαν άλλος Τσακ Νόρις γύρισα και του έδωσα μια ξανάστροφη. Πήγε να αντιδράσει αλλά είχα ήδη βγάλει το φανταστικό suber uber κινητό μου και κάλεσα την αστυνομία. Το αλλοδαπό έκανε λίγο πίσω και πήγε να φύγει κι εγω ένιωθα σαν σερίφης που πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Φυσικά, ο άλλος όπου φύγει φύγει αλλά το περιπολικό ερχόταν προς τα εμάς. Εδώ να σημειώσω οτι εκείνη τη βραδιά πηγαίναμε για ποτό οπότε είχαμε και τον ανάλογο σημαιοστολισμό επάνω μας! Οι μπάτσοι μάλλον μπερδεύτηκαν με αυτό γιατί όταν τους κάναμε νόημα να σταματήσουν μας χαιρέτησαν και συνέχισαν τη βόλτα τους! Απτόητη ΕΛ.ΑΣ.!! Ξαναπήρα τηλέφωνο και ξαναζήτηση να έρθουν, μάλιστα μου είπαν οτι περάσαν απο εκεί που τους είπαμε αλλά δεν είχε τίποτα. Τους εξήγησα τι κάνανε και όταν είπα να ξαναστείλουν κάποιον, θυμήθηκα οτι δε μου αρέσουν οι ένστολοι, το αλλοδαπό είχε ήδη φύγει οπότε τι να τους τρέχω τζάμπα τους ανθρώπους, το έκλεισα και πήγα για ποτό!

Πάντως, αν συμβεί τίποτα παρόμοιο μην αγχωθείτε! Οι συνήθεις συμβουλές είναι οι εξής :
1) Δε φωνάζουμε ποτέ βοήθεια. Δεν είναι βλάκες οι άλλοι να ρισκάρουν το τομάρι τους. Φωνάζουμε λοιπόν φωτιά. Αυτό το φοβούνται περισσότερο.
2) Ακόμη κι αν ξέρουμε πολεμικές τέχνες δεν πλακώνουμε τον ανώμαλο. Αυτό μάλιστα το πρότεινε καθηγήτρια πολεμικών τεχνών ισχυριζόμενη οτι δε ξέρεις αν κουβαλάει κανά μαχαίρι ο άλλος πάνω του.
3) Δεν αντιδρούμε έντονα. Πολλοί βιαστές φτιάχνονται με ακριβώς αυτό και υπήρχαν περιπτώσεις γυναικών που γλύτωσαν επειδή έμειναν ακίνητες.

Η δική μου συμβουλή? Βαράμε κατευθείαν στα καρύδια. Με όλη μας τη δύναμη.

Το 2010 θέλω....

2009-12-30T04:20:00.000-08:00

1) Να μάθω να παίζω πόκερ
2) Να μάθω να αλλάζω λάστιχο στο αμάξι, καθώς και να περνάω αλυσίδες
3) Να τρώω περισσότερα λαχανικά και να δοκιμάζω και φαγητά που δεν έχω δοκιμάσει
4) Να γυμνάζομαι περισσότερο. Βασικά, να γυμνάζομαι.
5) Να μάθω να χρησιμοποιώ το διάφραγμα μου σωστά για να τραγουδάω καλύτερα (ΟΚ?).
6) Να περάσω όσα περισσότερα μαθήματα μπορώ στη σχολή
7) Να μακρύνω τα μαλλιά μου
8) Να γελάω περισσότερο
9) Να μη ξεχνάω να λέω σ'αγαπώ στους δικούς μου ανθρώπους
10) Να ξαναρχίσω χορό
11) Να μάθω να φτιάχνω μουσακά
12) Να μη νευριάζω εύκολα
13) Να διαχειρίζομαι τα χρήματα μου πιο συνετά
14) Να ξεχρεώσω το αυτοκίνητο
15) Να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό
16) Να γράφω καλύτερα κείμενα στο blog
17) Να μάθω περισσότερα για τους πλανήτες
18) Να αγορασω καινούργιο μικρόφωνο, in ear monitor, voice pedal και αρμόνιο
19) Να μονιμοποιηθώ στη δουλειά
20) Να συνεχίσω να κάνω ευτυχισμένο τον άνθρωπο μου

Καλή χρονιά σε όλους...

Η πίπα της τύχης

2009-12-29T00:58:00.001-08:00

Ο Αϊνστάιν είχε πει την εξής σοφή έκφραση "Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο"!

Ο κύριος που πρωταγωνιστεί σε αυτή την ιστορία είναι αντιπρόσωπος της βλακείας σίγουρα!Ο Hung Van Phan, ετών 28 και 110 κιλών, ήθελε να γνωρίζει πιτσιρίκες μέσω ίντερνετ. Όταν λέμε πιτσιρίκες εννοούμε ανήλικες 14 και 15 ετών. Σίγουρα δεν είναι σωστό αλλά δεν είναι ο μόνος. Χιλιάδες περιπτώσεις συμβαίνουν κάθε χρόνο.

Μόνο που ο Hung έλεγε ένα μικρό ψεματάκι για την ηλικία του. Ισχυριζόταν λοιπόν οτι ήταν 16 χρονών και έτσι, πέρα απο τη γνωριμία στο internet, προχωρούσε και σε ραντεβού με τις ανήλικες όπου και τις ανάγκαζε να του κάνουν στοματικό έρωτα, εν ολίγοις πίπες.

Η πρώτη απορία μου είναι πως στο καλό αυτή η σκατόφατσα έπειθε οτι είναι 16 χρονών. Φαντάσου τον σε φωτογραφίες δολώματα π.χ. στο εμπορικό με το skate του (αν δε το έσπαγε απο το βάρος) να κάθεται δίπλα σε πραγματικά 16 χρονα που χωρίς καμία αμφιβολία θα λέγανε "who's this freak?". Και άντε και έπεισε τα κορίτσια οτι είναι 16 χρονών.

Η δεύτερη απορία μου είναι πως τις ανάγκαζε να του κάνουν στοματικό. Αυτό το λεω διότι όταν τον συνέλαβαν (γιατί τον συνέλαβαν) είχε αναγκάσει 2 κορίτσια μαζί να κάνουν ότι ήθελε. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι οτι απειλούσε με πιστόλι την μία και ανάγκαζε την άλλη να του κάνει οτι ήθελε για να μη σκοτώσει τη φίλη της. Λυπάμαι αν σας απογοητεύει η φαντασία μου αλλά δεν υπήρξα ποτέ παιδεραστού(αλήθεια ποιό είναι το θηλυκό του παιδεραστή?)!

Η δικαιολογία όμως που χρησιμοποίησε ο τύπος για να κάνει οτι κάνει στα κοριτσάκια ήταν το κορυφαίο clue της υπόθεσης. Είπε απλά πως με το να του παίρνουν πίπα τα ανήλικα, έχει περισσότερη τύχη όταν τζογάρει στο καζίνο!! Κι εδώ πάλι μου προκαλεί απορίες. Έχει σημασία αν σε γλύφει ανήλικο ή όχι? Μήπως έχει σημασία αν σου γλύφει μόνο το κεφαλάκι ή και τα @@? Δυστυχώς, τέτοιες λεπτομέρειες δεν ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Μετά τη σύλληψη του όπως ήταν φυσικό καταδικάστηκε σε 17 χρόνια και 8 μήνες φυλάκισης. Εκεί απέδειξε και τη βλακεία του ζητώντας να μειωθεί η ποινή του ισχυριζόμενος οτι είναι πολύ σκληρή.

Το καλύτερο σας το κράτησα για το τέλος.!!Το δικαστήριο συμφώνησε και αποφάσισε να μειώσει τη ποινή του....κατά μια μέρα και έκλεισαν οριστικά την υπόθεση!! Τουλάχιστον, ο δικαστής είχε χιούμορ!!

100 πράγματα που δε γνωρίζετε για μένα

2009-12-28T06:43:00.001-08:00

1) Καθημερινά διαβάζω όλα τα κουτσομπολίστικα sites που υπάρχουν από Perezhilton.com μέχρι celebitchy.com!
2) Έχω γράψει πάνω απο 50++ τραγούδια στίχους μόνο. Ολοκληρωμένο τραγούδι με μουσική έγραψα μονάχα ένα όταν ήμουν 14.
3) Ο μόνος λόγος που έκανα ραδιόφωνο παρόλο που μισούσα το να δουλεύω ΣΚ ήταν τα λεφτά και όχι το ψώνιο.
4) Το αγαπημένο μου πρόσωπο ever είναι η γιαγιά μου.
5) Αγόρασα τον σκύλο μου για να συνέλθω απο έναν επώδυνο χωρισμό. Τώρα είναι ο καλύτερος μου φίλος.
6) Πριν απο κάθε live με πιάνουν στομαχικές διαταραχές, if u know what i mean...
7) Κάθε μέρα και για τουλάχιστον μισή ώρα βάζω τέρμα μουσική στο δωμάτιο και τραγουδάω και χορεύω σαν να έχω κοινό μπροστά μου.
8) Ακόμη μου φαίνεται απίστευτο το οτι αγόρασα μόνη μου αυτοκίνητο.
9) Θεωρώ οτι η πιο συμπαθητική παρουσία αυτή τη στιγμή στη ελληνική τηλεόραση είναι η Κατερίνα Καραβάτου.
10) Ανα 6 μήνες περίπου ή όταν χωρίζω δε τρώω τίποτα και χάνω σε πολύ μικρό διάστημα κιλά. Πάντα ορκίζομαι οτι θα τα διατηρήσω. Μετά απο λίγο τα ξαναπαίρνω και φτου κι απ΄την αρχή.
11) Έχω πάει απο το σπίτι μου στα cosmos μόνο και μόνο για να αγοράσω pop corn και ζαχαρωτά για να δω τη ταινία που νοίκιασα.
12) Έχω βάψει τα μαλλιά μου με όλων των ειδών τα χρώματα αλλά πλέον έχω βαρεθεί να τα βάφω.
13) Είμαι λίγο κότα στο να ακυρώνω ραντεβού (πχ κομμωτήριο κλπ) και μετά ψάχνω για καινούργιο γιατί ντρέπομαι να παω εκει που ήταν να παω αλλά δε πήγα. Σας μπέρδεψα?
14) Φοβάμαι τη διευθύντρια προσωπικού στη δουλειά μου και όποτε θέλω να πάρω άδεια τη δίνω σε άλλον για να τη κατεβάσει.
15) Δεν έχω κανένα απολύτως συναισθηματικό δέσιμο με τον τόπο που μένω. Ο Λευκός Πύργος δε μου λέει κατι.
16) Έχω ονειρευτεί οτι μπαίνω στη δουλειά με καλάζνικοφ και σκοτώνω τους συναδέλφους μου. Αν τους γνωρίζατε θα με καταλαβαίνατε.
17) Έχω πάνω απο 15 ζευγάρια παπούτσια αλλά είναι ζήτημα αν φοράω 3 καθημερινά.
18) Μισώ τη Βανδή, θεωρώ οτι έχει καταστρέψει την ελληνική μουσική. Όχι μόνο αυτή αλλά κυρίως αυτή.
19) Δε θα έκανα ποτέ σεξ με κάποιον που δεν είμαι ερωτευμένη.
20) Αγαπάω τους γονείς μου κι ας μη το ξέρουν.
21) Αν κέρδιζα το τζόκερ, θα έδινα ένα μεγάλο ποσό σε παιδιά με προβλήματα υγείας και θα έφτιαχνα έναν χώρο για τα αδέσποτα σκυλάκια.
22) Φοβάμαι το σκοτάδι και τα φίδια.
23) Πιστεύω οτι κάποια πράγματα είναι γραφτό να συμβούν αλλά δεν είναι απόλυτο. Είναι στο χέρι μας να τα αλλάξουμε.
24) Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που μαλώνουν και φωνάζουν.
25) Δε μου αρέσει το cheesecake.
26) Ακόμη κλαίω όταν σκέφτομαι τον παππού μου και τη γιαγιά μου...
27) Φοβάμαι οτι θα μετανιώσω πολλά πράγματα μεγαλώνοντας.
28) Μου αρέσουν τα jeans.
29) Θέλω να κάνω μόνιμη αποτρίχωση στα πόδια μου μόνο και μόνο για να μπορώ να φοράω συνέχεια φορέματα. Ως τότε πίσω στο 28.
30) Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το Iris από Goo Goo Dolls.
31) Μέχρι τα 20 μου έτρωγα τα νύχια μου. Μια μέρα απλά ξύπνησα και είπα τέρμα. Το πέτυχα.
32) Όταν ήμουν 6 χρονών ήμουν ερωτευμένη με τον Πάτροκλο απο την Ασπροβάλτα.
33) Στο νηπιαγωγείο χόρευα με ένα αγοράκι ξανθό με μπλε μάτια που το λέγανε Γιώργο. Η μαμά μου ακόμη ονειρεύεται τον γάμο μας.
34) Ήμουν στο Σ.Ε.Ο. για 8-9 χρόνια.
35) Λατρεύω τις κατασκηνώσεις.
36) Λατρεύω τα επιτραπέζια.
37) Είδα 3 season Lost σε 4 ημέρες.
38) ΌΤαν ήμουν Σέρρες κοιμόμουν περίπου 14 ώρες τη μέρα. Απο τότε που γύρισα Θεσσαλονίκη κοιμάμαι 4.
39) Το χιούμορ του Λαζόπουλου δε με συγκινεί.
40) Πιστεύω οτι η καλύτερη σειρά όλων των εποχών είναι τα φιλαράκια.
41) Όταν ήμουν 18 ήξερα να φτιάχνω sites με dreamweaver και ήξερα html. Τώρα δε θυμάμαι τίποτα αλλά ακόμη ισχυρίζομαι οτι ξέρω (και η μύτη μου μόλις μεγάλωσε)
42) Χάνω συνέχεια τα κοσμήματα μου. Πρέπει να έχω αγοράσει 5 ασημένιες βέρες ώς τώρα.
43) Έχω ένα τατουάζ στο δεξί κωλομέρι μου (ψηλά, περίπου στη μέση μου) που γράφει mea culpa. Τώρα σκοπεύω να κάνω και δεύτερο.
44) Δε μου αρέσουν τα strings αλλά τα κοφτά μποξεράκια.
45) Όποτε αρρωσταίνω χαπακώνομαι κατευθείαν αλλά μόλις γίνω καλά τα παρατάω με αποτέλεσμα να αρρωσταίνω συχνά.
46) Όταν ήμουν μικρή με πήγαν σε μια οδοντίατρο στο ΙΚΑ η οποία επειδή φοβόμουν μου έκανε μισή ένεση και με άφησε με τα αίματα στο στόμα. Απο τότε φοβάμαι τους οδοντιατρους.
47) Σπάνια κάνω ορθογραφικά λάθη αλλά όταν μπερδεύομαι με τον τονισμό μιας λέξης δε βάζω τόνο επίτηδες.
48) Κάθε χρόνο αγοράζω μπλουζάκια με μηνύματα και στάμπες και πάντα ένα χρόνο μετά τα βρίσκω ανώριμα και τα πετάω.
49) Έσβησα το facebook γιατί ήμουν addicted και τώρα λιώνω στο twitter.
50) Στο δημοτικό έτρεχα στα 50 μέτρα και ήμουν πολύ γρήγορη. Μετάνιωσα που δεν ασχολήθηκα με τον στίβο.
51) ΠΙστεύω οτι υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη αλλά δε με νοιάζει αν αυτή λέγεται Θεός, Βούδας ή Αλλάχ.
52) ΌΤαν ήμουν 14 και είχαν βγει στη μόδα τα κινητά, άλλαζα νούμερα συνέχεια λες και ήμουν στη μαφία.
53) Οι μόνοι άντρες που μου αρέσουν εκτός του μωρού μου και του ανηψιού μου, είναι ο Seth Rogen και Jason Statham.
54) Παλιά δεν έπινα καθόλου καφέ. Τώρα έχω κολλήσει με τον καπουτσίνο.
55) Το αγαπημένο μου μέρος σε όλο το κόσμο (εκτός απο την αγκαλιά του μωρού μου) είναι το Λονδίνο.
56) Με αγχώνει η ιδέα της μητρότητος. Ελπίζω αυτό το άγχος να με κάνει καλύτερη μητέρα και όχι το αντίθετο.
57) Απο τη στιγμή που άρχισα να παρακολουθώ τη σειρά Lie to me και τους μορφασμούς που αναλύουν καταλαβαίνω καλύτερα τους ανθρώπους και τα "κρυφά νοήματα" τους.
58) Πηγα στον ΩΡΛ για να κάνω εγχείρηση για το διάφραγμα μου και μου είπε οτι η ακρούλα στη μύτη μου θα πέφτει με το πέρασμα των χρόνων. Απέκτησα κι άλλο κόμπλεξ.
59) Όταν ήμουν μηνών ακόμη χόρευα στη περπατούρα.
60) Δε μου αρέσει πλέον το cosmopolitan. Το βρίσκω άκρως ανιαρό.
61) Τα αγαπημένα μου λουλούδια είναι οι ηλίανθοι και οι μαργαρίτες.
62) Δε μου αρέσουν τα gourmet φαγητά και τα δήθεν κυριλέ εστιατόρια. Προτιμώ να φάω το μπουγιουρντάκι μου στο μέλαθρον.
63) Θέλω να κάνω piercing στις ρώγες μου αλλά μασάω...
64) Όταν βαριέμαι κοιτάζω έξω απο το παράθυρο.
65) Είμαι τελείως σκράπα στη διαχείριση των οικονομικών μου.
66) Ο Τσαλίκης, ο Σεφερλής και η Μενεγάκη με εκνευρίζουν αφάνταστα.
67) Έφυγα απο το ενιαίο λύκειο με τη δικαιολογία οτι με ενδιαφέρει να ασχοληθώ κυρίως με τη πληροφορική αλλά έφυγα γιατί δε χώνευα τα παιδιά στο ενιαίο.
68) Όταν ήμουν 9 χρονών με είχαν βάλει πλάτη σε ένα αρμόνιο και ένας μουσικός έπαιζε νότες. Μου ζητούσε να του λέω ποια είναι η καθεμία και δεν είπα λάθος ούτε μία. Του έκανε τρομερή εντύπωση και με ρώτησε πως τις βρίσκω. Του είπα οτι απλά μου μιλάνε και μου λένε το όνομα τους.
69) Το ίδιο αρμόνιο που αναφέρω στο 68 μου το είχε κανει δώρο ο παππούς μου. Όταν πέθανε, σκυλομετάνιωσα/ένιωσα σκατά που το πέταξα.
70) Τον τελευταίο χρόνο είμαι πιο ειλικρινής απο ποτέ. Πιστεύω οτι ως τώρα μου βγαίνει σε καλό.
71) Παλιότερα μισούσα τη θάλασσα. όχι μόνο γιατί δεν ήξερα καλό κολύμπι αλλά και για άλλους λόγους. Νομίζω ομως οτι τώρα το έχω ψιλοξεπεράσει.
72) Δε μου αρέσει να με κοιτάνε όταν τρώω.
73) Εμπιστεύομαι πάρα πολυ το ένστικτο μου.
74) Μισώ το σιδέρωμα και το ξεσκόνισμα αλλά γουστάρω το πλύσιμο των πιάτων και το καθάρισμα του μπάνιου. Μαζόχα?
75) Θα έκανα(/κάνω) τα πάντα για τον άνθρωπο μου.
76) Οι πραγματικοί μου φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
77) Δε καπνίζω, δεν έχω δοκιμάσει ποτέ παρόλο που οι δικοί μου είναι όλοι καπνιστές.
78) Δεν έχω κάνει ποτέ ναρκωτικά.
79) Μισώ το αλκοόλ. Δε το σηκώνει ο οργανισμός μου γι' αυτό το έκοψα το άθλημα.
80) Κερδίζω συχνά στα τυχερά παιχνίδια. Έχω κερδίσει μεγάλο ποσό στο Τζόκερ. Τώρα έχω κολλήσει με το ηλίθιο ΚΙΝΟ.
81) Τρελαίνομαι για φρούτα. Μπανάνες, φράουλες, καρπούζι.
82) Προχτές την ημέρα των Χριστουγέννων μου έκανε το τραπέζι η μαμά του φίλου μου. Έφαγα για πρώτη φορά λαχανοντολμάδες και έφαγα συκωτάκι που είχα να φάω χρόνια. Πως να πεις όχι?
83) Έχω συνηθίσει στην ιδέα της μοναξιάς.
84) Μια φορά έκλεψα απο ένα 300δρχμς shop ένα κραγιόν και το επόμενο πρωί άφησα τα λεφτά στη πόρτα τους.
85) Η αγαπημένη μου ταινία είναι το What dreams may come.
86) Τρελαίνομαι απειρα για λούνα παρκ και μαλλί της γριάς. Κάνω σαν παιδάκι.
87) Μικρή είχα όλη τη συλλογή απο Barbie including Barbie house, Barbie Cabriolet και το τροχόσπιτο και όλα. Το καλύτερο μου βέβαια ήταν να τις ντύνω.
88) Μου αρέσουν τα pc games όπως το Medal of Honor, Wow etc
89) Δε μου αρέσουν τα θαλασσινά. Μόνο οι γλώσσες.
90) Έχω τρομερά ευαίσθητο στομάχι. Αντιλαμβάνεται το σάπιο σε δευτερόλεπτα. Το κακό είναι οτι θέλει και να το ξεφορτωθεί σε δευτερόλεπτα.
91) Μου αρέσουν οι μελαχρινοί άντρες και κυρίως ένας. Το μωρό μου.
92) Θέλω να κάνω bungee jumping και sky diving παρόλο που ψιλοφοβάμαι τα ύψη.
93) Όλο λέω οτι θα κάνω μια μεγάλη ταινιοθήκη κι όλο δε βρίσκω χώρο. Τι να κάνω, έχω πολλά παπούτσια.
94) Δε μου αρέσει να βγαίνω για ποτό. Μου φαίνεται πολύ μούφα η όλη φάση. Προτιμώ σπίτι, παρέα, επιτραπέζιο κ τα σχετικά.
95) Απαντάω το κινητό κανονικά στον ύπνο μου και αμα λάχει πιάνω και συζήτηση.
96) Βλέπω πολύ συχνά όνειρα και φοβάμαι οτι παραμιλάω.
97) Δε πιστεύω στους πολιτικούς. Πιστεύω οτι είναι όλοι ίδιοι και σάπιοι.
98) Παλιά λάτρευα τους κουραμπιέδες. Τώρα δε μου αρέσουν καθόλου.
99) Γύρισα απο το Λονδίνο +2 κιλά.
100) Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη κοιλιά μου για στήριγμα.

Η ιδέα ήταν του georgeisyourman.blogspot.com

Movie time

2009-12-27T23:26:00.000-08:00

Είμαι τρελό movie freak. Έχω τεράστιο κόλλημα με τις ταινίες και τις ξένες (και μόνο ξένες, το τονίζω) σειρές. Μάλιστα αυτό το κόλλημα ενισχύθηκε με την απόφαση μου να δουλέψω σε videoclub (όταν ήμουν πιο πιπίνι, πάνε και κάτι χρονάκια)!

Κυρίως, μου αρέσουν οι κωμωδίες και ναι, όσο περίεργο κι αν ακουστεί, οι αμερικάνικες κωμωδίες είναι το καλύτερο μου. American pie, eurotrip, Bruce Almighty, μόνο μερικά απο αυτά που με κάνανε να ξεκαρδιστώ. Μάλλον είμαι απο αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν να βλέπουν μια ταινία για να ξεφεύγουν, να χαλαρώνουν, να γελάει το χειλάκι τους βρε παιδί μου!!

Έλα όμως που ο Σπύρος (το αμόρε) θέλει θρίλερ. Ευτυχώς, οι κινηματογραφικές μου γνώσεις δε περιορίζονται στις κωμωδίες. Είπαμε, είμαι freak. Θέλω να βλέπω τα πάντα για να έχω άποψη για τα πάντα (μιλάμε για ταινίες, έτσι?)!

Υπάρχουν κάποιες σπάνιες φορές όμως που σημαντικές ταινίες δε τις έχω δει ολοκληρωμένες. Έχω δει κάποιες σκηνές σε ζάπινγκ στη τηλεόραση ή σε βίντεο στο youtube.

Έτσι το ΣΚ που μας πέρασε είπαμε να νοικιάσουμε μερικές ταινιούλες να δούμε. Πήραμε 3.
"The castaway", "The Green mile" και το "1408". Απο τα 2 πρώτα είχα δει τόσες πολλές σκηνές που ήταν σαν να τα είχα δει.

Το 1408 όμως είναι θρίλερ κι εγώ θρίλερ μόνη μου δε βλέπω εκτός αν είναι καμιά ανοησία σαν το saw που τα βλέπω για κωμωδίες. Anyway, ο Σπύρος είχε τη φαΐνή ιδέα να το δούμε το βράδυ. Άλλωστε θρίλερ είναι, μόνοι μας ήμασταν, είπα κι εγω ναι.

Έκλεισε τα φώτα (έχω σκοταδοφοβία) και έβαλε τη ταινία. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι παίζει, πρωταγωνιστεί ο John Cusack (αρκετά αξιόλογος θα έλεγα), ο οποίος υποδύεται έναν συγγραφεά της κακιάς ώρας που γυρνάει απο το ένα spooky ξενοδοχείο στο άλλο. Ψάχνει φαντάσματα και διψάει για μεταφυσικές εμπειρίες. Το 1408 είναι άλλο ένα δωμάτιο όπως καταλαβαίνετε.

Η περίληψη που μόλις έκανα αφορά το πρώτο τέταρτο της ταινίας. Κάπου εκεί γύρω στα 22 λεπτά με άκουσε όλη η πολυκατοικία να φωνάζω "Κλείστο". Ο Σπύρος ζαρτ, με αγνοεί. Το ξαναφωνάζω "ΚΛΕΙΣΤΟ". Μου απαντάει "Καλά τι φωνάζεις ? Θα το κλείσω!". Στο μεταξύ, εξακολουθεί να είναι δίπλα στην οθόνη να βλέπει τη ταινία και φυσικά ΝΑ ΜΗ ΤΗ ΚΛΕΙΝΕΙ. Ξαναουρλιάζω "ΚΛΕΙΣΤΟ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΕΛΕΟΣ ΤΙ ΔΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ". Με αγριοκοιτάζει. "Καλά είναι ανάγκη να φωνάζεις?"......

Γαμω τα θρίλερ μου γαμώ δηλαδή!

YΓ. Καλά Χριστούγεννα

2009-12-21T04:43:00.000-08:00

Ξέρω οτι είναι μέρες χαράς και ταυτόχρονα μέρες δύσκολες. Ότι ξεχνάμε όλο τον χρόνο το θυμόμαστε τώρα. Σαν να έχουμε ένα τεράστιο ξυπνητήρι αγάπης το οποίο χτυπάει μια φορά τον χρόνο, στις 25/12 και μας θυμίζει οτι εκεί έξω εκτός απο εμάς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα κάνουν χαρούμενες γιορτές. Υπάρχουν μικρά παιδιά με ασθένειες σοβαρές και απειλητικές για τη ζωή τους.
Και όσο εμείς ψωνίζουμε τα "απαραίτητα" των Χριστουγέννων, αυτοί αγοράζουν φάρμακα "απαραίτητα" για να ζήσουν. Σίγουρα δε μπορούμε να σώσουμε όλο τον κόσμο. Και σίγουρα το 90% απο όσους διαβάζουν το blog δε θα κάνουν τίποτα για αυτά που γράφω τώρα.
Αλλά αν το 10% βοηθήσει, έστω και αυτές τις μέρες, τότε θα έχουμε μια μικρή αλλαγή. Και καλύτερα κάτι μικρό παρά ένα τίποτα.

Έβλεπα το site του "κάνε μια ευχή". Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ως σκοπό τη πραγματοποίηση ευχών για παιδιά που πάσχουν απο ανίατες ασθένειες, θέλοντας έτσι να εξομαλύνουν λίγο τον πόνο τους αλλά και των οικογενειών τους. Για παράδειγμα, η μικρή Λυδία, της οποίας η μαμά γράφει ένα απο τα πιο γνωστά blog αναλύοντας καθημερινά τη κατάσταση της. Η μικρή Λυδία πήγε με το "κάνε μια ευχή" στη Disneyland. Μπορεί κάποιοι να σκέφτεστε "σιγά μη δώσω λεφτά για να πάει στη Disneyland" αλλά εδώ μιλάμε για ένα κοριτσάκι που υποφέρει σε πολύ μικρή ηλικία απο κάτι που δε προκάλεσε καν η ίδια. Οι στιγμές ευτυχίας για αυτήν και τους δικούς της δεν είναι πολλές. Το "κάνε μια ευχή" προσφέρει αυτό ακριβώς. Λίγες στιγμές χαλάρωσης χωρίς να επιβαρύνει τις οικογένειες με επιπλέον έξοδα. Αυτό όμως δε σημαίνει οτι δε χρειάζονται χρήματα για το ταξίδι αυτό.
Εδώ επεμβαίνουμε εμείς. Μπορούμε να γίνουμε εθελοντές και να υιοθετήσουμε την ευχή ενός παιδιού. Δε ξέρω για εσάς αλλά εγώ αποφάσισα φέτος να μη πάρω δώρα στους δικούς μου και να κρατήσω τα λεφτά για αυτόν ακριβώς το σκοπό. Αν δε μπορείτε να δώσετε χρήματα αλλά θέλετε να βοηθήσετε, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με τους υπεύθυνους της οργάνωσης και σίγουρα κάτι θα βρεθεί να κάνετε. Άλλωστε όπως γράφει και στο site....
Αν αυτά τα παιδιά είχαν περισσότερο χρόνο, δε θα ζητούσαμε το δικό σας.

Θέλω...

2009-12-21T04:25:00.000-08:00

Νομίζω οτι χρειάζομαι μια ανανέωση.

Θέλω να βάλω επιτέλους ένα νέο template στο blog. Να γράψω φρέσκα πράγματα, να αναλύσω νέες δροσερές ιδέες, να σταματήσω να γκρινιάζω για όλα τα καθημερινά.

Θέλω μια ανανέωση γενικότερα.

θέλω να αλλάξω χρώμα στα μαλλιά μου, νούμερο στα ρούχα και σκελετό στα γυαλιά μυωπίας.

Θέλω να αλλάξω δουλειά και περιβάλλον.

Θέλω να αλλάξω πόλη.

Μόνο τον φίλο μου δε θέλω να αλλάξω. Τον φίλο μου και τον σκύλο μου. Αυτοί οι 2 είναι οι τρελές μου αγάπες.

Κι επειδή πρέπει να κάνω τα βήματα σιγά σιγά εντός ολίγων ημερών θα δείτε αλλαγές.

Αν έχετε να μου προτείνετε κάτι για το blog, παρατηρήσεις, ιδεες, σχόλια, γκρίνιες κλπ τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή.

Καλές γιορτές.

Rehab.

2009-12-16T04:15:00.000-08:00

Μέρα 2η

Έχω κλείσει τον λογαριασμό του Facebook και τα πρώτα γιατί δεν άργησαν να έρθουν. Η αλήθεια είναι οτι μου λείπει λίγο και ναι το λεω σαν να είναι κάποιος άνθρωπος αλλά η εξάρτηση μου είχε βαρέσει κόκκινο. Γι' αυτό και το έκλεισα άλλωστε.

Περίεργο αν σκεφτεί κανείς πως είμαι ένας άνθρωπος που έχει γράψει όλη του τη ζωή σε αυτό το blog και ξαφνικά αποφάσισα οτι δε θέλω να μοιράζομαι τα προσωπικά μου δεδομένα με ακροατές και wannabe lovers. Για να καταλάβετε, πήγαμε Λονδίνο με το μωρό μου και δεν ανέβασα καν μια φωτό απο εκεί (οκ μόνο μία, αυτή με τη κιθάρα των Oasis αλλά αυτό δε μετράει right?), δε σχολίασα τα αξιοθέατα, δεν έκανα απολύτως τίποτα. Και μιας που είπα μωρό μου, βαρέθηκα τις μπηχτές περί δεσμεύσεων στο facebook. Yes, έχω επιλογή να μη δείχνω αν έχω σχέση ή με ποιόν έχω σχέση αλλά όταν είσαι addicted τα θέλεις όλα.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω σαν εργαλείο για επικοινωνία, ακόμη και για δουλειά. Think twice. Πόσοι απο εσάς που διαβάζετε γυρνάτε πτώμα στο σπίτι και μπαίνετε στο fb? Πόσοι απο εσάς έχετε το Fb αρχική σελίδα? Πόσοι τσεκάρετε το προφιλ σας ανα 5 λεπτά ακόμη κι αν δεν έχετε τίποτα καινούργιο να δείτε/πείτε? Πόσοι (και κυρίως πόσες) σηκώνετε/βγάζετε φωτογραφίες, που κατα βάση δεν έχουν καμία σχέση με τη πραγματικότητα, μόνο και μόνο για να σας βλέπουν στο Fb?

Η αλήθεια είναι οτι είμαστε πολλοί εκεί έξω. Το βλέπω γρήγορα το Κ.Α.Π.*!!!

* Κέντρο Αποτοξίνωσης Προσωποβιβλίου

Lice

2009-12-15T15:13:00.000-08:00

Κάθομαι και διαβάζω το blog μου. Παλιά (πέρυσι δηλαδή) έγραφα αρκετά συχνά, οτι κι αν είχα στο μυαλό μου το έλεγα, ακόμη και για τα πολύ προσωπικά μου.

Τον τελευταίο καιρό, η αλήθεια είναι, οτι δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο αλλά τολμω να πω οτι το χαίρομαι κιόλας γιατί κάνω πράγματα που έπρεπε να κάνω απο καιρό. Και παρόλο που οι ιδέες στο κεφάλι μου αυξάνονται με τη ταχύτητα αναπαραγωγής μιας ψείρας, δε μπορώ να αποφασίσω ποιά απο όλες (τις ιδέες, όχι τις ψείρες) να αναπτύξω.

Απο τη μια θέλω να γράψω για την απόφαση μου να περάσω σε αποτοξίνωση. Αποτοξίνωση απο το facebook. Αποφάσισα να κλείσω το profile μου και να μη δίνω σημασία σε ανοησίες.

Μετά όμως σκέφτηκα να γράψω για τον τρόπο που θα πετύχεις σε αυτό που θέλεις. Dressed for success. Αυτοβιογραφικό θα έλεγα καθώς παρατηρώ τον εαυτό μου να κάνει πραγματα που πάντα ονειρευόταν με εφόδια που δεν είναι τυπικά για τους στόχους μου.

Έλα όμως που προχτές γύρισα απο Λονδίνο και δε το έχω σχολιάσει καθόλου. Τόσες διαφορές είδα με την Ελλάδα. Να μη πω τη γνώμη μου?

Κι αφού όλα τα παραπάνω χοροπηδούσαν στο μυαλό μου, σκέφτηκα να κάνω ένα κείμενο για κάθε πικραμένο (καλή ώρα) που δε μπορεί να αποφασίσει τι να γράψει στο blog του και χρειάζεται καθοδήγηση.

Αλλά εγω δε μπορώ να καθοδηγήσω τον εαυτό μου θα δώσω συμβουλές και σε άλλους?

Αγαπητή μαμά....

2009-11-30T05:48:00.001-08:00

Αγαπητή μαμά,

όταν ήμουν μικρή μου έλεγες τι να κάνω όταν μεγαλώσω. Μου έλεγες να βρω μια δουλειά, να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, να με σέβονται οι άντρες και να μη με έχουν υποχείριο τους. Μου έλεγες να σπουδάσω, να πάρω ένα πτυχίο, να μη μείνω αγράμματη. Μου έλεγες να προσέχω τι τρωω, να μη βάφω τα μαλλιά μου, να μη ξενυχτάω γιατί το ξενύχτι κάνει ρυτίδες. Μου έλεγες να μη τριγυρνάω με αγόρια απο εδω κι εκεί, να περιμένω τον πρίγκηπα (γι'αυτο ομολογώ με μπέρδευες, τη μια υπήρχε ο πρίγκηπας, την άλλη οχι)!

Λοιπόν αγαπητή μαμά,
τα κατάφερα. Όλα όσα μου έμαθες τα έκανα πράξη.

Βρήκα, όχι μια δουλειά αλλά δύο και έχω αρκετά λεφτά να κάνω οτι θέλω. Μόνο που δεν έχω χρόνο και παρέα γιατί αφοσιώθηκα στη δουλειά μου. Και τώρα απέκτησα και έξοδα. Γιατί όσο πιο πολλά λεφτά έχεις, τόσο πιο πολλά θέλεις να ξοδεύεις. Όσο για τους άντρες, δε με σέβονται ιδιαίτερα, με βλέπουν ανταγωνιστικά. Ευτυχώς, δε με έχουν υποχείριο τους αλλά μου κάνουν τη δουλειά δύσκολη όσο μπορούν.

Και σπουδές κάνω μανούλα. Η΄τουλάχιστον έτσι ισχυρίζομαι. Πέρασα σε μια σχολή που δεν ήθελα επειδή ήταν κοντά και θέλατε να παω. Μου επιβάλλετε έμμεσα να σπουδάσω κάτι το οποίο με αφήνει παγερά αδιάφορη. Ακόμη κι αν το τελειώσω "για να έχω ένα πτυχίο να μη λέει η κοινωνία". Γιατί ποιός αγράμματος άνθρωπος πέτυχε στη ζωή του?

Μου έλεγες να προσέχω τι τρώω και το βάρος μου και έγινα κομπλεξική. Να φοβάμαι μήπως το τζιν δε μου κάνει κι αν θα είναι η κοιλιά μου επίπεδη ή όχι. Μα τι σημασία έχει? Η αγάπη δεν είναι ανάλογη του βάρους μου. Είναι αυτά τα παραδείγματα που έκαναν φίλες μου ανορεκτικές ή και υπέρβαρες καθώς ο κάθε άνθρωπος αντιδράει διαφορετικά. Άλλοι πνίγουν τον πόνο τους στο φαί. Πως να το κάνουμε?

Όσο για τους πρίγκηπες μαμά... όπως λέει και το τραγούδι οι άντρες περνούν μαμά. Και η εμμονή μου να αποκτήσω τη μια και μοναδική τέλεια σχέση, με κατέστρεψε. Με έφερε κοντά σε άτομα που δεν αξίζαν. Απλά και μόνο απο ανάγκη να αγαπηθώ. Ευτυχώς μαμά, υπάρχουν και πρίγκηπες. Και όλα τα βατράχια μου δώσανε ένα καλό μάθημα κι έτσι εκτίμησατον πρίγκηπα μου καλύτερα.

Και τώρα έρχεσαι εσύ ρε μαμά και μου λες "Τι καλά που ήσουν μικρούλα..."!!!! Εμένα μου λες....

The Ex Factor.

2009-11-02T01:01:00.000-08:00

Είμαι πολύ εκνευριστικό πλάσμα. Αν μου μπει κάτι στο μυαλό δε βγαίνει με τίποτα. Ειδικά αν αφορά σχέσεις, πρώην, ηθική και τον δικό μου. Εκεί να δεις κόλλημα.

The Ex Factor.

Όλοι οι νυν έχουν πρώην και όλοι οι πρώην μας θα έχουν κάποια/ον νυν. Το βασικότερο είναι να το αποδεχτούμε. Όλοι μας κατα βάθος θέλουμε ο σύντροφος μας να έχει μια σχετική εμπειρία, εκτός κι αν ανήκετε στη κατηγορία ανθρώπων "τη θέλω παρθένα για να τη πλάσω". Δώστε όμως έμφαση στο "σχετική εμπειρία".

Τι εννοούμε λοιπόν σχετική εμπειρία.

Θέλουμε ο σύντροφος μας να έχει πάει με τόσες γυναίκες ώστε να ξέρει τι κάνει στο κρεβάτι και να μας ικανοποιεί αλλά δε θέλουμε να έχει πάει με τόσες πολλές που να χάνει το μέτρημα.

Εαν ο σύντροφος σας ευτυχώς ή δυστυχώς ξεπέρασε τον αριθμό των πηδημάτων που εσείς θεωρείτε επιτρεπτό τότε λυπάμαι αλλά θα πρέπει να το καταπιείτε και να σκάσετε. Και το λέει αυτό κάποια που ενοχλείται στην ιδέα κάποιας άλλης να αγγίζει τον δικό της αλλά σε αυτό θα φτάσω σε λίγο.

Δύο σημαντικές συμβουλές μου έχουν δώσει για τις σχέσεις. Η μία είναι να ξέρεις να το βουλώνεις εκεί που πρέπει (δε μπορούμε να έχουμε πάντα τη τελευταία λέξη) και η δεύτερη είναι οτι ο γκόμενος σου δεν είναι εχθρός σου αλλά στο πλευρό σου. Είναι δίπλα σου και τον έχεις εσύ. Αν ήθελε να είναι με κάποια άλλη θα το έκανε. Απο τη στιγμή όμως που μένει μαζί σου ακολούθησε τη πρώτη συμβουλή. Βούλωσε το.

Επειδή όμως όπως είπα, είμαι απο εκείνες τις ζηλιαρόγατες που ενοχλούνται στην ιδέα οτι κάποια άλλη τον άγγιζε (λες και θα τον έπαιρνα παρθένο) πρέπει να βρω μια λύση. Σωστά? Ολόσωστα εφόσον έχω συναισθήματα για αυτόν. Οπότε βάζω κάτω τον εαυτό μου και ξαναδιαβάζω αυτά που εγώ προτείνω. Και μέχρι εδώ όλα κυλούν υπέροχα στη ροζ κοιλάδα του μυαλού μου.

Το πρόβλημα είναι όταν αυτές οι εμπειρίες, οι πρώην εμπειρίες του αρχίζουν και εμφανίζονται τσουπ τσουπ μπροστά μου. Και αυτό το τσουπ τσουπ εμένα πάντα μου την έδινε. Άτιμο σύνδρομο κτητικότητας.

Η λύση, για να μη μακρυγορώ, είναι μία. Αδιαφορία. Ο δικός μου/σου/της κλπ δε φταίει σε τίποτα αν η πρώην του έρθει τυχαία για καφέ εκεί που είμαστε. Ούτε θα φταίει αν η πρώην του έρθει να πει γεια. Δε θα φταίει ούτε στη περίπτωση που την ερωτευτεί ο αδερφός του. Αλλά αν αυτή αρχίσει τις πουτανιές (και ξέρετε καλά ποιές πουτανιές εννοώ) και ο δικός σου δε μπει στη διαδικασία να της κόψει λίγο τον αέρα τότε για μένα υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως το κάνει και αυτή συνεχίσει τότε...... δεν θα φταίω κύριε δικαστά!

Το δίδαγμα?

1) Δεν έχουν όλοι την ίδια λογική/ηθική/συμπεριφορά με σένα. Ξεκόλλα.

2) Ο πρώην σου ζούσε και πριν σε γνωρίσει. Το ίδιο κι εσύ. Χώνεψε το.

3) Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα'ρθεις. Η λίστα με τις πρώην του μπορεί να μεγαλώσει. Φρόντισε να μην οφείλεται σε σένα.

Welcome to the real world!

2009-10-11T03:21:00.000-07:00

Απο μικρή είχα καταλάβει το παιχνίδι των διαφημίσεων. Προσπαθούν να σε πείσουν οτι κάτι είναι τόσο καλό για σένα, είναι τόσο τέλειο που πρέπει κι εσύ οπωσδήποτε να το έχεις, είτε αυτό είναι υλικό αγαθό είτε πνευματικό. Οι τέλειες οικογένειες που τρώνε πρωινό όλοι μαζί, τα ερωτευμένα ζευγάρια που πέφτουν στο κρεβάτι θυμωμένα αλλά το μαλακτικό του σεντονιού τους κάνει να ηρεμούν και να κάνουν σεξ και φυσικά, οι τέλειες φιλίες. Οι φίλοι που όλοι μαζί γελάνε γιατί ο ένας έφαγε μια σοκοφρέτα, οι φίλοι που στη μέση του δρόμου κάνουν χορευτικά και περνάνε (ω) μα τόσο τέλεια!

Τα τελευταία 2 χρόνια, για μένα οι διαφημίσεις αντικαταστάθηκαν απο το Facebook. Οι τέλειες φαινομενικά φιλίες. Βαρέθηκα να κυκλοφορώ σε μαγαζιά και να ακούω παρέες να λένε "έλα να βγούμε φωτο να τις ανεβάσουμε στο facebook". Βαρέθηκα να βλέπω κοπέλες (γιατί ναι οι γυναίκες το κάνουν ΚΥΡΙΩΣ) να το παίζουν τρελές και γαμάτες και γκομενάρες και ω τι φοβερή παρέα έχουμε και δείτε μας περνάμε καλά.

Περνάτε όντως καλά?

23 χρόνια ζω και παρακολουθώ αυτό τον κόσμο και μάλιστα μέσα απο γυναικείο σώμα και τ' ορκίζομαι στη μουσική μου τρέλα, γυναικεία παρέα που να περνάει γαματα και τρελά και ω τέλεια χωρίς καυγάδες δεν υπάρχει.

Αυτό που με εκνευρίζει λοιπόν είναι αυτή η υποκρισία. Έχουμε πια τόσο πολύ ανάγκη να φαινόμαστε super cool? Και έχουμε ακόμη περισσότερη ανάγκη να το αποδεικνύουμε ανεβάζοντας φωτογραφίες στο facebook, που μάλιστα αντιπροσωπεύουν το 1/6 της πραγματικότητας?

Νομίζω οτι απλά χάνουμε την ουσία.

I'd pick the aliens

2009-08-09T09:18:00.000-07:00

-Άνθρωποι που σε έχουν φίλο επειδή συνδέεσαι με κάποιον κοινό γνωστό τους ή άνθρωποι που σε έχουν φίλο επειδή συνδέονται μαζί σου?
-Άνθρωποι που σε ερωτεύονται για αυτό που είσαι και ονειρεύονται μια ζωή μαζί σου ή άνθρωποι που ονειρεύονται οτι θα γίνεις αυτό που θέλουν να ερωτευτούν?
-Άνθρωποι που σε πιέζουν να γίνεις καλύτερος ή άνθρωποι που σε πιέζουν να γίνεις χειρότερος ώστε να νιώσουν αυτοί καλύτερα?

Πρέπει να μας το γράψουν έτσι απλά για να καταλάβουμε ποιά κατηγορία ανθρώπων υπάρχει στη ζωή μας και ποιά θα θέλαμε να υπάρχει? Δε ξέρω τελικά αν με κούρασαν οι άνθρωποι ή οι επιλογές μου. Que est veritas?

Open relationSHIT.

2009-07-21T10:36:00.000-07:00

Κατευθείαν στο ψητό. Δεν υπάρχει ελεύθερη σχέση. Σε αυτά τα θέματα είναι άσπρο και μαύρο. Ή είσαι με κάποιον ή δεν είσαι. Τι πάει να πει ελεύθερη σχέση? Γιατί δε λες απλά οτι πηδιόμαστε με πρόσχημα και με όποιον άλλο θέλουμε μέχρι να μας τη καρφώσει να φύγουμε ή να μείνουμε? Γιατί ουσιαστικά αυτό είναι. Και είναι οτι χειρότερο όταν ο ένας απο τους 2 πραγματικά ενδιαφέρεται.

Εγώ προσωπικά ποτέ δεν είχα "ελεύθερη" σχέση. Αν και μου αρέσει πολύ το γκρί σαν χρώμα, προτιμώ στο κεφάλι μου να μην επικρατεί θολούρα. Αν μου αρέσει κάποιος και θέλω να είμαι μαζί του τότε θα είμαι μαζί του. Κάποιος μου είπε πρόσφατα οτι δε μπορείς να πεις απο την αρχή ότι έχεις σχέση με έναν άνθρωπο, πρέπει λέει να τον γνωρίσεις πρώτα. Μα αυτό ακριβώς κάνεις σε μια σχέση!!!! Βρίσκεις κάποιον που σε γενικές γραμμές σου φαίνεται ενδιαφέρων και ταιριάζεται και στη πορεία της σχέσης σας τον γνωρίζεις. Και φυσικά, ποτε δε μπορείς να πεις οτι ξέρεις κάποιον όσο καιρό και να είστε μαζί.

Στην ελεύθερη σχέση το καλύτερο που θα μάθεις για τον άλλο είναι οι αντοχές του στο σεξ. Τις οποίες φυσικά θα τις μαθαίνουν και άλλοι εκτός απο εσένα. Εδώ ανακαλύπτεις ένα απο τα πολλά συναισθήματα του ανθρώπου. Τη ζήλεια. Γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να θέλεις κάποιον ο οποίος εκτός απο σένα έχει και άλλες, το γνωστό σύνδρομο "καρδιά αγκινάρα", και να μη σε νοιάζει. Αν όντως δε σε νοιάζει και είσαι απο αυτούς τους ανθρώπους κι εσύ, απο αυτούς με αυτές τις περίεργες τάσεις σταρχιδισμού που εγώ δεν έχω, τότε συγχαρητήρια αξίζετε ο ένας τον άλλο.

Κάτι άλλο (λιγάκι άσχετο) που έπεσε σαν θέμα στο τραπέζι ήταν η έκφραση "είμαστε μαζί" και η έκφραση "έχουμε σχέση". Ας δούμε λοιπόν τις ομοιότητες και τις διαφορές. Συμφωνούμε πως και στις 2 περιπτώσεις, 2 άνθρωποι συνομιλούν καθημερινά, βγαίνουν μαζί, έχουν κάποια συναισθήματα ο ένας για τον άλλο (δυνατά ή όχι), κάνουν σεξ, σε γενικές γραμμές μοιράζονται τη καθημερινότητα τους. Τώρα ας κάνουμε ένα διάλειμμα 2 λεπτών να σκεφτούμε τις διαφορές.Χμμμμ βρήκα μόνο μία. Στη μία περίπτωση λες "είμαστε μαζί" και στην άλλη "έχουμε σχέση". Και ρωτώ λοιπόν... εφόσον η ουσία παραμένει η ίδια γιατί να κολλάμε στις λέξεις τόσο?

Οι άντρες έχουν αντιρρήσεις.

2009-07-12T00:06:00.000-07:00

Κάτσε να ελαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα γιατί πολύ σκοτεινιάσαμε και εδω όλα είναι ροζ, όχι μαύρα....

Να τα μας!!
Οι άντρες άρχισαν να έχουν αντιρρήσεις για το κείμενο μου.
Πηδάνε λένε. Η΄τουλάχιστον προσπαθούν. Και φλερτάρουν. Αυτό που το πας? Μαντέψτε ποιός(ΠΟΙΑ) κάνει τη μαλακία. Πφφφ...

Κι εκεί που κάνω το live μου με τον σταθμό στη Τσιμισκή, διαβάζω στην εφημερίδα οτι η Ελλάδα λέει είναι πρωταθλήτρια στο σεξ. Καλέ πως γίνεται αυτό? Αφού εμένα αλλιώς μου τα είπανε!
-Κι επειδή εσένα στα είπανε έτσι τί σημαίνει? Ότι δε πηδάει κανείς?
Μα οι γυναίκες γκρινιάζουν και οτι δε πηδάνε οι άντρες και οτι δε φλερτάρουν.

Το είπα αυτό στα αγόρια μας στη star fm party patrol και κόντεψαν να με φάνε ζωντανή. Εμείς φλερτάρουμε, λένε, απλά εσείς και να γουστάρετε το παίζετε δύσκολες και καλά!!!

Λοιπόν, ποιές είναι οι ηλίθιες που μας χαλάνε τη πιάτσα? Στην εποχή του 2009, που είμαστε ανεξάρτητες και καλά, που φοράμε παντελόνια (χεχε), το παίζουμε ακόμη δύσκολες? Και άντε, το καταλαβαίνω να χυλοπιτώσεις κάποιον που δε γουστάρεις αλλά γιατί να το κάνεις αυτό αν ο άλλος σου αρέσει? Ε Ε χαλαρά. Δε λεω να του κάτσεις απο τη πρώτη βραδιά, όχι οτι αυτό είναι κατακριτέο απλά για να μη σε φάνε οι τύψεις (ξερω εγώ τι λεω), αλλά αμα σε φλερτάρει ρε παιδί μου μη το παίζεις diva. Του αρέσεις του ανθρώπου, δεν ήρθε να σε προσβάλλει!!

Εγώ με τα αγόρια συμφώνησα. Και τους το είπα κιόλας, φταίμε εμείς οι κακούργες που σας κόβουμε τον αέρα. Ε θα γίνει μια, δυο, τρεις και στο τέλος θα πάρουμε τα @@ μας. Βασικά, αυτό είναι το πρόβλημα. Οτι αν τους απορρίπτουμε έτσι ούτε αυτά θα πάρουμε.

Και μετά με ρωτάς εσύ, αν έχω πρόβλημα να κάνω τη πρώτη κίνηση σε άντρα. Κανένα πρόβλημα απολύτως. Και μιας που το έφερε η κουβέντα ήθελα να σε ρωτήσω...
Ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου? :P

Conf-used....

2009-07-11T23:39:00.000-07:00

Το ρολόι δείχνει 9.39.
Στα δεξιά μου ένα μπουκάλι νερό άδειο αφού ξυπνούσα ανα 2 λεπτά όλο το βράδυ κι έπινα νερό.
Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι.
Αμα μπει κάτι στο μυαλό μου τη βάψαμε, δε βγαίνει μέχρι να "λυθεί".

Θέλει λέει να με φέρει στα όρια μου για να δει τι άνθρωπος είμαι. Εχμ... είμαι ήδη άνθρωπος των άκρων, του ύψους και του βάθους οπότε μη προσπαθείς άλλο. Είμαι αυτό που βλέπεις.

Κάποιοι όμως δεν είναι. Το έχω ξαναπεί και το πιστεύω, καταλαβαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο όταν η σχέση σας τελειώσει. Αυτό φυσικά δεν είναι απόλυτο γιατί χωρισμός με χωρισμό διαφέρει. Αλλά αν ο άλλος δε σε πάρει ούτε ενα τηλ, αν σου έχει πει οτι σ'αγαπάει και παρόλα αυτά αρχίσει το ξεφάντωμα τότε κάτι δε πάει καλά. Μην ακούσω μπούρδες του τύπου "βγαίνει για να ξεχάσει" κλπ γιατί αυτό συμβαίνει πραγματικά μία στις εκατό. Οι υπόλοιπες 99, ε, απλά δε σε γούσταρε και τόσο οπότε τώρα που η παρανοϊκή βγήκε απο τη μέση μπορεί να αρχίσει να καλύπτει το χαμένο χρόνο με τους/τις κολλητούς/ες. Μη το παίρνεις προσωπικά. Δεν εννοώ εσένα. Μόνο.

Το γαμάτο είναι βέβαια όταν μετά το χωρισμό και τα σιχτίρια γίνεστε φιλαράκια. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι.
Δε μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον πρώην σου. Μπορείς να διατηρείς "φιλικό κλίμα και σχέση" αλλά δε μπορείς να είσαι φίλος και τα λεω έτσι γιατί διαφέρουν. Εγώ δε γουστάρω να λεω στον πρώην μου "αχ ξέρεις γνώρισα κάποιον". Αυτό όμως δε σημαίνει πως αν τον δω στο δρόμο θα τον βρίζω. Κρατάμε δηλαδή τον πολιτισμό και αποφεύγουμε την υπερβολική οικειότητα. Και ξαναλέω, αυτό δεν είναι απόλυτο. Είναι απλά η δική μου άποψη.

ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟ.

Εδώ να κάνω μια μεγάλη παρενθεσούλα την οποία την εμπνεύστηκα χτες βράδυ (και τους τελευταίους μήνες).

Γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε τόσο άτιμο φύλο, μου λέτε?
Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο με έρευνες, τη πέφτουμε περισσότερο σε κάποιον αν αυτός είναι δεσμευμένος/παντρεμένος/αρραβωνιασμένος. Μας αρέσει η πρόκληση του να κερδίσουμε κάποιον που έχει κάποια άλλη? Φταίει η ζήλεια? Η΄μαλλον λάθος το έγραψα. Φταίει η ζήλεια (χωρίς ερωτηματικό).

Πόσες φορές έχω εκνευριστεί σε παρέες ή σε μαγαζιά με φίλους, γνωστούς και σε καταστάσεις που δεν αφορούσαν καν δικό μου γκόμενο, παρατηρούσα κοπέλες που πειράζαν κάποιον μπροστά στη κοπέλα του. Λες και το κάνουν επίτηδες μερικές. Κι εδώ θα μου πεις πάλι (σίγουρα) αμα δεν έχεις χιούμορ και δε καταλαβαίνεις εσύ αυτές φταίνε? Εγώ έχω μάθει πως στα πιο αστεία λέμε τις πιο μεγάλες αλήθειες. Πάντα υπάρχει μια μικρή (ή και μεγάλη) δόση αλήθειας.

Γιατί λοιπόν πρέπει να πεις στον κολλητό σου "έπρεπε τελικά να είχαμε κάνει κάτι πέρυσι" (ε hallo είμαι ακόμη εδώ!!), στον συνάδελφο σου "ερωτευμένος είσαι και παίζεις τόσο καλά" (όχι τίποτα άλλο, αμα είσαι να μας το πεις κι εμάς) ή στον φίλο σου "αχ θυμάσαι που είχαμε πάει εκεί και είχαμε κάνει εκείνο..." και με το που ρωτάς τι λέτε "α τίποτα κάτι δικά μας"!

Όλες είμαστε φίλες κάποιου, κολλητές, αδερφές, ξαδέρφες. Το point παραμένει το ίδιο. Μάθε να σέβεσαι τη κοπέλα ή τον φίλο της φίλης σου (γιατί αυτό το κάνουν και μερικοί άντρες). Όσο και αν δε τη πας, παραμένει δική του επιλογή. Όχι δική σου. Και όταν δε τη σέβεσαι, τότε δε σέβεσαι και τον αδερφό σου/φίλο σου/κολλητό σου.

Θεωρίες....

2009-07-11T12:43:00.000-07:00

Φαντάσου το εξής: Απο μικρά παιδιά να μην ακούγαμε για γάμους και σχέσεις. Να μας λέγαν οτι μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε με όποιον θέλετε, αν κάποιος/α δε σας θέλει δε θα πλήγώνεστε γιατί απλά θα πάτε στον/ην επόμενο/η και όλα θα κυλάνε ήρεμα, χωρίς καυγάδες, ζήλειες και facebook.

Μια μπούρδα και μισή είναι η θεωρία των σχέσεων. Ίσως σκεφτείς οτι το μικρό (εγώ) πληγώθηκα και τα λεω αυτά αλλά ειλικρινά what the fuck is going on?

Εκτός του οτι όλοι ρίχνουν καθημερινά τα standards τους απλά και μόνο για να κάνουν σχέση, οι πιο πολλοί γκρινιάζουν οτι δε πάει καλά η σχέση τους και παρόλα αυτά μένουν. Ναι, οι γυναίκες υπερτερούμε πληθυσμιακά σε σχέση με τους άντρες αλλά δε θα μένω να με βασανίζει κάποιος επειδή δε μπορώ να βρω άλλο.

Γιατί δυστυχώς απο τη θεωρία που μου μάθανε μικρή για τις σχέσεις, μου μάθανε και για τους πρίγκηπες που έρχονται με το άσπρο άλογο στη πόρτα μας και μας ζητάνε να πάμε να μείνουμε στο κάστρο για πάντα ευτυχισμένοι. Η οποία θεωρία φυσικά αντιφάσκει με την άλλη θεωρία, την οποία συνήθως μαθαίνουμε απο τις μητέρες μας, τη θεωρία της ανεξαρτησίας.

"Να μεγαλώσεις, να έχεις δουλειά και δικά σου λεφτά, να είσαι ανεξάρτητη και να μην έχεις ανάγκη κανέναν καραγκιόζη"

Μαμά, καραγκιόζης ο πρίγκηπας? Ντροπή.

Βάλε μια άνω τελεία εδώ. Θα επιστρέψω.

Ακούω τους άντρες να γκρινιάζουν οτι τους θέλουμε έξυπνους, ωραίους, ρομαντικούς αλλά και αρρενωπούς, πετυχημένους αλλά όχι πιο πετυχημένους απο εμάς κλπ κλπ κλπ... Η λίστα πάει λέγοντας και όλοι λέτε τα ίδια. Οτι ψάχνουμε τον τέλειο άντρα ( ο πρίγκηπας που λέγαμε). Μισό λεπτό όμως. Κάτι τέτοιο δε θέλετε κι εσείς απο εμάς?

Να είμαστε θηλυκά αλλά να είμαστε και αντράκια που και που, δε θέλετε δίπλα σας μια ξενέρωτη, θέλετε μια μητέρα για τα παιδιά σας, μια μητέρα επιπλέον για εσάς τον ίδιο, μια σύζυγο, μια γκόμενα, μια φίλη, μια γυναίκα έξυπνη αλλά όχι αρκετά έξυπνη για να καταλαβαίνει οτι τη κερατώνετε με μια άλλη που ίσως να μην έχει καν τα μισά απο αυτά που έχουμε εμείς, μια γυναίκα όμορφη αλλά όχι τόσο όμορφη ώστε να το έχει πάρει πάνω της κλπ κλπ... Με λίγα λόγια εμείς θέλουμε ένα πρίγκηπα αλλά εσείς θέλετε βασίλισσα, even more.

Τέρμα η παύση.

Μια μπούρδα και μισή είναι η θεωρία των σχέσεων.

To be continued...

Pull a Raf!!

2009-07-08T04:39:00.000-07:00

Δεν ήμουν και πολύ σίγουρη για αυτό το κείμενο. Δηλαδή ήμουν απολύτως σίγουρη ως προς τι θέλω να πω αλλά δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα απο το πουθενά. Δεν υπάρχει λόγος. Γι'αυτό και κάνω αυτό το πρόλογο για να προλάβω αυτούς που θα με κατηγορήσουν οτι τους μειώνω με το χιούμορ μου. Άλλωστε το συνηθίζω. Οπότε αν είστε με το μαχαίρι στο χέρι και σκέφτεστε πως θα με δολοφονήσετε χωρίς να αφήσετε ίχνη...χαλαρώστε. Αστειεύομαι. Αν δε το καταλαβαίνετε τότε λυπάμαι το πρόβλημα είναι δικό σας.

Προχτές αποφάσισα να κάνω ένα μικρό ξεκαθάρισμα στο facebook. Είχα 1800 φίλους, εκ των οποίων οι 1300 (το λιγότερο) είναι άγνωστοι, εκ των οποίων οι μισοί με κάναν φίλη τους επειδή είμαι ωραία γκόμενα και μετριόφρων και οι άλλοι μισοί εκ των μισών των 1300 (σας μπέρδεψα?) ήταν φίλοι του πρώην μου. Άρα δεν ήταν δικοί μου φίλοι. Άρα στο ξεκαθάρισμα αποφάσισα αυτοί οι 1300 να πάρουν τον μπ...συγνώμη να σβηστούν απο το profile μου.

Με συνοπτικές διαδικασίες και για να μη τα πολυλογώ ηρέμησε το κεφάλι μου. Πλέον δε χρειάζεται να προσέχω κάθε λέξη που θα πω γιατί κάποιοι απο αυτούς προσβάλλονται εύκολα (είναι το άτιμο το χιούμορ μου που μειώνει συνεχεια τους γύρω, γαμώ το κόμπλεξ κατωτερότητας μου). Επειδή όμως τα νέα μαθαίνονται γρήγορα κάποιοι παραξενεύτηκαν με τούτο το delete. Και εδώ φτάνουμε στο σημερινό μας θέμα.

"Δε τα καταλαβαίνω αυτά τα Ραφαελλίστικα"

Είμαι βαθύτατα συγκινημένη. Ειλικρινά... να δίνουν το όνομα μου σε μια κατάσταση? Δηλαδή τι θα ακολουθήσει? Αστέρι στον πεζόδρομο του Hollywood? Για να σας δώσω κι άλλο παράδειγμα να καταλάβετε... Πχ σας λένε Μήτσο. Είστε σε ενα μαγαζί και στο διπλανό τραπέζι ακούτε μια κοπέλα να λέει στο αγορι της "Χτες μου χάρισες έναν εκπληκτικό Μήτσο" (όπου Μήτσος βλ. οργασμός)! Ε? Ε? έχετε συγκλονιστεί είμαι σίγουρη αλλά όλοι το κάνετε.

Αυτή η άτιμη η σαλάτα του σεφ που τρώτε ξέρετε ποιανού σεφ είναι? Κάποιος σεφ την έβγαλέ αλλά ποιός? Ξέρετε? Δε ξέρετε. google it.

Το πρόβλημα προκύπτει στο είδος της κατάστασης με την οποία σας συνδέουν. Πχ, αν θέλουν να πούνε της πουτάνας το κάγκελο και λένε της Ελένης το κάγκελο τότε αγαπητή μου έχεις πρόβλημα.

Όπως και να έχει, θέλω να ευχαριστήσω τους θαυμαστές μου για αυτή τη τιμή που μου κάνανε και τους υπόσχομαι στο μέλλον να είμαι ακόμη πιο αδιάφορη! Τώρα με συγχωρείτε αλλά έχω άλλους 300 "φίλους" να σβήσω....

Different people, same stories

2009-07-06T02:54:00.000-07:00

Είναι αστείο το πόσο μικρός είναι ο κόσμος και τραγικό το πως όλοι περνάμε τις ίδιες καταστάσεις. Για μένα όλα είναι ρόδα που γυρίζουν, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, οι λέξεις όλα. Πολλές φορές μάλιστα συμπίπτουν ίδιες καταστάσεις την ίδια χρονική στιγμή σε διαφορετικούς, άγνωστους ανθρώπους.

Εδώ και καιρό διαβάζω ένα καταπληκτικό blog από έναν τύπο εν ονόματι Γιώργο, τον οποίο δε γνωρίζω προσωπικά και ούτε είχα τη χαρά να συνομιλήσω μέσω ίντερνετ. Μου άρεσαν όμως παρα πολυ τα κείμενα του, το χιούμορ του, μου άρεσε που δε ντρεπόταν να μιλήσει για τα γκομενικά του και γενικά ο τύπος είναι χαβαλές. Προχτές όμως έγραψε ενα κείμενο (respect φίλε) για τον χωρισμό του με τη κοπέλα του και βρήκα πολλά κοινά στοιχεία.

Οι περισσότεροι απο εσας που διαβάζετε αυτό το blog θα ξέρετε οτι είχα σχέση τους τελευταίους μήνες με κάποιον που αγάπησα και ακόμη αγαπώ πάρα πολύ. Όπως και ο Γιώργος, το διάστημα αυτό που είχα σχέση απείχα αρκετά απο το blog παρόλο που ένιωθα την ανάγκη να εκφραστώ κάποιες φορές. Δε κατηγορώ κανέναν οτι με κράτησε μακριά απο εδώ, απλά ήθελα να είμαι μαζί του, δεν ήθελα να συζητάω για αυτή τη σχέση με τους πάντες και ήθελα να μπορώ να εκφράζομαι σε αυτόν (και όχι στο σύμπαν).

Μετά τον χωρισμό, τις τελευταίες δηλαδή μέρες πέρασα ακόμη πιο δύσκολα καθώς απο τη μια είχα την ανάγκη να μοιραστώ τον "πόνο" μου αλλά απο την άλλη ήθελα να κλειστώ σε μένα όσο μπορούσα. Κάποιες πληγές τις επουλώνει μόνο η μοναξιά. Αυτό το κείμενο δε το γράφω για αυτόν, ούτε για να κλαφτώ. Το γράφω γιατί νιώθω πλέον πως προχωράει η ζωή μου και ξεκινάει ένα καινούργιο κεφάλαιο για μένα. Δεν έχει σημασία τι έγινε ή πως ή γιατί. Ότι έγινε, έγινε.

Ελπίζω απο δω και πέρα να μπορώ να συζητάω μόνο για πράγματα που προκαλούν χαμόγελα και γέλια, για βλακείες που μπορει να ανακαλύψω στο ίντερνετ, για σχέσεις που θα με κάνουν ευτυχισμένη και για όλες αυτές τις μικρές άχρηστες πληροφορίες- λεπτομέρειες της ζωής μας που μας κάνουν ροζ. Ας μη ξεχνιόμαστε άλλωστε. Είμαι μια χαζοξανθιά στη χώρα του Ρ-οζ.

The biggest failure, even the worst most intractable mistake, beats the hell out of not trying.. - Benj.Franklin

Οι ά-φθονοι

2009-06-09T09:53:00.000-07:00

Στη ζωή μου χωρίζω τους ανθρώπους σε 2 κατηγορίες. Αυτούς που με σέβονται και τους σέβομαι κι εγώ, με αποτέλεσμα να κάνω τα πάντα για αυτούς και οι άνθρωποι τους οποίους γράφω πραγματικά στα ανύπαρκτα μου @@.

Για τη πρώτη κατηγορία πραγματικά ισχύει αυτό που είπα παραπάνω. Είναι άνθρωποι που σέβομαι, που εκτιμώ, που ποτέ δε θα φερθώ άσχημα ή με αγένια και φυσικά θα τους στηρίζω σε κάθε τους απόφαση.

Για τη δεύτερη κατηγορία όμως οι όροι αλλάζουν. Εσείς φέρεστε ευγενικά σε αυτούς που σας φέρονται άσχημα? Εγώ αρχικά ναι. Είναι στη φύση μου να μην είμαι εκδικητική και προσπαθώ να αδιαφορώ. Ειδάλλως, προσπαθώ να πετύχω αυτό που θέλω, είτε αφορά τη δουλειά μου είτε τα προσωπικά μου, με ευγένεια και χωρίς να θίγουμε ονόματα και οικογένειες. Όταν όμως βλέπεις ότι και πάλι οι άλλοι συνεχίζουν και σου φέρονται άσχημα τότε λυπάμαι πολύ αλλά αποκτώ θράσσος και γράφω για ακόμη μια φορά τις συνέπειες στα @@ μου.

Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει αυτό με τον τίτλο? Στη 2η κατηγορία και κάπου εκεί στα σκοτεινά υπάρχει ο φθόνος. Σε άλλους μπορεί, σε εμένα ειλικρινά όχι. Δίνω την εντύπωση (κι ακόμη δε ξέρω πως) οτι είμαι κάποιο ψώνιο που κάνω πράγματα για να φανώ ή όπως είπε κάποια άσχετη κάποτε οτι είμαι καλή για να μπορώ να δείχνω θύμα ή όπως είπε κάποιος άλλος άσχετος σήμερα έχω φθόνο για αυτό που συμβαίνει σε κάποιον άλλο τυχαίο.

Δεν υπάρχει ούτε φθόνος, ούτε καλάμι και αυτοί που με ξέρουν καλά, οι άνθρωποι της 1ης κατηγορίας συμφωνούν απολύτως. Απλά, δε μπορείς να προσπαθείς για κάποια πράγματα, να φέρεσαι καλά σε κάποιους ανθρώπους και αυτοί να μη το εκτιμούν ή τουλάχιστον να προσποιούνται οτι το εκτιμούν. Προσωπικά απο τη ζωή μου είμαι παρα πολυ ικανοποιημένη. Σε όλους τους τομείς και με απόλυτη ειλικρίνεια.
Νιώθω ευτυχισμένη.
Και ένας άνθρωπος που νιώθει ευτυχισμένος δεν ξέρει απο φθόνο, "καλάμια" ή κακίες.

Γι' αυτό καλό θα είναι κάποιοι να μη κρίνουν γρήγορα. Εάν δε σου αρέσει μια συμφωνία δε σημαίνει οτι θεωρείς τον εαυτό σου πολύ καλή γι΄αυτή. Ίσως να είναι άλλοι οι λόγοι. Όταν δε μιλάς ενώ ξέρεις οτι κάποιοι προσπαθούν να σου βάλουν τρικλοποδιά δε σημαίνει οτι δεν καταλαβαίνεις ή οτι δε μπορείς να αντιδράσεις. Απλά διατηρείς ένα επίπεδο. Στη 2η κατηγορία ανθρώπων το επίπεδο σπανίζει. Αλλά όπως λέει και μια κλασική φράση.

Καλύτερα να με μισούν παρά να με λυπούνται.

Βeauty is NOT a talent!

2009-06-03T00:36:00.000-07:00

Τα καλλιστεία πλησιάζουν και παρατηρώ στο facebook ένα μικρό promotion για τη κάθε κοπέλα/γνωστή/φίλη/αδερφή που έχουμε! Θα θέλαμε όμως πραγματικά να κερδίσει η γνωστή μας τον τίτλο της πιο όμορφης?

Ας τα πάρουμε απο την αρχή! Η ομορφιά δεν είναι ταλέντο. Η ομορφιά έρχεται απο τη φύση, σωστά? Και όπως όλα τα φυσικά πράγματα δε θεωρείται ταλέντο. Πως θα το τεκμηριώσω αυτό? Με ένα τραβηγμένο παράδειγμα. Πηγαίνεις στο δάσος και βλέπεις 2 δέντρα. Θα κάτσεις να συγκρίνεις ποιό είναι πιο όμορφο? Είναι και τα 2 δέντρα (στη περίπτωση των καλλιστείων γλάστρες) τα οποία προέρχονται απο την ίδια μαμά, τη φύση. Στη περίπτωση βέβαια των κοριτσιών δεν είναι όλα τόσο φυσικά και αυτό τα κάνει χειρότερα.

Anyway, ας πούμε οτι μπορούμε να τα συγκρίνουμε. Τα κορίτσια αυτά δηλώνουν συμμετοχή μόνα τους στον διαγωνισμό θεωρώντας οτι είναι καρακουκλάρες. Πως μπορείς όμως να ξέρεις οτι αυτή που θα κερδίσει είναι η πιο όμορφη της Ελλάδος ώστε να μας αντιπροσωπεύσει σ' ένα διαγωνισμό στο εξωτερικό? Δε το ξέρεις και σας το λεω με σιγουριά δεν ισχύει. Έχω δει γυναίκες εκεί έξω πολύ πιο όμορφες απο αυτές των καλλιστείων. Η μόνη υπεροχή ίσως των μοντέλων είναι το ύψος.

Επίσης, δε καταλαβαίνω γιατί όποια πηγαίνει στον διαγωνισμό πρέπει σώνει και καλά να μας αποδείξει οτι είναι και έξυπνη. Αγάπη μου γλυκιά, αν ήθελες να αποδείξεις οτι το iq σου ξεπερνά αυτό του ραδικιού, τότε πήγαινε να συμμετέχεις σε διαγωνισμό μαθηματικών όχι ομορφιάς. Οπότε stick to the famous answer "World peace" και μη μας πρήζεις απαντώντας σε ερωτήσεις που δε καταλαβαίνεις καν.

Δεν έχω καμία διάθεση να προσβάλλω όποια απο εσάς συμμετέχει ή εχει κάποια γνωστή στον διαγωνισμό αλλά κατά την άποψη μου το να κυκλοφορώ με ένα μαγιό επι σκηνής για να αποδείξω στους άλλους οτι είμαι ωραία και μοντέλα δε μου λέει κατι παρα μόνο ανασφάλειες. Αν εσύ νιώθεις όμορφη τότε είσαι όμορφη. Το 1.50 μέτρο πόδι είναι προαιρετικό.

Τάφτυσει προσωπικότητας

2009-06-02T22:41:00.000-07:00

Κοιτώντας τον τίτλο σίγουρα με αποκαλείς αγράμματη και ζώον που έγραψα έτσι τη λέξη ταύτιση. Μόνο που εγώ δεν αναφέρομαι στη ταύτιση αλλά στο οτι τα έφτυσα!

Η ζωή ήταν πολύ καλή μαζί μου φέτος! Η σύμβαση ανανεώθηκε, κέρδισα το radiostar (και ναι θα το αναφέρω μέχρι να πεθάνω, είναι απο τα μεγαλύτερα επιτεύγματα μου και ναι δεν έχω συχνά απο δαύτα) και έσπασα τη κατάρα των 5 μηνών στις σχέσεις μου φτάνοντας επιτυχώς στους 6μιση μήνες (και συνεχίζουμε, δε χωρίσαμε φτου φτου)! Εδώ και ένα χρόνο λοιπόν δουλεύω 7 μέρες τη βδομάδα, 5 καθημερινά στο γραφείο και τα Σαββατοκύριακα στον σταθμό. Δε σκάβω, δε βάφω ταβάνια, δε παίρνω ψωροδεκάρες, δεν έχω το αφεντικό πάνω απο το κεφάλι μου να με πρήζει αλλά επειδή είμαι η Ραφαέλλα έχω βρει λόγο να γκρινιάζω. Δε μπορώ να φύγω διακοπές. Δε μπορώ να κοιμηθώ μέχρι το μεσημέρι, δε μπορώ να ξενυχτήσω και δε μπορώ να πάρω ρεπό. Ξέρω άτομα που και με μια ώρα ύπνο να είναι αντέχουν και να βγουν και να ξαναγίνουν χώμα. Εγώ δε μπορώ. Είμαι ανίκανη να πάθω υπερκόπωση απο διασκέδαση. Με το που θα με πιάσει νύστα είμαι χειρότερη απο μωρό, κοιμάμαι επιτόπου. Αυτό θα άλλαζε βέβαια αν ξεκουραζόμουν τα Σαββατοκύριακα. Η΄αν έπαιρνα ναρκωτικά και έμενα στη τσίτα!

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Εάν διαβάζουν μικρά παιδιά αυτό το κείμενο (γιατί να διαβάζει ένα μικρό παιδί ΑΥΤΟ το κείμενο?) να θυμάστε. Μη κάνετε ναρκωτικά (αν δε το αντέχετε θα συμπλήρωνε το μωρό μου), μη καπνίζετε (έτσι κι αλλιώς θα απαγορευτεί σε ένα μήνα) και μη πίνετε πιο πολύ απο όσο αντέχετε (αν δεν έχετε κάποιον να σας κουβαλήσει στο σπίτι).

ΤΕΛΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ

Δηλαδή, έχω λεφτά, έχω διάθεση αλλά δεν έχω χρόνο να βγω ή να φύγω για τρελά weekends! Οπότε η απορία μου είναι η εξής. .. στην ηλικία των 22 και κάτι που βρίσκομαι, πιο σημαντικό για εμένα θα έπρεπε να είναι η διασκέδαση μου ή το κυνήγι των ονείρων μου? Γιατί για όνειρα μου μιλάμε! Αλλά μήπως πρέπει να σκεφτώ και την υγεία μου? Μη πάθω καμία υπερκόπωση απο το ξύσιμο! Δε ξέρω!!! Εσείς τι προτείνετε?

5 γυναικεία μυστήρια

2009-05-26T03:06:00.000-07:00

Υπάρχουν πράγματα σε μια γυναίκα που κι εγώ σαν γυναίκα ακόμη δε καταλαβαίνω. Ίσως σε κάποια απο αυτά να βρεθεί απάντηση. Κατα πάσα πιθανότητα μάλιστα αυτή την απάντηση να τη δώσει ο ξερόλας φίλος μου. Till then σας αφήνω κι εσάς με τις απορίες μου.

1) Γιατί οι γυναίκες όταν βάφουν τα μάτια τους ανοίγουν το στόμα τους?
2) Γιατί οι πουτάνες ανακαλύπτουν πάντα πρώτες τα καλά παιδιά και οι καλές πάντα τελευταίες?
3) Γιατί οι γυναίκες κάνουν πραγματικές φιλίες με άντρες ενώ με τις γυναίκες, αν και δηλώνουμε θέληση και προθυμία, απλά σφαζόμαστε?
4) Γιατί σκατά εμείς έχουμε κυτταρίτιδα και οι άντρες όχι?
5) Τεχνική απορία. Είσαι φυσική έντονη ξανθιά. Όταν περνάς βαφή στο μαλλί σου, παρόλο που η ρίζα σου είναι φυσική ξανθή, μετά βγαίνει μαύρη. Η βαφή τελικά ξεβάφει?

Το ξέρετε οτι αν βρίσκαμε λύση στα παραπάνω οι γυναίκες θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένες και κατά συνέπεια θα κάναμε περισσότερο σεξ με τους άντρες μας? Σκεφτείτε το!

Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Τραπέζωμα

2009-04-15T03:14:00.001-07:00

Έχετε ακουστά την έκφραση "θα σου κάνω το τραπέζι να μου κάνεις το κρεβάτι"?

Αυτό ακριβώς ισχύει με την ΕΡΤ. Εμείς τους προσφέρουμε στο τραπέζι τα λεφτουδάκια μας και αυτοί μας πηδάνε κανονικά.
Συγνώμη τι? Δεν άκουσα τι είπατε? Ποιότητα? Η ΕΡΤ μας παρέχει ποιοτικά προγράμματα?
Ανάμεσα στα εμπορικά διαλείμματα εννοείται μάλλον. Ναι σε αυτά που έδειχνε η Eurovision. Αλήθεια ξέρει κανείς πόσα δώσαμε για την Euro μαλακία? Θα σας πω εγώ. 102.000 € για κάθε επεισόδιο Eurovision Club για να μη πω και το ποσό του τελικού. Όλα αυτά για να χτυπιέται ο Σάκης, για να έχουν τα μεσημεριανά κάτι να σχολιάσουν και φυσικά για την εθνική μας υπερηφάνια. Αυτά καθώς και 1.100.000 € για τις εκπομπές του Σπύρου Παπαδόπουλου, για να παρακολουθούμε δηλαδή κάποιους άλλους να τρώνε, να πίνουν και να γλεντάνε με τα λεφτά μας. 180 επεισόδια της Άννας Δρούζας για να λύσει τα ψυχολογικά της κόστισαν 2.600.000 €. Ρε σεις δεν ήξερα οτι είστε όλοι τόσο πλούσιοι ώστε να τα πληρώνετε αυτά. Ούτε καν για τον εαυτό μου δε το γνώριζα αυτό. Απ' οτι φαίνεται όμως κανείς απο εμάς δε τα βλέπει αυτά (όπου αυτά εννοώ και τις εκπομπές και τις χρεώσεις)!
Εγώ προσωπικά θα παρακολουθήσω ΕΡΤ μόνο για καμία σοβαρή είδηση, για κάποιο εθνικό "περιστατικό" και πάλι όχι σίγουρα. Γιατί λοιπόν να πληρώνω ΕΡΤ? Δε θέλω. Και δε πρόκειται. Γιατί ναι υπάρχει τρόπος να μη πληρώνουμε ΕΡΤ.
Η διαδικασία που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει για να ΜΗΝ πληρώνει την ΕΡΤ μέσω λογαριασμού της ΔΕΗ έχει να κάνει με την άρνηση αναγνώρισης χρέους. Δηλαδή: εάν κάποιος σου χρεώνει μια υπηρεσία ή ένα προϊόν που εσύ δεν θέλεις να χρησιμοποιήσεις (π.χ. τηλεοπτικό πρόγραμμα) μαζί με μια υπηρεσία που αποδέχεσαι και χρησιμοποιείς (π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα) με ένα ενιαίο τιμολόγιο, λογαριασμό ή οτιδήποτε μπορείς να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ να πληρώσεις ΜΟΝΟ το δεύτερο. Σε περίπτωση που ο πιστωτής δεν δεχτεί την πληρωμή, πηγαίνεις στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και ΚΑΤΑΘΕΤΕΙΣ μόνο το ΠΟΣΟ της υπηρεσίας που αποδέχεσαι (ηλεκτρικό ρεύμα) και όχι το υπόλοιπο. Το ΤΠκΔ ενημερώνει τον πιστωτή για την κατάθεσή σας και αυτός δεν έχει πλέον δικαίωμα να απαιτεί αυτά τα χρήματα (οπότε και να σου κόψει το ρεύμα). Το υπόλοιπο ποσό ΜΠΟΡΕΙ να το διεκδικήσει δικαστικά!
Εδώ μπορείτε να χαρείτε. Γιατί για να περάσουν σε δικαστήριο πρέπει να λειτουργήσει κρατικός μηχανισμός. Και σε αυτή τη χώρα τίποτα κρατικό δε λειτουργεί.

Η συνουσία και η πόλη. Sex and the city α λα ελληνικά.

2009-03-27T00:05:00.000-07:00

Παρακολουθώ για 3η φορά τη ταινία Sex and the city. Καθισμένη αναπαυτικά, με τα pop corn αγκαλιά και σκεπασμένη με μια κουβερτούλα, αναστενάζω κάθε φορά που η πρωταγωνίστρια Carrie αλλάζει ρούχα. Δηλαδή κάθε 30 δευτερόλεπτα. Για λίγο ξεχνιέμαι και μπαίνω στη θέση της. Γράφω δηλαδή μια στήλη για γνωστό περιοδικό κάθε μήνα, έχω τον τέλειο -και εννοείται πλούσιο- γκόμενο, τις τρελές φίλες, τα καλύτερα ρούχα και παπούτσια και φυσικά το μόνο που κάνω είναι να βγαίνω και να πίνω cosmopolitan. Μας δουλεύουν?

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη που ευχήθηκε να ήταν για λίγο στη θέση της. Ας είμαστε ρεαλιστές όμως. Η Carrie στον πραγματικό κόσμο δεν υφίσταται. Ούτε η τέλεια τετράδα με αυτές τις γυναίκες. Για την ονειρική δουλειά - το να τα ξύνει δηλαδή και να παίρνει τα τρελά λεφτά- ούτε κουβέντα. Αυτά δε συμβαίνουν πουθενά, ούτε στη Νέα Υόρκη.

Έχει αναρωτηθεί καμία πως θα ήταν το Sex and the city στην Ελλάδα? Υπάρχουν 2 διαφορετικές πλευρές σε αυτό το θέμα. Η σκηνοθετική πλευρά, σα να παίζεται το σήριαλ στην Ελλάδα προσαρμοσμένο ανάλογα φυσικά αλλά και η "αληθινή" πλευρά, να υπάρχει δηλαδή τέτοια παρέα στη Θεσσαλονίκη που να αντέχει τόσα cosmopolitan και τόσες galleries σε μια βδομάδα.

Αν θυμάμαι καλά, είχαν προσπαθήσει να κάνουν ένα ελληνικό Sex and the city, τ' οποίο δε πήγε και πολύ καλά. Τέσσερις φίλες που συζητούσαν για τις σχέσεις τους και το σεξ ανοιχτά, που δούλευαν ελάχιστα και που ήταν μες στη καλή χαρά ακόμη κι όταν πέθαινε η γάτα τους. Θέλετε να μου πείτε δηλαδή οτι η γενιά των 700 ευρώ βγαίνει πρωί μεσημερι βράδυ για lunch break σε χλιδάτα μαγαζιά, φοράει μόνο επώνυμα ρούχα και η μόνη της ασχολία είναι το μέγεθος του έλληνα big?

Λυπάμαι αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ελληνική εκδοχή του Sex and the city. Θα μπορούσε να υπάρχει κάτι σαν "Μια βραδιά στο τσιπουράδικο" ή "Γυναίκες στα 4" αλλά όχι όπως αυτοί το παρουσιάζουν. Δείτε το λογικά. Υπάρχει παρέα με 4 γυναίκες που να τα πηγαίνουν όλες τόσο καλά μεταξύ τους? Απο αυτό και μόνο αναιρείται όλο το σήριαλ. Δεύτερον, άντε και τα πηγαίνουν καλά αυτές, είναι και όλες τόσο επιτυχημένες? Και πότε δουλεύουν? Έχουν χρόνο για να τρέχουν συνέχεια σε μαγαζιά? Σοβαρευτείτε.

Οι ελληνίδες πρωταγωνίστριες δουλεύουν μέχρι το απόγευμα, με το ζόρι πηγαίνουν 3 φορές γυμναστήριο - ούτε κουβέντα για pillates και άλλα ακριβά σπορ-, έχουν γκόμενο τον Τάκη (Μήτσο, Μπάμπη κλπ), βλέπουν τις φίλες τους στο τσακίρ κέφι για κανά καφέ -άντε να πάνε και σε rnb βραδιά στο hotel- και όταν πονάνε κλαίνε, δε βγαίνουν να ψωνίσουν Manolo Blahnik παπούτσια. Είναι ωραίο να ονειρεύεσαι αλλά είναι πιο ωραίο να ξέρεις που τελειώνει το όνειρο και που αρχίζει η ζωή.

What a beach!!

2009-02-13T04:29:00.000-08:00

Κάτι έχω πάθει εγώ φέτος!Δεν εξηγείται αλλιώς το οτι θέλω να έρθει το καΛοκαίρι και να παω στη παραλία. Ναι καλά διαβάσατε. Εγώ που μισώ τη θάλασσα, που σιχαίνομαι την αλμύρα, που ψάχνω ντουζιέρα σε ακτίνα 10 μέτρων, ΕΓΩ θέλω να έρθει το καλοκαίρι. Μου έλειψε αυτή η καλοκαιρία και το να φοράω κοντομάνικο χωρίς να αρρωσταίνω κάθε σαββατοκύριακο.

Επίσης, μου έλειψε το να βουτάω τα πόδια μου στην άμμο, να κάνω ηλιοθεραπεία, να πίνω caribούλες παίζοντας ταβλάκι και όλα αυτά τα φυσιολογικά πράγματα που λάτρευαν οι υπόλοιποι τόσο καιρό.

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα γιατί με έπιασε τώρα. Μπορεί επειδή είμαι ερωτευμένη κι ευτυχισμένη και όπως και να το κάνεις, ο καιρός επηρεάζει τη διάθεση (ή το αντίστροφο στη περίπτωση μου). Μπορεί να το θέλω επειδή βρήκα τις φίλες μου απο το λύκειο και ανυπομονώ να πάμε για το 1ο μας camping :D

Προς το παρόν, ονειρεύομαι αλλά που θα πάει...θα περάσει ο καιρός... Εγώ για καλό και για κακό το μαγιό μου το ετοίμασα! ^_^

Love is in the air!

2009-02-13T02:50:00.000-08:00

Η Μαρία είναι μια σοβαρή κοπέλα αλλά πιστεύει στον Άγιο Βαλεντίνο και τον έρωτα. Η Ραφαέλλα, το alter ego της, είναι θεόμουρλη και δε πιστεύει σε ανοησίες.

Τι γίνεται όταν η Μαρία συναντήσει τη Ραφαέλλα 14 Φεβρουαρίου? Η απόλυτη παράνοια σε ένα άρθρο (και ένα άτομο, τη Μαρία Ραφαέλλα).

Μαρία : Ax έρωτα έρωτα! Καρδούλες και λουλούδια! Λατρεύω τον Άγιο Βαλεντίνο! Ακόμη και μόνη να είμαι, γιορτάζω για τον έρωτα που υπάρχει στην ατμόσφαιρα!

Ραφαέλλα : Πες μας τι πίνεις…εσύ και δε μας δίνεις…

Μ: Μη δαγκώσεις τη γλώσσα σου, θα πάθεις τίποτα! Γιατί τέτοια κακία προς τον Άγιο Βαλεντίνο? Επειδή είσαι μοναχούλα?

Ρ: Πρώτον, δεν είναι Άγιος αλλά το πιο επιτυχημένο διαφημιστικό κόλπο για να δουλεύουν τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία! Και δεύτερον, δεν θα πρεπε να τον λένε Άγιο Βαλεντίνο αλλά Βαλε-γδύνω!! Αφού για να πάρεις ένα δώρο στη καλή σου πρέπει να γδυθείς!

Μ: Κάνεις μεγάλο λάθος! Ένα απλό και συμβολικό λουλούδι αρκεί!

Ρ: Προσπερνώ την αηδιαστικά ρομαντική σκέψη σου και συνεχίζω! Πρώτα, να της πάρεις δώρο! Να μη της πάρεις κι ένα λουλούδι? Να μη βγείτε και έξω να φάτε ένα ρυζογαλάκι? Πάει το 50ευρω και λίγα λέω!!

Μ : Εντάξει μωρέ γκρίνια! Μια μέρα είναι όμως! Η μέρα του έρωτα!

Ρ: Γιατί ? Οι υπόλοιπες 364 μέρες είναι του μίσους?

Μ: Όχι αλλά σήμερα είναι η καλύτερη μέρα για να τον αποδείξεις!

ρ: Επειδή το είπε ο Βαλεντίνος να υποθέσω?

Μ : Αχ ναι!

Ρ: Από τι είπαμε ότι πέθανε αυτός ? Από υπερβολικό σεξ και τον κήρυξαν άγιο?

Μ : Η πολλή παρέα με τον Βλαβογελάκη σε χαλάει το ξέρεις?

Ρ : Όχι αυτό μου το είπε ο Ποσπορέλης! Χεχε!

Μ : Όπως και να έχει, εγώ δε σε παρεξηγώ. Καταλαβαίνω ότι τα λες όλα αυτά επειδή είσαι μόνη και ζηλεύεις. Αλλά θα δεις, κάποιο στραβόξυλο θα βρεθεί και για σένα!

Ρ: Ε ναι! Αφού βρέθηκε για σένα, έχω ελπίδες! Τέλος πάντων, δε θα σου χαλάσω άλλο το πνεύμα! Άλλωστε πρέπει να κατέβω στην αγορά.

Μ : Γιατί?

Ρ: Ε να μωρέ… έχω ένα δώρο που πρέπει να πάρω…

Μ: Χα! Α ρε δάσκαλε που δίδασκες…. Τι να πεις!! Χρόνια πολλά φιλενάδα!

Ρ : Χρόνια πολλά και ερωτικά!

Φάε ζαργάνα μου.......

2009-02-04T02:38:00.001-08:00

Το μυαλό μου σήμερα μοιάζει με τουρλού. Ξέρεις τι είναι να θέλεις να γράψεις, να έχεις όρεξη και να μη μπορείς να καταλήξεις σε θέμα? Είναι σαν να έχεις τον γκόμενο μπροστά σου γυμνό στο κρεβάτι κι εσύ να σκέφτεσαι ποιά στάση να κάνεις. Για όνομα του Θεού, pick one και κάνε! Ε είπα κι εγώ να διαλέξω ένα στη τύχη κι όπου με βγάλει. Και καλό να μη βγει χέστηκα. Anyway...

Δίαιτες και φαγητά.
Η΄μήπως δίαιτες χωρίς φαγητά? Βλέπω κάτι κοριτσάκια 15 χρονών σαν τα κρύα τα νερά (ειλικρινά αυτή την έκφραση δε τη κατάλαβα ποτέ μου) να γκρινιάζουν για τα κιλά τους και τη κοιλιά τους και το σώμα τους γενικότερα. Θυμηθείτε. Απο μικρούς μας λένε οτι μέχρι τα 18 ψηλώνουμε. Δεν έκατσα να το ψάξω για να το τεκμηριώσω επιστημονικά αλλά είμαι pretty sure οτι το γυναικείο σώμα στα 15 και στα 20 διαφέρει, είτε οφείλεται σε ύψος είτε σε άλλους παράγοντες. Αυτό δε σημαίνει οτι αν είστε πάνω απο 20 έχετε τη δυνατότητα να μας πρήζετε για τα κιλά σας και τα βυζιά σας. Plz stfu (shut the fuck up).

Σεξολαβές.
Σίγουρα 1000% όταν θα ξεκινήσουν γυναίκες να συζητούν για δίαιτες θα περάσουν στο "οι άντρες μας προτιμούν.....κλπ κλπ". Οι άντρες που μας προτιμούν κοκαλιάρες έχουν ψυχολογικά προβλήματα. ΤΕΛΟΣ. Εάν υπάρχει λογικός άντρας που του αρέσει το καλό σεξ και πει οτι θέλει στο κρεβάτι να πιάνει κόκαλα εγώ θα βγω με το string στην Αριστοτέλους. Πιασίματα χρυσές μου. Είτε πάνω είτε πίσω who cares? Προς τι το κομπλεξ? Σε κάποιες χώρες είναι απαραίτητο η γυναίκα να είναι ζουμπουρλούδικη.

Ιδανικό βάρος.
Ίσως και η μεγαλύτερη μαλακία του αιώνα?! Ποιός στο καλό αποφάσισε οτι το ιδανικό βάρος είναι τα 52 κιλά στις γυναίκες? Ή το 90-60-90?? Καταρχήν, το ιδανικό βάρος διαφέρει απο άνθρωπο σε άνθρωπο και ας μη μπω στη διαδικασία ν αναλύσω το πόσο με ενοχλεί η λέξη "ιδανικό". Ας το καταπιώ προς το παρόν. Ο γιατρός μου (όχι ο ψυχίατρος, ο άλλος) λέει οτι το ιδανικό βάρος για μένα είναι 57 κιλά. Εγώ είμαι 63. Ναι όλοκληρα και μη σου πω και κάτι γραμμάρια. Είμαι δηλαδή 6 κιλά παραπάνω απο αυτό που θεωρείται ιδανικό (για μένα). Εγώ πάλι προτιμώ να απολαμβάνω και τα γλυκάκια μου και τις ταβερνούλες μου κι ας μη βγω σαν μοντέλο στη παραλία. Η κοιλιά πλάκα ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου και δε παίζει να αρχίσω να παραγγέλνω σαλάτα ενώ ο διπλανός μου χτυπάει το κοκορετσάκι του. Αρνούμαι να γίνω πρόβατο.

Πρότυπα.
Ανορεξικά και πανύψηλα. Δε διαφωνώ, τα δίμετρα πόδια είναι όμορφα στη θέα αλλά πως τα κουμαντάρεις? Κι εκτος αυτού, τι σοι ταλέντο είναι η ομορφιά? Δε λέω, πολύ σημαντικό σε πολλούς τομείς αλλά οχι και to die for. Άλλωστε ο χρόνος δε μας αφήνει αναλλοίωτους. Γιατί διαφημίζουν ρούχα στο μικρότερο δυνατό μέγεθος? Απο τις 10 φίλες που έχω μια μόνο φοράει small. Όλες φοράνε medium- large και προς Θεού, δε κατηγορώ καμία αν είναι 40 κιλά απλά δε καταλαβαίνω γιατί πρέπει να προβάλλουμε το skinny ως το τέλειο. Εγώ δεν έχω δει μοντέλο να λέει "αχ τι καλά που τρώω αέρα". Η ανορεξία είναι αρρώωωωστια.

Παχυσαρκία.
Μη πηδάτε στο άλλο άκρο. Επειδή δε γουστάρω τους σκελετούς δε σημαίνει πως υποστηρίζω τα jumbo μεγέθη. Παν μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι και κάτι ξέρανε. My point : 5 κιλά πάνω ή 5 κιλά κάτω δε κάνουν τη διαφορά. Και στη τελική η εμφάνιση αποτελεί μόνο τη πρώτη εντύπωση. Αμα ανοίγεις το στόμα και σου πετάνε ντομάτες (όχι για να φας) εκεί έχεις πρόβλημα.

Πάω για μαμ.

PS:
Ο χρήστης Isla De Muerte λέει:
mporis na vgis stin aristotelous filtati
Ο χρήστης Isla De Muerte λέει:
me to string!
Ο χρήστης Isla De Muerte λέει:
giati eimaste kai merikoi anomaloi

Αυτά παθαίνει όποιος πίνει πολύ.Γουφ!

Ax Edward....

2009-01-23T02:10:00.000-08:00

Λατρεύω τα βιβλία και τις ταινίες. Λατρεύω τα βιβλία που γίνονται ταινίες. Λατρεύω τα καλά βιβλία που γίνονται καλές ταινίες. Γι' αυτό λατρεύω το Twilight.

Η σειρά βιβλίων Twilight της Stephenie Meyer, αποτελείται απο 4 βιβλία, "Twilight", "New moon", "Eclipse" και τέλος "Breaking Dawn". Έχει ανακοινωθεί η κυκλοφορία κι ενός 5ου βιβλίου, του "Midnight Sun" αλλά απ' όσο γνωρίζω, θα βγει μετά την 2η ταινία (η οποία θα βγεί του χρόνου, οεο!). Η πρώτη ταινία για το 1ο βιβλίο της σειράς παίζεται ήδη στους κινηματογράφους και σπάει ταινία. Οι ηθοποιοί, αν και πρωτοεμφανιζόμενοι σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, δε θα μπορούσαν να ερμηνεύουν τους χαρακτήρες καλύτερα.

Την ιστορία διηγείται η Μπέλα, η οποία μετακομίζει σε μια βροχερή πόλη όπου μένει με τον μπαμπά της και εκεί γνωρίζει τον Έντουαρντ, ο οποίος είναι...βαμπίρ. Μη πάει το μυαλό σας στα βαμπίρ που έχουμε συνηθίσει στις ταινίες.

Αυτή δεν είναι απλά μια ιστορία αγάπης. Κάτι τόσο δυνατό και αληθινό δε μπορεί να περιγραφεί σαν απλή αγάπη. Οι χαρακτήρες είναι τόσο μαγικοί, τόσο συγκλονιστικοί που ακόμη και οι πιο βίαιες σκηνές μοιάζουν ρομαντικές.

Με έχει συνεπάρει, τ' ομολογώ. Δε ξέρω αν φταίει ο χαζο-ρομαντισμός μου ή η εξαιρετική δουλεία της Stephenie πάντως σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε τα βιβλία και να παρακολουθήσετε τη ταινία. Ίσως σας φανεί ότι ο επίλογος είναι λίγο απότομος αλλά με τα βιβλία θα καταλάβετε καλύτερα την ιστορία.

ΥΓ. Το soundtrack της ταινίας είναι εκπληκτικό και ο πρωταγωνιστής Rob Pattinson ΘΕΟΣ (απλά!)

Άντε σας τα ανέβασα κιόλας κι όποιος θέλει τα διαβάζει!

Twilight
New moon
Eclipse
Breaking Dawn

Το ποίημα του ΜΠΕ.

2009-01-18T15:30:00.000-08:00

10 προβατάκια
φέρανε σε μένα
να μου φέρνουν ύπνο
μα'ναι χαλασμένα

10 προβατάκια
άσπρα και σκασμένα
τίποτα δε κάνουν
τα μαλακισμένα

μάταια ξαπλώνω
ύπνος δε με πιάνει
ήπια κι ένα γάλα
μα τίποτα δε κάνει

φέρτε μου αγελάδες
φέρτε και μουλάρια
μπας και πέσω χάμω
να βλέπω τα χορτάρια

έχω αυπνίες
μ' έπιασε η κακία
θα σας ξυπνήσω όλους
να πουμ' καμιά βλακεία

ΜΠΕ.

Συνταγή 2009

2009-01-16T04:03:00.000-08:00

Πάει καιρός από το τελευταίο μου κείμενο αλλά είμαι σίγουρη οτι δε το πρόσεξε κανείς. Αν πάλι κάποιος απο εσάς το πρόσεξε, ζητώ συγνώμη. Είναι πολύ εύκολο να γράφεις κάποια πράγματα όταν δεν είσαι καλά και υπερβολικά δύσκολο να μοιραστείς τα ευχάριστα. Και γιατί κάποια πράγματα πρέπει να μένουν μεταξύ μας αλλά και γιατί η ως τώρα εμπειρία, μου δείχνει οτι η γλωσσοφαγιά είναι μεγάλη υπόθεση.

Μ' αυτά και μ' αυτά, πέρασε το 2008 και μπήκε το 2009. Δε μπορώ να πω οτι ήταν κακή χρονιά, αντιθέτως, είμαι πλήρως ικανοποιημένη απ' όσα μου πρόσφερε και ακόμη περισσότερο απ΄οσα μου πήρε. Στην αρχή, όπως σε κάθε αλλαγή, ήταν λίγο δύσκολα αλλά στη πορεία συνειδητοποίησα οτι ξεφορτώθηκα κανα 2 φίδια από δίπλα μου και αυτό μόνο καλό το λες.

Προς τιμήν λοιπόν, αυτών που με κάνανε να "ξυπνήσω" και αυτών που δείξανε τον πραγματικό τους εαυτό, η παρακάτω συνταγή.

Πατσαβουρόπιτα 2009

Υλικά

Ενα πακέτο φύλλο κρούστας
500 γρ τυρί φέτα
4 αυγά
1 κουτί σόδα
Λιγο βουτυρο

Σε ένα βουτυρωμένο ταψί απλώνουμε ενα φύλλο κρούστας πασπαλίζουμε με τυρί και το σουρώνουμε , επαναλαμβάνουμε έως ότου γέμιση το ταψί.

Στη συνέχεια χτυπάμε τα αυγά και περιχύνουμε την τυρόπιτα και τέλος αδειάζουμε το κουτί με την σόδα.

Και φυσικά, μη ξεχάσετε να πετάξετε μέσα τις πατσαβουροαναμνήσεις σας.

Μικροί επιχειρηματίες...

2008-12-18T04:32:00.000-08:00

Είναι πολύ σημαντικό για όλους μας να νιώθουμε ανεξάρτητοι. θαυμάζω τους ανθρώπους που ρισκάρουν, που ανοίγουν δικές τους επιχειρήσεις και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Ακόμη κι αν αυτό προκύπτει μέσα απο ένα hobby, τι καλύτερο άλλωστε, να κάνεις μια δουλειά που αγαπάς? Γι' αυτό κι εγώ είπα να διαφημίσω λίγο τα φιλαράκια μου κι ελπίζω να τους στηρίξετε κι εσείς.

Σοφία Πίχα - Wow events

H Σοφία είναι μια χαρισματική κοπέλα, επικοινωνιακή, με τρομερές ιδέες και πάντα γελαστή. Δεν υπάρχει πιο κατάλληλο άτομο για να αναλάβει τη διοργάνωση events από παιδικά party μέχρι συναυλίες, ακόμη και flyers ή κάρτες για την εταιρία σας. Η Wow events, της οποίας τυχαίνω και νονά, υπόσχεται σίγουρη επιτυχία για όλα τα ευχάριστα γεγονότα της ζωή σας. Φέτος, ξέρω ποιός θα αναλάβει το party γενεθλίων μου.

Δήμητρα ή αλλιώς Μπισκοτούλα

Ξεκίνησε να κάνει κουλουράκια και μπισκοτάκια για τη παρέα της και απεδείχθη μεγάλο ταλέντο. Χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια, στολισμένα με χρωματιστό γλάσο, σε διάφορα μεγέθη, δίνουν άλλη γεύση στο φετινό γιορτινό τραπέζι σας. Σε ειδικά σακουλάκια, τα μπισκοτάκια της είναι ιδανικά και για δώρο ή για ένα ωραίο γιορτινό καλάθι. Ευτυχώς για εμάς τους γλυκατζήδες, η Δήμητρα φτιάχνει μπισκότα και για άλλες εκδηλώσεις όπως γάμους, βαφτίσια, παιδικά party και φυσικά μπορείτε να της προτείνετε κι εσείς τα δικά σας σχέδια. Λεπτομέρειες θα βρείτε στο site της http://mpiskotoula.gr/!! Εγώ ήδη μασουλάω τα δικά μου... (και φυσικά είναι ροζ)

Nicola Igniatovic - Zero design

Θα προσπαθήσω να φανώ αντικειμενική. Είναι απλά καταπληκτικός. Χαχαχα, οκ οκ σοβαρεύω. Δηλώνει graphics & web designer και η δουλειά του "στολίζει" μία απο τις μεγαλύτερες αλυσίδες internet cafe της Ελλάδος. Φαντασία (που οργιάζει ενίοτε), αρκετά εργατικός και δημιουργικός, ο Νίκολα μπορεί να δημιουργήσει καταπληκτικά γραφικά και site για την εταιρία σας (σας το εγγυώμαι εγώ προσωπικά). Η προσωπική του ιστοσελίδα ετοιμάζεται αλλά για να επικοινωνήσετε μαζί του μπορείτε να βρείτε τα στοιχεία του στο http://www.zerodesign.gr/.

Στα μαύρα έχω ντυθεί..

2008-12-17T02:09:00.000-08:00

Τόσες μέρες είπα να μην γράψω για τις πορείες και τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας αλλά πλησιάζουν Χριστούγεννα και με εκνευρίζει απίστευτα το γεγονός οτι για ακόμη μια φορά θα βάλουμε τα γιορτινά μας, θα σφάξουμε τη γαλοπούλα και θα σταθούμε κάτω απο το χριστουγεννιάτικο δέντρο να βγάλουμε οικογενειακές φωτογραφίες. Για ακόμη μια φορά ξεχνάμε τη δολοφονία ενός 15χρονου αγοριού απο έναν άνθρωπο (αν μπορείς να τον αποκαλέσεις έτσι) ο οποίος πληρώνεται για να μας προστατεύει. Και μαζί με αυτό ξεχάσαμε κιόλας το Βατοπέδιο, την οικονομική κρίση, την ανεργία, την υποτιθέμενη δωρεάν παιδεία, τη Siemens και όλα τα σκάνδαλα της Ελλάδος.

Θαυμάστε τη χώρα του πολιτισμού. Στα 22 μου έχω καταλάβει πολύ καλά τι γίνεται, σε αυτό βοήθησε και η δουλειά μου. Όλοι οι μαλάκες, οι κομπλεξικοί και οι άχρηστοι μαζεμένοι σε μια χώρα. Τους πληρώνουμε (ΕΡΤ, ΙΚΑ, βουλευτές, ΕΛ.ΑΣ. κ.λ.π.) για να μας ενημερώνουν, να μας βοηθάνε, να μας καθοδηγούν και να μας προστατεύουν. Τι κάνουν αυτοί? Μας παραπληροφούν, μας αγνοούν, μας κλέβουν και μας δολοφονούν. Τόσα χρόνια 2 κόμματα τα κάνανε μπουρδέλο. Όλοι το ίδιο είναι και σε αυτό είμαι απόλυτη. Ποιός μπορεί να μου εγγυηθεί οτι κάποιος που θα αποκτούσε τέτοια εξουσία δε θα έκανε τα ίδια σκατα με εκείνους? Γόνοι πλούσιων οικογενειών, το κλέψιμο πάει σύννεφο, απο τον πατέρα στον γιό κι απο τον παππού στον εγγονό.

Το ποτήρι λοιπόν ξεχείλισε και ξεχυθήκανε χιλιάδες παιδιά στους δρόμους. Ανάμεσα τους και οι γνωστοί άγνωστοι κουκουλοφόροι, δήθεν αναρχικοί, επιθετικοί προς τους αστυνομικούς και βίαιοι απέναντι στις περιουσίες του κόσμου. Δε ξέρω πόσοι από εσάς παρακολουθήσατε χτες την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου αλλά έδειξε ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο με αναρχικούς με λοστούς παρεούλα με τους αστυνομικούς. Η φήμη κυκλοφορούσε, τώρα επιβεβαιώθηκε. Αυτοί που μας προστατεύουν αυτοί μας καταστρέφουν. Σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ. Σαφέστατα, υπάρχουν κι εξαιρέσεις και έχουν γίνει αδικίες απέναντι στους αστυνομικούς (μη ξεχνάτε τον νεκρό αστυνομικό που δέχτηκε επίθεση στη Κρήτη). Αλλά όπως είπε και ένα πιτσιρίκι χτες "Γιατί οι αστυνομικοί έκαναν 45 λεπτά να φτάσουν στον Πάσαρη και μόλις 2 λεπτά για να χτυπήσουν τα 15χρονα?".

Συμφωνώ με τις καταστροφές. Κατεβείτε και βάλτε τα όμως με τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Ο μπάτσος απλά έκανε τη κίνηση και τράβηξε πιστόλι. Καθημερινά όμως σκοτώνουν την παιδεία μας, την υγεία μας, το μέλλον μας. Για αρχή, σκοτώστε τον καριόλη τον μπάτσο, άλλη τιμωρία δε του αξίζει. Κατεβείτε στη βουλή και βάλτε φωτιά το κτίριο. Και όταν γίνουν εκλογές να μη ψηφίσει κανείς. Να ψηφιστεί νόμος όπου θα απαγορεύται η διάρκεια της θητείας των πολιτικών να υπερβαίνει τα 8 χρόνια και να υπάρχει όριο ηλικίας. Να βγουν νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες. Αρκετά φάγανε αυτά τα ζώα. Δε φτάνει που θα πληρώνουμε και τις συντάξεις τους.

Παρακάτω, οι νέες πινακίδες του Κ.Ο.Κ.

Σκόρπιες σκέψεις...

2008-12-10T09:13:00.001-08:00

-Μολοτοφ, φωτιές, καταστροφές, πυροβολισμοί και ένας πρωθυπουργός να δηλώνει "θα αφήσουμε το φαινόμενο να εκτονωθεί κι έπειτα θα πάρουμε μέτρα". Ζήτω στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό. Κρίμα που κάποιοι παραμένουν ζώα.

-Πως να μιλήσω όταν νιώθω οτι με παρακολουθούν? Γράψτε - στον ερωτικό τομέα.

-Να παραιτηθώ. Ναι κύριοι, να παραιτηθώ, να ξυρίσω τα πλαϊνά μαλλιά του κεφαλιού μου, να βάλω σκουλαρίκι στη γλώσσα, να κάνω τατουάζ στα πλευρά μου, να βάλω τα all star μου και να μετακομίσω στην Αγγλία. Γιατί αν το κάνω αυτό στην Ελλάδα δε θα χρειαστεί να παραιτηθώ... θα με απολύσουν! Viva la revolution!

-Χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Μπα. Καλύτερα Χριστουγεννιάτικο οινόπνευμα.

-Still, θέλω να μιλήσω αλλά δε μπορώ. Κάποιος να με επαναφέρει στη τάξη. Τα χάπια μου είναι στο ντουλάπι.

Don't...

2008-12-07T10:34:00.000-08:00

Χαλάρωσε.

Είναι το κόκκινο κουμπί μου αυτή η λέξη. Νιώθω λες και με χτυπάει ρεύμα, ταύρος εν υαλοπωλείο, τρελαίνομαι πως το λένε? Είναι το χειρότερο μου. Ειδικά αν συνοδεύεται απο το αντίστοιχο υφάκι. Γιατί? Μάλλον το συνδύασα με κάποιον μαλάκα πρώην που το χρησιμοποιούσε συχνά. Έτσι πάνε αυτά. Ένας το προκαλεί το κόμπλεξ, εσύ το πληρώνεις για όλη σου τη ζωή.

Χαλάρωσε λέμε.

Υπάρχουν επίπεδα στον έρωτα. Πόσες φορές δεν έχουμε πει "την επόμενη φορά θα το πάρω αργά, να τον γνωρίσω καλά, δε θα πηδήξω τα επίπεδα, δε θα παίξω με cheats, αργά και σταθερά". Και η επόμενη φορά φτάνει κι εκεί παίζουν 2 επιλογές. Αν είσαι ερωτευμένη (ή τρελά ενθουσιασμένη) με τον άλλο ξεχνάς και επίπεδα και τα πάντα και βουρ στο πατσά με τα μούτρα. Όχι οτι είναι σωστό αλλά τουλάχιστον το ζεις και το χαίρεσαι. Πως θα το χαρείς περισσότερο? Αν και ο άλλος έχει πέσει με τα μούτρα. Γιατί αν δεν είσαι ερωτευμένη τότε θα λες "ναι ναι ας το πάρουμε σιγά σιγά μωρέ, έτσι πρέπει, θα μου βγεί στη πορεία, τώρα δεν είμαι και πολύ σίγουρη". Το θετικό της υπόθεσης υπάρχει μόνο εάν είσαι εσύ σε αυτή τη θέση. Ας υποθέσουμε τα εξής. Εσύ είσαι ερωτευμένη (ενθουσιασμένη or whatever) αλλά αυτός είναι στη θέση λάου λάου. Τότε αγαπητή μου, σκατά με φράουλες. Όλα αυτά φυσικά είναι υποκειμενικά και εγώ προσωπικά αυτά πιστεύω γιατί αυτά μου δώσανε οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου. Δε σημαίνει πως όποιος λέει χαλάρωσε δε σε γουστάρει κιόλας.

Θα χαλαρώσεις επιτέλους?

Όλοι μας έχουμε εναν μηχανισμό αυτο-άμυνας και προστασίας του συναισθηματικού μας συστήματος. Το δικό μου πρέπει να έχει πάθει βλάβη απο τα πολλά ντεκαπάζ (μη με ρωτήσετε πως τα συνέδεσα αυτά) απλά το λέω γιατί αν κάποιος λειτουργεί όπως εξήγησα παραπάνω κι εγώ είμαι στη δυσάρεστη θέση του φτερωτού μαλάκα (γνωστό ως έρωτα) τότε αρχίζει μια υποσυνείδητη εκδίκηση. Count down. Γιατί? Γιατί θεωρώ οτι αν εγώ συνεχίσω να ανοίγομαι όσο ο άλλος ακόμη προσπαθεί τότε θα έρθει μια μέρα που εκείνος θα καταλάβει οτι δε μπορεί εντέλει να ανοιχτεί και θα φύγει. Κι εγώ θα πάρω την ανοιχτή καρδιά μου να τη πάω για εγχείρηση. Και είμαι πολύ μικρή για εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς.

Όλοι μας φοβόμαστε κι όλοι έχουμε κάνει λάθη στο παρελθόν. Αν τα αφήσουμε να μας καταλάβουν τη κάτσαμε. Σε αυτό το θέμα μπορείς λοιπόν να χαλαρώσεις? Τα υπόλοιπα άφησε τα πάνω μου.

Work!

2008-12-02T23:13:00.000-08:00

Κάτι ήξερε η Kelly Rowland και τραγουδούσε το "Work" γιατί μας βλέπω σε λίγο καιρό μόνο αυτό να κάνουμε.

-Γιατί το λές τώρα αυτό?
- Γιατί οι ισπανοί είναι μαλάκες.
-Μα τι σου φταίνε τώρα οι Ισπανοί?
-Δε μου φταίνε όλοι οι μαλάκες Ισπανοί αλλά ο μέγας μαλάκας ισπανός Αλεχάνδρο Θέρκας.
- Γιατί τι έκανε αυτός?

Σύμφωνα με την εισήγηση του Θέρκας, για διάστημα 12 μηνών ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας θα μπορεί να υπερβαίνει ακόμη και τις 70 ώρες. Στο σύνολο του έτους, ο μέσος όρος θα πρέπει ωστόσο να παραμένει στις 48 ώρες την εβδομάδα. Πολύ απλά, ορισμένες εβδομάδες οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν περισσότερο από το συμβατικό ωράριο και άλλες λιγότερο.

Σημαντική λεπτομέρεια :
Ακόμη και αν δουλεύουμε 14 ώρες την ημέρα, δε θα πληρωνόμαστε υπερωρίες και φυσικά για την απόδοση μας, ούτε κουβέντα. Αλλά το καλό με αυτή την εισήγηση, είναι οτι αυτό θα μπορεί να καταργηθεί μετά απο 3 χρόνια και θα μπορεί ο υπάλληλος, σε συμφωνία φυσικά με το αφεντικό του, να αποφασίσει αν θέλει να δουλεύει τόσο ή να εξαιρεθεί απο το συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Ως τώρα διαβάσετε το ρέμα. Διαβάστε και για τον γκρεμό.

Σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου, ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας δεν θα υπερβαίνει τις 65 ώρες την εβδομάδα, αλλά το σύστημα θα παγιωθεί και δεν θα καταργηθεί σε μια τριετία. Δηλαδή, θέλουμε δε θέλουμε, θα δουλεύουμε 13 ώρες τη μέρα.

Οι μόνοι που ίσως επωφεληθούν απο αυτές τις εισηγήσεις είναι τελικά αυτοί που δουλεύουν σε μπουρδέλα γιατί οι υπόλοιποι δε πηδάμε που δε πηδάμε, δε θα έχουμε και χρόνο μετά...